การไม่เอาของราชการ : หน้า 24/112

ของพ่อนะ เป็นสมบัติของแผ่นดิน ภูมิใจ ภูมิใจในตัวของพ่อว่า เออ พ่อเป็นพ่อของลูก แต่พ่อก็ไม่มี พ่อเรานะ มีความยุติธรรม มีความ สิทธิ์เอาเข็มหมุดของทางราชการมา ไม่โลภ มีความไม่เห็นแก่ได้ ไม่เอา ให้ลูกหรอกนะ ฉะนั้นถ้าลูกอยาก อำนาจหน้าที่การงานมาแสวงหาผล จะได้ก็เก็บเงินเก็บตังค์ซื้อเข็มหมุด ประโยชน์ส่วนตัว แม้เข็มหมุดเล่ม เอาเอง อย่าเอาเข็มหมุดราชการไป หนึ่งพ่อยังไม่เอาเลย ใช้นะ ตอนนั้นยังเป็นเด็กวัยรุ่นอยู่ น้ำตาหยดเผาะ ๆ ๆ เลย แล้ว อุตส่าห์ไปทำงานให้พ่อนะ พ่อไม่ ต้องไปจ้างใคร แทนที่จะได้รางวัล เป็นเข็มหมุดซักหน่อย พ่อยังไม่ให้ เลย รู้สึกน้อยใจพ่อ แต่เมื่อโตขึ้นก็ ๆ เพราะฉะนั้นท่านก็เลยได้ นิสัยมาว่า ของใคร ๆ ในโลกนี้ไม่ อยากได้ของเขาทั้งนั้น จะได้มาก็ ขอให้ได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัว เอง นี่คือพี่สาวคนหนึ่งที่หลวงพ่อ รู้จักสนิทกันมาก ที่ยกขึ้นมาพูดเพื่อ ต้องการเตือนใจแก่ทุกๆ คนว่าของ ราชการก็คือของราชการ ไม่ใช่ของ เรา เข็มหมุดเล่มหนึ่งก็อย่าไปเอา อะไร ๆ ของราชการก็อย่าไปเอา เพราะเป็นของราชการ ไปเอามา แล้วมันจะมีโทษ ขโมยของหลวงน่ะ ผิดศีลเหมือนกัน แค่เข็มหมุดเล่ม หนึ่ง ศีลมันก็ขาดได้เหมือนกันนะ เรื่องนี้ขอฝากเอาไว้ด้วยนะ ๒๒ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๖