การวิพากษ์วิจารณ์ความชั่ว : หน้า 96/112

66 สําหรับคนคดโกงกอ เอาผลประโยชน์ใส่ตน โดยเบียดเบียนล่อลวง ผู้อื่นนั้น หากไม่ได้รับไทย ในโลกนี้ โหยในนรกก็ยัง มีรออยู่ "9 หยันของประชาชน เราจะมองหน้าใคร ใคร ๆ ก็ต้องเกรงกลัว แม้แต่พวกประ ได้สนิท มีแต่คนติฉินและสะอิดสะเอียน กาศธรรมทั้งหลาย ก็ต้องนอบน้อมค้อม ลามกกรรมอันไม่พึงท่า และเป็นที่รัง ให้ สมณะพราหมณาจารย์เจ้าตำรับศีล เกียจยิ่งนักของบัณฑิต เป็นการนำความ ธรรมเองก็ถวายพระพร ด้วยความเกรง เสื่อมเสียมาสู่โมริยวงศ์อันทรงศักดิ์ ซึ่ง พระทัย คนมีศีลมีธรรมมีแต่เรื่องต้อง บรรพบุรุษได้ถนอมรักษามาเป็นเวลา ต่ำต้อย คอยเธออวยตามคนมีอำนาจ ใครเป็นใหญ่ขึ้นมาก็เป็นคนดีไปเอง คน นาน “เจ้าชายกล้าว่าหม่อมฉันว่าเป็น “เด็กโง่” พระนางศิษยรักษิตา ติเตียนหรือ? ใครบ้างกล้าติเตียนคน ตรัส พระกระแสเสียงเย้ยหยัน “โง่อะไร ใหญ่คนโตต่อหน้า นอกจากชวนกันซุบ ปานนี้ เกิดมาไม่เคยเห็นใครโง่เท่านี้ ซิบนินทาลับหลัง เขาได้ยินหรือ? เปล่า สุกรชิ้นโอชะใส่สำรับมาวางไว้เบื้องหน้า เลย แต่ความสุขสำราญเขาเป็นคนได้ แล้วไม่รู้จักกิน มิหนำซ้ำปัดทิ้งเสียอีก รับ เขาใช้ให้ลูกน้องประกาศธรรม เพื่อ เพราะมัวโง่งมยึดมั่นในอุดมการณ์ อุดม คนทั้งหลายจะได้มีธรรม จะได้มีความ คติ ธรรมของบัณฑิต น่าหัวเราะอะไร อดทน ทนดูเขาโกง เขากอบโกยเอา เช่นนี้” และพระนางก็ทรงพระสรวลออก ผลประโยชน์แล้วนั่งมองหน้ากันตาปริบ ๆ มาจริง ๆ เสียด้วย “อุดมคติและธรรม ของบัณฑิตนั้นมีไว้ เพื่อให้คนดีทุกข์ สตรีที่ไม่มียางอาย หม่อมฉันขอถาม ทรมาน เปิดโอกาสให้คนชั่วฉกฉวย หน่อยเถิดว่ามีสตรีที่ไหนบ้างมียางอาย ประโยชน์เอาตามใจชอบ เมื่อกอบโกย ที่ทำทีเป็นเหมือนละอายเสียเหลือเกินนั้น เอาผลประโยชน์ไว้ได้มาก บริวาร เป็นเพียงมายาไว้ตบตาผู้ชายโง่ ๆ อย่าง มาก บริวารของใครก็ย่อมว่าคนนั้นดี เจ้าชายนี่แหละเล่น แต่ใจของเจ้าหล่อน เพราะเขาเลี้ยง เขาปรนเปรอไว้เป็นปาก เหล่านั้น ก็ล้วนปรารถนาในราคะร้อน เป็นเสียงแทน ซึ่งมาในรูปของการจงรัก แรงพอ ๆ กัน หม่อมฉันไม่อยากแสดง ภักดีและกตัญญูกตเวที คนที่มีอุดมคติ มารยาเยี่ยงสตรีเหล่านั้น เมื่อรักเจ้าชาย ยึดมั่นในธรรมของบัณฑิต ในที่สุดก็ต้อง ก็อยากแสดงให้เห็นว่ารัก ใครจะว่าไม่มี ไปเป็นบริวารของเขา ต้องนอบน้อมค้อม นารีธรรมไม่มียางอายก็ช่างเถิด” กายให้เขา ไม่ต้องดูอื่นไกลดอก ดูแต่ เจ้าชายกุณาละพิโรธมาก ไม่เคย พิโรธใครมากเท่านี้เลย จึงตรัสรุนแรง ออกมาบ้างว่า พระราชบิดาของเจ้าชาย ก็พอจะแก้ข้อ ข้องใจเรื่องนี้ได้ ราชสมบัติที่ได้มา มิใช่ เพราะแย่งเจ้าชายสุสิมะเอาหรือ ต้อง “ดิษยรักษิตา) ท่านนั้นมีสันดาน ปลงพระชนม์พี่น้องกันเองเสียเท่าไร ต้อง เลวในตนแล้วตีความเหมาเอาว่า คนอื่น ไปเที่ยวรบราฆ่าฟันมนุษย์ตายลงเป็น ก็เลวเหมือนท่าน พระเจ้าอยู่หัวเลี้ยง แสนเป็นล้าน นั่นธรรมของบัณฑิตหรือ ท่านให้มีความสุขทุกประการ แล้วยังมี อะไร? แล้วฐานะของพระองค์ เวลานี้ หน้ามาพูดฉอด ๆ ติเตียนพระองค์ด้วย เป็นอย่างไรบ้าง เป็นจอมจักรพรรดิที่ โวหารกล้า ท่านดูหมิ่นธรรมเหยียบย่ำ ๔๔ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๕๖