บ้านเพอะพะ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2536 ฉบับที่ 11 หน้า 83
หน้าที่ 83 / 112

สรุปเนื้อหา

ก็พูดสั้น ๆ เป็นเพอะพะ พอเวลาคุยกันถามกัน ว่ามาจากไหนหรือจะไปไหน ถ้ามาหรือจะไป เขตนี้ก็อดจะพูดถึงขี้โคลนเลอะเทอะที่จำต้อง เสียมิได้ พูดไปพูดมาก็เลยเรียกถิ่นนั้นว่า บ้าน เพอะพะ แล้วจึงเปลี่ยนให้เก๋เป็นพบพระค่ะ ยังมีเรื่องเล่ากันว่าค่ารถโดยสารสองแถวไปถิ่นนี้ เขาจะเก็บผู้หญิงแพงกว่าผู้ชายเสียอีก” “ทำไมล่ะคะ ผู้หญิงตัวเบากว่าผู้ชาย นะคะ แล้วเด็กต้องเสียเงินมั้ยคะ แล้วเด็กผู้ชาย ถูกกว่าเด็กผู้หญิงรึเปล่าคะ” “น้องตัวเล็ก ๆ ไม่ต้องเสียค่ะ แต่ขนาด น้องกุ้งฝอยต้องเสียค่ะ เด็กหญิงกับเด็กชายวัย เดียวกันเสียเท่ากันค่ะ พี่หมายถึงผู้ใหญ่ค่ะ และที่ผู้หญิงเสียแพงกว่าก็เพราะเวลารถติดหล่ม พวกผู้ชายต้องลงมาช่วยเข็นรถค่ะ เขาเลยลด ราคาให้ผู้ชายค่ะ ค่าช่วยเข็นรถไงคะ... น้องกุ้ง ฝอยยังสงสัยอะไรอีกรึเปล่าเอ่ย” กุ้ง

