การเจริญภาวนา : หน้า 18/128

หยุดตรงนี้แหละ จับหลักอันนี้ให้ได้ การเจริญภาวนา นี่เป็นการตั้งตนไว้ ถ้าจับหลักตรงนี้ไม่ได้ก็ไม่ถูกร่องรอย ขอบของกายมนุษย์หยาบ ส่วนการ เอา จนกระทั่งถึงกายธรรมละเอียด กายธรรมพระโสดา พระโสดาละ พระสกทาคาละเอียด เข้าถึงกาย พระอนาคา พระอนาคาละเอียด ทางพุทธศาสนาถึงจะปฏิบัติศาสนา ตั้งตนไว้ชอบของกายมนุษย์ละเอียด เอียด เข้าถึงกายธรรมพระสกทาคา สัก ๕๐ พรรษา ๘๐-๙๐ พรรษา กายมนุษย์ละเอียดคือกายที่ฝันออก หรือแม้ว่าจะเป็นหญิงเป็นชายชนิด ไป เอากายมนุษย์ละเอียดมาหยุด ใดก็ช่าง เข้าทางนี้ไม่ถูกก็เหลว ไม่ นิ่งที่ศูนย์กลางกายมนุษย์หยาบ ที่ ถูกต้องร่องรอยทางพุทธศาสนา ที่จะถูกต้องร่องรอยทางพุทธ ศาสนาต้องอาศัย อตฺตสมมาปณิธิ ตั้งตนไว้ชอบ ตั้งตนไว้ถูก ตั้งตนไว้ หยุดที่นิ่งนั่นแหละเรียกว่า อตฺตสม มาปณิธิ แท้ เมื่อถูกหลักเช่นนี้แล้ว หยุดเป็นลำดับเข้าไป เมื่อกายมนุษย์ ละเอียดหยุดนิ่ง ที่หยุดที่นิ่งนั้นแล้ว ประเทศข้างในต้องหยุดอยู่กลางดวงธรรมที่ ทำให้เป็นกายมนุษย์ หยุดตรงนั้น จึงจะได้ ชื่อว่าเป็นประเทศที่สมควรทีเดียว หยุดตรง นั้นถูกมัชฌิมประเทศ ถูกมัชฌิมาปฏิปทา ข้อปฏิบัติเป็นกลาง ชอบ ตั้งตนไว้ถูกตั้งกันอย่างไร ต้อง รู้จักตนเสียก่อนหนา ถ้าไม่รู้จักตน จะไปตั้งเลอะๆ เทอะๆ ที่เรียกว่า อตฺตสมมาปณิธิ ตั้งตนไว้ชอบไว้ถูก นั่นอะไร อตฺตานํ สุขทุกข์ ภคคดีติ อตฺตา สภาพอันใดรับสุขรับทุกข์ สภาพอันนั้นชื่อว่าตน ก็บัดนี้กาย มนุษย์รับสุขรับทุกข์อยู่ สุขมันก็รู้ ทุกข์มันก็รู้ เมื่อรับสุขรับทุกข์อยู่ ต้องตั้งตนไว้ชอบ ตั้งตนไว้ชอบตั้ง กันอย่างไร ขั้นต้น ต้องตั้งตนไว้ใน ทาน ตั้งตนไว้ในศีล ตั้งตนไว้ใน กายทิพย์ก็หยุดไปตามส่วนกัน กาย ทิพย์ละเอียดก็หยุดไปตามด้วย ตน ของกายรูปพรหม ก็ต้องหยุดให้ถูก ส่วน ตนของกายรูปพรหมละเอียด ก็ต้องหยุดให้ถูกส่วน ตนของกาย อรูปพรหมก็ต้องหยุดให้ถูกส่วน ตน ของกายอรูปพรหมละเอียด ก็ต้อง หยุดให้ถูกส่วนกัน กายรูปพรหม อรูปพรหม ต้องหยุดให้ถูกส่วนกัน ดังนี้ ตลอดจนกระทั่งถึงกายธรรม พอถึงกายธรรมก็ต้องหยุดให้ถูกจุด นิ่งที่จุดหยุดนั้น หยุดนิ่ง จุดอื่นไม่ เข้าถึงกายพระอรหัต พระอรหัตละ เอียด เมื่อเข้าถึงถูกต้องร่องรอยดัง นี้เรียกว่า อตฺตสมมาปณิธิ ตั้งตน ไว้ชอบ เมื่อตั้งตนไว้ชอบเช่นนี้ ทำ อย่างไรจึงได้ชื่อว่า ปุพเพ จ กต- ปุญญตา ความเป็นผู้ได้กระทำความ ดีไว้ในปางก่อน เพราะตนได้อบรม สั่งสมบารมีมาแล้วตั้งแต่อเนกชาติ สมควรแล้ว ครบแสนกัปป์แล้ว มา พบพระพุทธศาสนา อาจได้สำเร็จ มรรคผลทีเดียว เพราะบารมีพอแล้ว ทำอะไรที่เรียกว่าทำความดีนะที่เรา เกิดมาเป็นมนุษย์อย่างนี้น่ะชาติก่อน ที่แล้ว ๆ มา ได้อุตส่าห์ให้ทานตาม ความสามารถและตามกำลังของตน ตามส่วนที่จะพึงให้ได้ บำเพ็ญทาน ไปดังนี้แหละ ของนอกกายมีเท่าไร ๆ ให้ไปให้หมด ไม่เหลือไว้เลย ดังนี้ เรียกว่า ทานบารมี เนื้อและเลือดก็ ให้ได้ เว้นแต่ชีวิตเท่านั้น ให้ดังนี้ เรียกว่า ทานอุปบารมี ให้ชีวิตเป็น ทานก็ได้นี้เรียกว่า ทานปรมัตถบารมี เมื่อให้ของนอกกายได้ตลอดถึงชีวิต และเลือดเนื้อเช่นนี้ ได้ชื่อว่าตนได้ บำเพ็ญทานของตน ไม่ใช่แต่ให้เท่า นั้น ให้สูงยิ่งขึ้นไปกว่านั้น เรียกว่า ปุตตบริจาค ให้ลูกเป็นทานก็ได้ ให้ กัลยาณมิตร ๑๖ เมษายน ๒๕๓๘