การหยุดใจในพุทธศาสนา : หน้า 17/128

ต้องหยุดอยู่ที่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ ทําให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่า ฟองไข่แดงของไก่ สะดือทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย กลางกั๊กนั่น ตรงนั้น เวลาเรามาเกิด ใจเราต้องหยุดตรง นั้น เวลาเราหลับ ใจต้องไปหยุด ตรงนั้น เวลาเราตาย ใจต้องไปหยุด ตรงนั้น เวลาเราตื่นก็ต้องตื่นตรงนั้น แหละ จุดนั้นแหละเป็นที่เกิด ที่ดับ ที่หลับ ที่ตื่น มีจุดเดียว ต้องเอาใจ ของเราไปจรดนิ่งอยู่ตรงนั้นแหละ ทำ ใจให้หยุด แก้ไขใจให้หยุด ใจหยุด ขณะใด ขณะนั้นถูกต้องร่องรอย ความประสงค์ของทางพุทธศาสนา ถ้าใจไม่หยุดละก็ ไม่ถูกต้องร่องรอย ความประสงค์ทางพุทธศาสนา ถ้า ใจหยุดละก็ ถูกต้องร่องรอยความ ประสงค์ของทางพุทธศาสนาแท้ ตรง กับกระแสพระโอษฐ์ของพระบรม ศาสดาได้ประทานให้นัยแก่พระอง คุลิมาล จนองคุลิมาลละพยศหมด พยศ แล้วยอมจำนนแก่พระศาสดา แล้วเปล่งวาจาว่า “สมณะหยุดๆ” พระองค์ทรงเหลียวพระพักตร์มาแล้ว ออกผิดความประสงค์ ตรัสว่า “สมณะหยุดแล้ว แต่ท่านไม่ หยุด” นั่น หยุดอันนั้นเป็นกระแส พระดำรัสของพระบรมศาสดา หยุด นั่นแหละถูกต้องร่องรอยความประ สงค์ของทางพุทธศาสนา ถ้าไม่หยุด กลางเข้าไปนั่นแหละตั้งแต่ต้นจนถึง พระอรหัต ไม่ให้คลาดเคลื่อนความ หยุดอันนี้ เมื่อเราไปพบประเทศอัน สมควรเข้าเช่นนั้นแล้ว เราจะต้องพึ่ง ปฏิบัติให้ถูกส่วน ประเทศที่สมควร ละก็เลอะละ แต่ถ้าพอหยุดได้แล้วก็ เป็นประเทศกลาง กลางนั่นแหละที่ อย่าออกจากหยุดหนา กลางของ ใจหยุดเป็นประเทศกลาง กลางที่หยุดนั้นแหละกลางของกลาง ที่กล่าวมาแล้วเป็นประเทศ กลางของ กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ หยุดตรงนั้น จึงจะได้ชื่อว่าเป็นประ เทศที่สมควรทีเดียว หยุดตรงนั้น ถูกมัชฌิมประเทศ ถูกมัชฌิมาปฏิ ปทา ข้อปฏิบัติเป็นกลาง ไม่เข้าไป ใกล้ที่สุดทั้งสองอย่างคือ กามสุขัล ลิกานุโยคกับอัตตกิลมถานุโยค เป็น มัชฌิมาปฏิปทาแท้ เหตุนี้แหละท่านทั้งหลายที่ได้ หนักเข้าไปอย่าถอยออก ถ้าถอย ข้างนอก ประเทศข้างในต้องหยุดอยู่ มาประสบพบพระพุทธศาสนา ต้อง กัลยาณมิตร ๑๕ เมษายน ๒๕๓๘