การศึกษาภาษาบาลีและสันสกฤต : หน้า 31/112

พระภิกษุชาวเนปาลแห่งวัดทั้งโพเช ทำความสะอาดและตรวจพระพุทธภาษิตแปลจำนวน ๑๐๘ เล่ม (ชื่อคัมภีร์นี้ในภาษาทิเบตคือ Kanjur) ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่ชาวทิเบตรู้จักมากที่สุดในพระไตรปิฎก โดยหลัก ๆ คือภาษาบาลีและภาษา สันสกฤต ภาษาบาลีนั้นจะว่าไปก็ เหมือนเป็นภาษาท้องถิ่นของอินเดีย ส่วนภาษาสันสกฤตถือว่าเป็นภาษา ชั้นสูง เป็นภาษาที่ใช้เป็นทางการ ไวยากรณ์ของภาษาสันสกฤต มี ความลึกซึ้งกว่าของภาษาบาลี พวกพราหมณ์ชาวอินเดียใน ยุคนั้น ที่รู้ภาษาสันสกฤตจะไม่ ยอมสอนภาษาให้คนวรรณะอื่น แต่ อังกฤษก็ใช้วิธีการทั้งขู่ทั้งปลอบ จน กระทั่งพราหมณ์บางคนยอมสอนให้ คนอังกฤษพอเริ่มเรียนภาษาสัน สกฤตก็ตกใจที่พบว่า สันสกฤต เป็นภาษาที่มีระบบระเบียบ มีขั้น ตอน มีความลึกซึ้งในตัวเอง ช่วย ให้ผู้ที่ศึกษาสามารถย้อนไปเห็น ชาวฝรั่งเศส ชาวเยอรมัน และชาว ตะวันตกอีกหลายประเทศ รวม ทั้งอเมริกาด้วย ได้หันมาสนใจ ทุ่มเทศึกษาพระพุทธศาสนากัน อย่างจริงจัง กระทั่งได้มีการเรียบ เรียงพิมพ์เป็น “ตำราไวยากรณ์ภาษา สันสกฤต” ขึ้นมา ซึ่งแต่เดิมไม่มี เพราะชาวอินเดียใช้วิธีท่องปากต่อ ปาก จำกันมาเป็นทอดๆ หลังจาก จัดทำตำราไวยากรณ์ภาษาสัน สกฤตเสร็จแล้ว ภายหลังก็ได้ทำ “ตำราไวยากรณ์ภาษาบาลี” ขึ้นมา อีก เส้นทางการค้นคว้าพระ ความรู้สึกนึกคิดของบุคคลผู้เป็น พุทธศาสนาทางแถบตะวันออกนั้น เจ้าของคำพูด ที่ถ่ายทอดเป็น ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุล ภาษาออกมาได้อย่างชัดเจน และ จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ อาจารย์ที่สอนอาตมาพูดว่า ท่าน ในญี่ปุ่นซึ่งตรงกับยุคของราชวงศ์ ไม่แปลกใจเลยที่พระพุทธองค์ไป เมจิ ญี่ปุ่นเริ่มมีแนวความคิดว่า ประสูติในอินเดีย เพราะคนอินเดีย ถ้าจะให้ญี่ปุ่นเจริญทัดเทียมกับ ในยุคนั้น ถือว่ามีความคิด และ ประเทศแถบตะวันตกแล้ว จะมัว อะไรต่าง ๆ เจริญก้าวหน้ามาก มาหาวิธีพัฒนาด้วยตัวเองคงไม่ทัน โดยเราจะดูและเห็นได้จากภาษา ซึ่งแสดงถึงความเจริญทางภูมิปัญ ญาของชนชาตินั้น ๆ ก็เลยมีนโยบายส่งคนไปศึกษา วิทยาการต่างๆ จากชาวตะวันตก โดยเริ่มส่งไปที่อังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมัน ให้กระจายกันไป เรียนทุกสาขา เพื่อนำความรู้กลับ ไปพัฒนาประเทศ เริ่มแรกอังกฤษตั้งใจจะศึก ษาวัฒนธรรมของอินเดีย พอศึกษา เจาะลึกเข้าไปๆ ก็ศึกษาไปถึงพระ- พุทธศาสนา ก็ได้พบคำสอนที่มี ระบบระเบียบ มีเหตุมีผล ก็เลย ทุ่มเทศึกษากันเต็มที่ ต่อมาก็มี อ่านต่อฉบับหน้า พฤศจิกายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๙