อุษาคเนย์ในสมัยพุทธกาล : หน้า 64/113

Wn 5 na A Ò U อุษาคเนย์ในสมัยพุทธกาล และชินกาลมาลีปกรณ์ ต่อจากฉบับที่แล้ว ารค้นคว้าหลักฐานทางโบราณคดีในประ วัติศาสตร์สันนิษฐานว่า น่าจะเป็นปลายแหลม เทศไทย โดยนักวิชาการในระยะหลังนี้ มลายู และเกาะสุมาตรา เนื่องจากเมืองพาราณสี แม้จะพบว่าดินแดนเอเชียอาคเนย์ (หรือเรียกกัน อยู่ทางภาคเหนือของอินเดีย ไม่ใช่เมืองริมทะเล ใหม่ให้ไพเราะว่าอุษาคเนย์) จะมีมนุษย์อยู่มา แสดงว่าชาวอินเดียภาคเหนือรู้เรื่องภูมิศาสตร์ของ ก่อนที่ชนชาติไทยจะเข้ามาตั้งรกรากสืบสาน สวรร สุวรรณภูมิดีแล้ว บรรพชนกันมาถึงทุกวันนี้ แต่ก็ยังมีข้อสงสัยทาง ประวัติศาสตร์อีกมาก บทความของ สิริวัฒน์ คำวันสา ที่เสนอใน การสัมมนา “เส้นทางแพรไหม” ของยูเนสโก ได้ อธิบายว่า พุทธศาสนาเข้ามาในเอเชียทางบกน่า จะช้ากว่าเส้นทางทางทะเล พระพุทธเจ้า เคยสอนพระสาวก ทรงยก ดังนั้น เมื่อพุทธศาสนาปักหลักมั่นคงใน อินเดียแล้ว ก็ย่อมแพร่มายังมหาชน ส่วนหนึ่งก็ คือพ่อค้าวาณิชที่เดินทางค้าขายตามเส้นทางต่างๆ ในคัมภีร์มหานิเทศ ซึ่งเกี่ยวข้องกับพื้นที่ ในภูมิภาคนี้โดยตรง ก็มีข้อความปรากฏดังนี้ “เมื่อจะแสวงหาทรัพย์ ย่อมแล่นเรือไป ในมหาสมุทรไปกุมพะ ไปตักโกละ ไปชวา ไป นิทานเกี่ยวกับการเดินเรือในทะเลบ่อย ๆ ใน สุวรรณกูฏ ไปสุวรรณภูมิ ไปต้มพปัณนิ ไปโยนะ นิทานเหล่านี้ มีเรื่องหนึ่งกล่าวถึงพระเจ้าวิเทหะ แพ้สงครามสิ้นพระชนม์ในสนามรบ พระมเหสี ไปปีนะ” โตขึ้นจึงขอทรัพย์สมบัติจากพระมารดา เพื่อไป ค้าขายทางสุวรรณภูมิ หาเงินมากู้อำนาจคืน มีหมู่บ้านช่างไม้กว่า 9,000 ครอบครัว พากันต่อ พาพระโอรสหนีไปอยู่เมืองจัมปา เมื่อพระโอรส โสวีระ และโกลปัฏนะ ในมิลินทปัญหา ยังมีอีก ๓ เมืองคือ จีนะ หลักฐานที่ชัดเจนที่สุด ก็คือยุคสมัยของ พระเจ้าอโศก ซึ่งพระองค์ทรงส่งพระโสณะ และ อีกเรื่องหนึ่ง เกิดขึ้นใกล้เมืองพาราณสี พระอุตตระ มาประกาศศาสนายังสุวรรณภูมิ เรือเดินสมุทร หนีไปอยู่ต่างประเทศในย่านทะเล ร่วม ๒๐๐ กว่าปี แสดงว่าการเดินทางทางทะเล และเมื่อร่ำรวยก็ตั้งหลักฐานอยู่เลยไม่คิดกลับบ้าน นั้น มีมาก่อนคริสตกาล ยุคของพระเจ้าอโศกนั้นก่อนคริสตศักราช เอกสารของฟูนันก็ระบุว่า วัฒนธรรมของ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๓ ปีที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๓๓ โดย ชัยสิริ สมุทวณิช สถานที่ที่กล่าวในตำนานนิทานเหล่านี้ นักประ ๖๒ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๖