ควรทำอย่างไรในระหว่างเข้าพรรษา : หน้า 51/113

ควรทําอย่างไร ในระหว่างเข้าพรรษา ต่อจากหน้า ๓๘ สอนประชาชนต่อไป ไม่มีการเข้าพรรษา ถึงเวลาฤดูฝน เพราะการเข้าพรรษาเป็นพระ พระท่านก็หยุดจารึกของท่านเอง พอ วินัยบัญญัติฉะนั้นถ้าภิกษุรูปใดไม่ยอม พ้นฤดูฝน ท่านจึงค่อยออกจาริกสั่ง จำพรรษาจึงย่อมมีความผิด แต่พระ พุทธองค์ก็ทรงผ่อนผันให้จำพรรษาได้ถึง ครั้นต่อมาเมื่อภิกษุมีจำนวน ๒ คราว คราวแรกกำหนดวันแรม ๑ มากขึ้น แม้ถึงฤดูฝนกลับปรากฏว่าได้ ค่ำ เดือน ๘ เป็นวันเข้าพรรษาต้น ถ้า มีภิกษุบางส่วนยังไม่ยอมหยุดพักจาริก ภิกษุรูปใดมีเหตุจําเป็นไม่สามารถเข้า มิหนำซ้ำการเดินทางของภิกษุเหล่านี้ พรรษาต้นได้ทัน ท่านก็อนุญาตให้เข้า มีผลทำให้เกิดการเหยียบย่ำข้าวกล้าใน นาเสียหาย และสัตว์เล็กสัตว์น้อยก็ พลอยเป็นอันตรายไปด้วย จนชาวบ้าน ต่างพากันตำหนิติเตียน เมื่อความ ทราบถึงพระพุทธองค์จึงได้ทรงมีพระ พุทธบัญญัติให้ภิกษุหยุดพักจำพรรษา ในช่วงฤดูฝนตลอด ๓ เดือน นับตั้งแต่ วันแรม ๑ ค่ำ เดือน ๘ ไปจนถึงวัน เพ็ญเดือน ๑๑ โดยเหลือเวลา 9 เดือน ท้ายฤดูฝน คือช่วงวันแรม ๑ ค่ำ เดือน ถึงวันเพ็ญเดือน ๑๒ ซึ่งเป็นเวลา น้ำลด และพืชผลเริ่มสุกแล้วไว้เป็น ๒๑ พรรษาหลังได้ คือไปเข้าพรรษาเอา วันแรม ๑ ค่ำเดือน ๔ แล้วไปออก พรรษาในวันเพ็ญเดือน ๑๒ แทน ในระหว่างเข้าพรรษา พระภิกษุ ย่อมผูกใจว่าจะอยู่ประจำเสนาสนะวัด ใดวัดหนึ่งตลอดเวลา ๓ เดือนโดย ไม่ไปค้างคืนที่อื่นเลย ยกเว้นในกรณี ที่มีเหตุจำเป็นจริง ๆ ก็มีข้อยกเว้น ยอมให้ไปทำธุระครั้งละไม่เกิน ๗ วัน เช่นในกรณีที่โยมบิดามารดา หรือเพื่อน ภิกษุป่วยไข้ก็ให้ไปเพื่อรักษาพยาบาลได้ อย่างนี้เป็นต้น ผลดีของการหยุดพักจำพรรษา หลีกเลี่ยงการเดินทางที่ไม่สะดวก และ และบริขารอันจำเป็นสำหรับการออก ของพระภิกษุนี้ นอกจากจะสามารถ จีวรกาล คือเวลาเตรียมตัวแสวงหาจีวร จาริกสั่งสอนชาวบ้านต่อไป กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๔๙