ปัญหาทางด้านจิตใจ : หน้า 101/113

จิตแพทย์บ้างก็เป็นสิ่งที่ดีหรือสามี จะทำตัวเป็นจิตแพทย์เสียเองก็ได้ อาการเสร็จแล้วก่อนเดินออกไปจาก ห้องได้พยักหน้าให้สัญญาณนิดหนึ่ง ผมจึงรีบเปิดประตูเดินตามออกไป “คนไข้มีปัญหาทางด้านจิตใจ มาก่อนใช่ไหมครับ” หมอถามตรงๆ “ก็มีบ้างเหมือนกันครับ” ผม ตอบแบ่งรับแบ่งสู้เพราะอายที่จะยอม รับออกมาตรง ๆ “คนมีปัญหาทางด้านจิตใจ ไม่ใช่คนบ้านะครับ..ต้องแยกให้ออก แล้วก็ไม่ต้องตกใจ.. พาคนไข้ไปพบ หรือป 1866 พูดข้างเดียวกับเธอเรื่อยมา เมื่อหมอบอกอนุญาตให้พา เธอกลับบ้านได้ ผมได้พูดกับเธอว่า “ดีใจไหมครับที่เราจะได้กลับ บ้านแล้ว.. เดี๋ยวผมจะโทรไปบอก ยายยามให้แก่จัดห้องไว้คอย.. เชื่อ ไหมครับว่า ยายยวมจะต้องร้องไห้ ดีใจที่คุณหนูของแกจะกลับไปหาแก ระหว่างพูดโทรศัพท์กับยาย แล้ว” ยวม ผมสามารถรู้ได้ว่าแกมีอาการ อย่างที่บอกจริง ๆ แต่คนที่นอนอยู่ บนเตียงผู้ป่วยชิดกับเก้าอี้ที่ผมนั่ง ทั้งนี้มีข้อแม้ว่าจะต้องรู้สาเหตุที่แท้ พูดโทรศัพท์ กลับนิ่งเฉยไม่แสดง จริงบ้างพอสมควร และสิ่งสำคัญ จะต้องแสดงให้เธอเกิดความมั่นใจ ใจของผมเสียวบลงลึก.. ผมควรจะทำอย่างไรเพื่อให้ อาการรับรู้สิ่งใดออกมาให้เห็นเลย แม้แต่น้อย ว่าตัวเองยังเป็นที่รักที่ต้องการของ ความรู้สึกของเมียและลูก เธอกลับบ้านสภาพเดียวกับ ครอบครัว” เกิดความผูกพันใน * ทางที่ดีต่อกันขึ้น “คุณศศิครับ.. ลืมตาขึ้นมา พูดกับผมบ้างได้ไหม.. ผมอยากรู้ว่า 99 คุณศศิเจ็บปวดตรงไหนบ้าง” พูดพลางผมก็ไล้ฝ่ามือไปตาม ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ร่าง ของเธอกระตุกเกร็งขึ้นมานิดหนึ่งกับ เมื่อไปโรงพยาบาล คือนอนนิ่งไม่ ไหวติงในรถพยาบาลที่ผมว่าจ้างให้ บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ผมเรียก ยายยามให้เข้าไปนั่งเฝ้า แล้วก้มลง พูดกับเธออย่างที่เคยพูดไปว่า “ผมขอตัวออกไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่.. ขอแวะไปดูลูก ด้วย...แล้วผมจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อน มาส่งถึงบ้าน เมื่อจัดแจงให้เธอนอน คำพูดประโยคนี้ของผมในครั้งแรก “คุณศศิอยากกลับบ้านของ เราแล้วหรือยังครับ” คราวนี้เธอนิ่งเฉยทำให้ผม เกิดความกระดากปากกับคำพูดของ ตัวเองขึ้นมา จึงหยุดเพียงแค่นั้น ได้ แต่บอกตัวเองในใจว่า ต้องพยายาม ต่อไปจนกว่าจะได้ผล จากนั้นผมก็ นะครับ” ผมเดินอ้อมไปยังห้องของลูก หน้าขึ้น “ป๋อ” ได้ยินเสียงประตูเปิด ตาหนูรีบเงย ลูกผละจากกองของเล่น ลุก ขึ้นยืน มือสองข้างกางออกกว้าง ผมก้มลงคว้าแกเข้ามาแนบอก อก กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๙