เทศกาลบุญและการทำสามีจิกรรม : หน้า 53/113

ได้ว่าเป็นระยะของเทศกาลบุญอย่าง ขอขมาและถวายสักการะ แท้จริง คือทั้งพระและชาวบ้านต่างก็ การขอถือนิสสัย หมายถึงการ มีโอกาสได้ทำหน้าที่ของตนอย่างสมบูรณ์ ให้พระภิกษุผู้ยังอยู่ในเขตเป็นพระนวกะ สำหรับพระสงฆ์ในระหว่างเข้า คือ มีพรรษาไม่พ้น ๕ พรรษา เมื่อ พรรษานี้ นอกจากจะเป็นช่วงของการ ไปอยู่ที่วัดอื่นในฐานะเป็นพระอาคันตุกะ ศึกษาและปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่แล้ว ต้องทำพิธีขออาศัยอยู่ในความปกครอง ยังมีธรรมเนียมบางประการที่น่าสนใจ ของพระผู้ใหญ่ คือเจ้าอาวาสที่ตนไป เพราะเป็นการแสดงออกถึงความงด อาศัยอยู่ โดยทั่วไปนิยมทำพิธีนี้ใน งามในหมู่สงฆ์ซึ่งชาวบ้านยึดเอาไปเป็น วันเข้าพรรษาพร้อมกับพิธีเข้าพรรษา แบบอย่างเช่น การทำสามีจิกรรม การ เพื่อเป็นการประกาศตัวให้พระภิกษุทั้ง ขอถือนิสสัยและการทำปวารณากรรม วัดทราบว่าพระอาคันตุกะที่มาอยู่ใหม่นี้ เป็นต้น ยอมรับนับถือท่านเจ้าอาวาสผู้เป็นประ ธานสงฆ์ของวัด เป็นอาจารย์ของตน การทำสามีจิกรรม หมายถึงการ ขอขมาโทษกัน ให้อภัยกัน ทุกโอกาส จริง ๆ ไม่ว่าจะมีโทษขัดข้องหมองใจกันหรือ ส่วนการทำปวารณากรรมนั้นเป็น ไม่ก็ตาม คือในวันเข้าพรรษาพระสงฆ์ สังฆกรรมพิเศษที่บังคับให้สงฆ์ทุกรูป ที่อยู่ในวัดเดียวกันจะมีการขอขมา ทำร่วมกันในวันออกพรรษา โดยให้ โทษต่อกันทุกรูปตามลำดับอาวุโส พระสงฆ์ทุกรูปผู้อยู่ร่วมกันมาตลอด ๓ นอกจากนั้นภายในระยะ 7 วันแรก เดือนมาประชุมกันและกล่าวปวารณา ของการเข้าพรรษา ยังมีการไป “ทำ วัตรพระผู้ใหญ่” ซึ่งเป็นที่เคารพนับ ถือและอยู่ต่างวัดกัน เพื่อเป็นการ เปล่งวาจาไปตามลำดับอาวุโส ยินยอม ให้พระสงฆ์รูปอื่นว่ากล่าวทักท้วงตัก เตือนกันได้ในทุกกรณี ไม่ต้องเกรงใจ กรกฎาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๕๑