ผลของการทำลายต้นไม้ : หน้า 80/112

ฝ่ายพญานาคที่รักษาต้นไทรใหญ่ เห็น ไม้นั้น เพราะคนประทุษร้ายต่อมิตรเป็นคนเลว พวกพ่อค้าถือขวานเข้ามาหมายจะฟันต้นไทร ก็ ทราม....” รู้สึกโกรธเป็นกำาลัง มีตัวอย่างที่เราเห็นในปัจจุบันนี้ได้อย่างชัดเจน “เราบันดาลน้ำดื่มให้พวกเขาซึ่งกำลังกระ และเราก็กำลังได้รับผลของการกระทำของ “พวก ให้อาหารอันประณีตเพราะพวกเขา เขา” อยู่ก็คือ หายน้ำมา หิวโหย ให้นางบำเรอ แล้วยังให้ทรัพย์สินเงินทอง คนเราจำนวนมากได้รับความร่มเย็นจากป่า อีกจนเต็มทุกเกวียน แต่คนพวกนี้ยังคิดโค่นต้นไทร ไม้ ทําให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ชาวไร่ อีก ช่างละโมบเหลือเกิน! ๆ ชาวนาเกษตรกร ผลิตพืชผลได้อุดมสมบูรณ์ แต่ ดีละ! เราจะฆ่ามันเสียให้หมด เว้นไว้แต่ เมื่อ “พวกเขา” ตัดไม้ทำลายป่ากันเสียแล้ว แผ่น นายกองเกวียนเท่านั้น” ดินก็แห้ง แล้วอากาศมีความอบอ้าว ฝนตกผิดฤดู กาล และเมื่อฝนตกมามาก ๆ ป่าไม้ซึ่งมีเหลือไม่ พอเพียง จึงรับน้ำฝนไว้ไม่อยู่ทำให้เกิดน้ำท่วมใหญ่ ท่วมจากป่าที่เราตัดต้นไม้ มาจนถึงเมืองหลวง ถึงกรุงเทพฯ เดือดร้อนกันไปทั่วทุกหัวระแหง นี่...เป็นเพราะผลที่เราไม่รู้จักกตัญญูต่อ “ร่มไม้” ที่เราได้อาศัย ได้ความร่มเย็นหรือเปล่าหนอ หลาน ๆ ลองช่วยคิดทีสิคะ พญานาคจึงให้บริวารที่เป็นทหาร จัดการ ฆ่าคนเหล่านั้นเสีย แล้วขนสมบัติเหล่านั้นให้ นายกองเกวียน พาไปส่งจนถึงกรุงพาราณสี เรื่องนี้ เป็นอดีตชาติของพระสัมมาสัมพุทธ เจ้า เมื่อครั้งที่ทรงเกิดเป็นนายกองเกวียน - ส่วนพญานาคในครั้งนั้น ได้มาเป็นพระสารี บุตร ๆ หลาน ๆ คะ ถ้าหลาน ๆ จำคำที่นายกอง เกวียนกล่าวครั้งนี้ได้ว่า “ถ้าเราได้อาศัยนั่งหรือ นอนที่ร่มเงาของต้นไม้ใด ย่อมไม่ควรหักรานต้น พบกันใหม่ฉบับหน้านะคะ น้าอี๊ด (จาก อรรถกถามหาวาณิชชาดก) ๗๘ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๖