ความสบายในชีวิต : หน้า 36/128

สบายให้ถูกที่ โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) คร ๆ ก็อยากสบาย อยากได้ อยากพบ และอยากเป็นเจ้าของ โดยเฉพาะ อย่างยิ่งคนในสังคมเมือง ที่ถูกผลักด้วยระบบเศรษฐกิจ และค่านิยมยุคใหม่ ให้พลัดตกลงไปเบียดคลุกกันอยู่ใต้ตาข่ายกลของเทคโนโลยี ด้วยวิถีทางของ การสร้างที่อยู่อาศัยให้เบียดเสียดยัดเยียด หรือต่อยอดขึ้นไปบนฟ้า แข่งกัน พัฒนารูปลักษณ์ของตัวเองด้วยรถยนต์ เสื้อผ้า เครื่องทองหยอง และนาฬิกา ราคาขนาดบ้าน รวมทั้งความพยายามวิ่งแข่งขันกันขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ที่ มีอยู่เพียงตัวเดียวในองค์กร บริษัท และหน่วยงานใด ๆ ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่หลายคนคิดว่า “เป็นความสบาย เป็นชัยชนะ” โดย ไม่ทันได้รู้ตัวว่ากว่าจะไปถึง ณ จุดที่คิดว่าสบายได้ ชีวิต ร่างกายและความเป็น ตัวของเราได้กลายเป็นเรือขนขยะไปเสียแล้วเช่นนี้ จะถือเป็นความสบายได้หรือ? ทำไมถึงพูดเช่นนี้...เพราะทุกวันนี้ย่อมไม่มีใครสักคนสามารถยืนขึ้นปฏิ เสธได้ว่า ไม่เครียดกับงาน ไม่เครียดกับปัญหา ไม่เครียดกับสภาวะครอบครัว ทั้งนี้เพราะทุกคนวิ่งเข้าสู่จุดที่เรียกว่า “เกินขีดของความพอดี” ต่างคน ต่างละทิ้งครอบครัวด้วยข้ออ้างว่าจะไปหาทรัพย์ให้กับครอบครัว ลืมความจริง ที่ว่า เพียงทรัพย์เท่านั้นไม่อาจรังสรรค์ความเป็นมนุษย์ได้ เพราะอาหารที่คน ต้องการที่สุดนั้นเป็น “อาหารทางใจ ส่วนประกอบให้เกิดความสมดุลทางสรีระและสังคมเท่านั้น กัลยาณมิตร ๓๔ นอกจากนั้นเป็นเพียงเครื่องประกอบ อ่านต่อหน้า ๕๕ เมษายน ๒๕๓๘