การปฏิบัติธรรมและการถวายบาตร : หน้า 71/113

๓ สามเณรลูกชายคนเล็ก (ถือไมค์) นำสวดให้พร ในพิธีถวายบาตรที่วัดเบญจมบพิตร กฐิน จนปัจจุบันใช้เทคนิคเชิญเป็นสมาชิกบุญ พระอาจารย์ถามขึ้นว่า “คุณโยมปฏิบัติธรรม ทำบุญปีละ ๓ ครั้ง ทำให้การบอกบุญเป็นไปโดย เป็นอย่างไร” ดิฉันรายงานว่า “ช่วงเช้าได้กราบเรียน ราบรื่น โดยเฉพาะลูกศิษย์ทั้งหลายที่จบมีเงินเดือน พระอาจารย์ไปแล้ว” ท่านบอกว่าไม่เป็นไร ของดี แล้ว ถ้าผ่านเข้าไปพบจะได้รับบุญนี้ทุกคน จน บอกซ้ำอีกได้ จะได้นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้บ่อย ๆ ดิฉันอดขำตัวเองไม่ได้ว่าอีกหน่อยคงไม่มีใครไปหา และให้คนอื่น ๆ ได้ทราบด้วย ดิฉันจึงกราบเรียน ดิฉันอีกแน่นอน เพราะกลัวว่าจะถูกชวนทำบุญ นึก อย่างละเอียดดังกล่าวข้างต้น พระอาจารย์ได้ถาม ถึงงานที่มีโอกาสได้รับใช้พระศาสนาแม้เพียงเล็กน้อย ถึงช่วงตอนสาย ดิฉันตอบถึงความฟุ้งในเรื่องบุญ แล้วใจสบาย นั่งยิ้มกับตัวเองตลอดการปฏิบัติธรรม ที่ทำอย่างย่อๆ ในใจก็เกรงใจที่ทำตัวไม่ดี ไม่ตั้งใจ ในช่วงนี้ นั่งสมาธิ พระอาจารย์ถามต่อว่า ต่อจากนั้นล่ะ ช่วงบ่ายของวันนี้ ดิฉันได้รับบุญนำทำพิธี ดิฉันกราบเรียนว่านั่งยิ้มกับตัวเองตลอดจนหมดเวลา กล่าวคำขอขมาพระอาจารย์ และขอรับโอวาทจาก ปรากฏว่าพระอาจารย์ตอบว่า “ดีมาก ๆ” ดิฉัน พระอาจารย์ทั้ง ๒ รูป (พระอาจารย์สมชาย สุคันโธ โล่งอกดีใจมากที่สุดเพราะเกรงพระอาจารย์จะตำหนิ และพระอาจารย์อารักษ์ ญาณารักโข) จากนั้นได้ อนุโมทนาบุญกับผู้ถวายปัจจัย ถวายทอง กล่าวคำ ปวารณาตัวเป็นประธานรองในวันมาฆบูชา ๒๕๓๗ อย่างเต็มอิ่ม เสร็จพิธีแล้ว พระอาจารย์อารักษ์ ญาณารักโข ได้สอบถามประสบการณ์ภายใน วันนี้ดิฉันต้อง ตอบเป็นคนแรก ชักขยาดเพราะช่วงสายแทบจะ ไม่ได้ตรึกใจไว้ศูนย์กลางกายเลย เรื่องใจฟัง เมื่อวางใจ การปฏิบัติธรรมในช่วงบ่าย สบายๆ เบาๆ นิ่งเฉย ไม่ได้มีดวงแก้วใสสวย ปรากฏขึ้นเหมือนเช่นเคย ใจตรึกนึกถึงผลการ ปฏิบัติธรรมที่ผ่านมา เมื่อรู้ตัวว่าฟัง จึงขอองค์ พระธรรมกายในโบสถ์ให้ท่านช่วยให้ใจหยุด ปรากฏ เห็นองค์พระแก้วใส สีขาวสว่างเรืองแสงลอยอยู่ใน องค์พระนั่งขัดสมาธิหันหน้าไปทาง ทเวงวาง กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๙