หัวข้อประเด็น

- บ้านเพอะพะ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ก็พูดสั้น ๆ เป็นเพอะพะ พอเวลาคุยกันถามกัน ว่ามาจากไหนหรือจะไปไหน ถ้ามาหรือจะไป เขตนี้ก็อดจะพูดถึงขี้โคลนเลอะเทอะที่จำต้อง เสียมิได้ พูดไปพูดมาก็เลยเรียกถิ่นนั้นว่า บ้าน เพอะพะ แล้วจึงเปลี่ยนให้เก๋เป็นพบพระค่ะ ยังมีเรื่องเล่ากันว่าค่ารถโดยสารสองแถวไปถิ่นนี้ เขาจะเก็บผู้หญิงแพงกว่าผู้ชายเสียอีก” “ทำไมล่ะคะ ผู้หญิงตัวเบากว่าผู้ชาย นะคะ แล้วเด็กต้องเสียเงินมั้ยคะ แล้วเด็กผู้ชาย ถูกกว่าเด็กผู้หญิงรึเปล่าคะ” “น้องตัวเล็ก ๆ ไม่ต้องเสียค่ะ แต่ขนาด น้องกุ้งฝอยต้องเสียค่ะ เด็กหญิงกับเด็กชายวัย เดียวกันเสียเท่ากันค่ะ พี่หมายถึงผู้ใหญ่ค่ะ และที่ผู้หญิงเสียแพงกว่าก็เพราะเวลารถติดหล่ม พวกผู้ชายต้องลงมาช่วยเข็นรถค่ะ เขาเลยลด ราคาให้ผู้ชายค่ะ ค่าช่วยเข็นรถไงคะ... น้องกุ้ง ฝอยยังสงสัยอะไรอีกรึเปล่าเอ่ย” กุ้งฝอยส่ายหน้า ไกด์กนกวรรณจึงส่ง ไมโครโฟนให้เพื่อน “เรากระโดดเดี่ยวเสียไกล ผมขอพาเที่ยว ในตัวเมืองสักนิดนะ เพราะรถจวนจะถึงแล้ว เรายังไม่รู้จักแหล่งท่องเที่ยวเลย ผมขออนุญาต แนะน่าสัก ๒-๓ แห่งนะครับ (ล่าง) เมื่อน้ำในเขื่อน แห่งแรกนะครับ เป็นสถานที่ใหญ่ที่สุด ภูมิพลลด แพที่คอยเต่า ก็คือ หนองน้ำมณีบรรพตครับ อยู่ริมถนน จึงกลายเป็นอยู่บนบก พหลโยธินนะครับ เดี๋ยวเราคงได้เห็น เป็นบึง ใหญ่มีพื้นที่เป็นร้อย ๆ ไร่ ภายในบริเวณมีต้น ไม้นานาพันธุ์ร่มรื่นมากครับ มีศาลาพักผ่อน จึงเป็นปอดที่ดีสำหรับชาวอำเภอเมืองตาก แห่งที่สองคือวัดประจำเมือง ชื่อวัดมณี- บรรพตวรวิหาร ตั้งอยู่บนเนินเขาลูกย่อม ๆ ริม หนองน้ำมณีบรรพตนั้นแหละครับ ที่นี่มีพระ พุทธรูปศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เคารพบูชาของชาวตาก คือพระพุทธรูปแสงทอง เป็นพระพุทธรูปเชียง แสน ชาวบ้านอัญเชิญมาจากวัดร้างแห่งหนึ่ง จากตำบลแม่ตื่น อำเภอแม่ระมาดเมื่อปี ๒๔๗๔ ขณะนี้อยู่ภายในพระอุโบสถครับ อ้อ...เกือบลืม บอกในพระอุโบสถยังมีพระบรมสาทิสลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ที่พระราช ทานให้แก่วัดนี้ด้วยครับ ส่วนด้านหลังมีเจดีย์ ทรงมอญย่อมุมไม้ ๑๖ นะครับ คือย่อข้างละ ๔ มุม ๔ ทิศ ก็เป็น ๑๖ มุมไงครับ แห่งที่สามเป็นศาลครับ ศาลสมเด็จ พระเจ้าตากสินมหาราช ผู้ใหญ่เล่าว่า เดิมศาล ตั้งบนดอยวัดเขาแก้ว ฝั่งตรงข้ามกับตัวเมือง ต่อมาเมื่อ พ.ศ.๒๔๙๐ ชาวเมืองเห็นว่าไป ตั้งบนดอย คนไม่ค่อยไปกันแล้วก็เล็กดูไม่ สมพระเกียรติกับวีรกษัตริย์ผู้กู้ชาติ จึงสร้าง ศาลใหม่ใกล้ศาลากลางจังหวัด โดยให้กรม ศิลปากรเป็นผู้หล่อแบบพระบรมรูปทุกวันปีใหม่ จะมีงานฉลองจนกลายเป็นประเพณีชาวตาก เดี๋ยวถ้ารถจอดใกล้ลองขออนุญาตอาจารย์ กรรณิการ์ไปชมซิครับ แล้วอย่าลืมอธิษฐานขอ 4 วิชานี้ด้วยนะครับ ที่จริงยังมีแหล่งท่องเที่ยว อีก ๒-๓ แห่ง เช่น บ้านจีน วัดสีตลารามหรือ วัดน้ำหัก และวัดเขาถ้ำ แต่ไม่ค่อยมีอะไร สำคัญนัก ผมเลยขอผ่านไม่อธิบายนะครับ” พอรถจะเข้าตัวเมืองเล็กน้อยทางซ้ายมือ ของถนนพหลโยธิน ฉันก็เห็นหนองน้ำ โอ้โฮ กว้างใหญ่จริง ๆ แล้วก็ดูร่มรื่นน่านั่งเล่นนอน เล่นจังเลย พอกวาดสายตาไปอีกนิดก็เห็นวัด มณีบรรพตวรวิหารบนเนินเขาเตี้ยๆ ด้วย พี่ พฤศจิกายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๑
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More