ความเชื่อในพระพุทธศาสนา : หน้า 29/113

2 รงพระ ขนาดกระเป๋าหิ้ว าพความวุ่นวายของผู้ใหญ่ใน พิถีพิถันไม่น้อยหน้าไปกว่าลุง ๆ ป้า ๆ แจ่มใส ไม่คิดร้ายกับใคร และไม่ค่อย การทำห้องพระ ติดตาติดใจ คนไหน เรื่อยมาจนทุกวันนี้ และคงเป็นด้วยเหตุนี้ ที่ทำให้ ผล ไร้สาระ จะเชื่อก็แต่เรื่องของการ ไหนจะต้องตามผู้รู้มาดูทำเล ผู้เขียนไม่เคยเชื่อในเรื่องราวเหล่านี้เลย หรือพูดให้เท่กว่า LOCATIONว่าจะอยู่ เพราะเลยเถิดคิดไปว่าเป็นเรื่องไร้เหตุ ตรงจุดไหนถึงจะดีที่สุด (ทำให้เจ้าของ บ้านรวยที่สุดต่างหาก) จะต้องหันหน้า ทำบุญ ให้ทาน การรักษาศีลเท่านั้น พระไปทางทิศไหนถึงจะไม่มีโทษ เป็น เพราะเห็นผลว่าเกิดสุข เป็นสุขขึ้นได้ ภัยแก่เจ้าของบ้าน ทำให้เด็ก ๆ อย่าง เราไม่เข้าใจว่าทำไมพระถึงจะให้โทษได้ ก็ไหนว่า พระไม่เป็นภัยแก่ใครอย่างไร แล้วตั้งแต่น้อยคุ้มใหญ่ ไม่เห็น เจ้าของบ้านคนไหน ไม่ทุกข์ ไม่เจ็บ ไม่ตายเลยสักคน แม้แต่พ่อแม่ของผู้ เขียนเอง ทั้ง ที่จำได้ว่า พ่อแม่ก็ ๆ ทันใจทันตาจริง ขอเพียงแต่ให้ทำด้วย ความบริสุทธิ์ใจและศรัทธาในพระพุทธ ศาสนาจริง ๆ เท่านั้น โดยไม่ต้อง หวังผลเลิศล้ำแต่อย่างใด คุณกับสุข หรือที่เรียกกันว่า “บุญ” ก็เกิดขึ้นกับ ตัวเองแล้ว เช่น มีเพื่อนดี มีผู้ให้ ความช่วยเหลือเมื่อยามคับขัน จิตใจ มีใครมาคิดร้ายกับเรา ครั้นเมื่อได้เรียนพุทธปรัชญา ความเชื่อมั่นยิ่งทวีขึ้นไปอีกว่า พระจะ ต้องอยู่ที่ใจ อยู่กับใจ ไม่ออกไปแขวน ลอยอยู่ที่อื่น แล้วก็เป็นเช่นนั้น เพราะ นึกถึงพระทีไร ท่านจะต้องมาปรากฏ อยู่กลางใจทุกที จนรู้สึกราวกับว่า พระท่านเป็นเพื่อนแท้ เป็นที่พึ่งที่แท้ เราไปไหนท่านไปด้วย เราอยู่ไหน ท่านอยู่ด้วย ทำให้ไม่เกิดความว้าเหว่ วังเวง สอดคล้องไปกับการศึกษา พุทธศาสนาภาคปฏิบัติ ที่ยืนยันให้อยู่ ในหนทางสายกลาง ดังตำรับตำรา มากมาย ทั้งภาษาไทยและต่างประเทศ โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๗