คุณค่าของเวลา : หน้า 87/113

aas Suana เวลาที่ผันผ่าน กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตุตนา กาลเวลาย่อมกลืนกินสัตว์ทั้งหลายพร้อมกับตัว ของมันเอง (มูลปริยายชาดก ๒๗/๙๑) เวลา ไม่มีปากแต่สามารถกลืนกินสรรพสิ่งได้ เวลาไม่มีอาวุธ แต่สามารถฆ่าทุกสิ่งทุกอย่างได้แม้แต่ ตัวของมันเอง...เวลาไม่มีมือแต่สามารถสร้างโลกทั้งโลกได้ อย่าใช้ชีวิตผ่านไปวัน ๆ เพราะเวลาของเรามีไม่ ๆ มาก แต่สิ่งที่จะต้องทำกลับมีอีกไม่น้อย เวลานั้นมีคุณค่า ในตัวของมันเอง เวลาแม้น้อยนิดอาจสามารถเปลี่ยน เป็นสมบัติมหาศาลได้ แต่สมบัติอันมหาศาลไม่สามารถ เปลี่ยนเป็นเวลาแม้เพียงหน่อยหนึ่งได้ เวลามีค่ายิ่งนักด้วยเหตุว่า เวลาคือชีวิต ชีวิตคือ เวลา หมดชีวิตคือหมดเวลา ชีวิตมีค่าเมื่อมีเวลาสร้าง ความดี บัณฑิตจึงเร่งสั่มสมบุญอย่างไม่หยุดยั้ง แม้จะพบ เจออุปสรรคเพียงใดก็ยังคงรักษาความเป็นบัณฑิตไว้ได้ ด้วยทราบดีว่า ๑ นาทีที่เป็นบัณฑิต มีค่ากว่าตลอดชีวิต ที่เป็นพาล ให้ทุกวินาทีของเราเป็นวินาทีบุญ ที่ยิ่งผันผ่านไป จิตใจก็ยิ่งผ่องใสขึ้น และเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณความดี บุญบารมีมากยิ่งขึ้นไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เวลาทุกนาที คือชีวีของพวกเรา อย่าให้ผ่านไปเปล่า ต้องกล่อมเกลาจิตฤดี สร้างบุญอย่างเปี่ยมจิต สู้สุดฤทธิ์ไม่ถอยหนี แสนสุขีมีแต่บุญ - เวลาทุกนาที โดย อิ่มธรรม กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๕