การสร้างโรงเรียนและการทำงานร่วมกัน : หน้า 43/128

ยัติธรรม พระพี่เลี้ยงท่านพาพวกเรา ลุยงานสร้างโรงเรียน เราสร้างเพื่อพวก ตอนแรกนึกว่าเพื่อนเณรแกล้งเล่น แต่ พอลองเขย่าตัวดู ฆ้อนก็หล่นจากมือ เราเองจะได้มีสำนักเรียนงานนี้อุปกรณ์ จึงรู้ว่า อ้าว! หลับจริงๆ หรอกเหรอนี่ บางรูปง่วงมากๆ ก็เผลอยืนหลับ ในการก่อสร้างทุกๆ อย่างค่อนข้างจะ สมบูรณ์พร้อม และพวกเรามีประสบ ไป ถ้าใครเผลอหลับงานก็สะดุด ต้อง การณ์กันมาแล้ว จึงทำให้การก่อสร้าง คอยสะกิดกันเกือบตลอดเวลา ก็สนุก เป็นไปได้อย่างง่ายดาย ทุกรูปต่างก็ สนานดี ท่าง่วงของแต่ละรูปดูแล้วก็น่า ตั้งใจช่วยกันทำอย่างเต็มที่ ไม่มีใครรู้ งาน พี่เณรทำงานเพลินไปหน่อย พอ เงยหน้าดูท้องฟ้าอีกที เห็นดวงอาทิตย์ ขำดี ใครง่วงมากๆ ก็จะสลับไปพัก ล้างหน้าให้สดชื่นแล้วกลับมาทำงานกัน ใหม่ เพราะฉะนั้น งานสร้างโรงเรียน ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้า มองไป จึงใช้เวลาเพียง ๒ เดือนเศษ อาคารทั้ง ที่ถนนเห็นแถวพระออกบิณฑบาต แต่ ๑๒ หลัง ก็เสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์สา ก็แปลกที่ไม่รู้สึกง่วงเท่าไหร่ แต่บาง มารถทำพิธีเปิดใช้เป็นอาคารเรียนได้ใน รูปก็ง่วงมาก ลืมตาแทบไม่ขึ้น บางที วันที่ ๒๒ เมษายน ๒๕๓๔ ซึ่งตรงกับ กำลังถือฆ้อนตอกตะปูอยู่ดี ๆ เผลอ วันคล้ายวันเกิดของพระเดชพระคุณ หลับไปในท่าที่กำลังตอกตะปูนั่นแหละ หลวงพ่อธัมมชโยของพวกเราพอดี งานสร้างโรงเรียนนี้ทำให้พี่เณร ได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นว่า ถ้าหากเราร่วมแรง ร่วมใจประสานกันทั้งกายและใจ งาน ก็จะสำเร็จลงได้อย่างอัศจรรย์ และยัง ทำให้เรารู้จักการทำงาน คือมองงาน ออกว่า เมื่อเราเจองานแล้ว เราจะทำ อย่างไร แบ่งงาน แบ่งคน กำหนด ระยะเวลาให้เสร็จไปในตัวและทำให้ดู คนเป็น คือคนที่มีลักษณะนิสัยใจคอ อย่างนี้เหมาะกับงานชนิดไหน ไว้ใจ ได้หรือไม่เพียงใด พี่เณรอยากจะบอก ว่า กิจกรรมเหล่านี้เอง ที่ค่อย ๆ หล่อ หลอมพัฒนาให้เรามีปฏิภาณไหวพริบ มีความเพียร และรู้สึกรักวัดยิ่งขึ้น เหมือนเราเป็นเจ้าของวัดจริงๆ ไม่ใช่ เพียงผู้มาอาศัยอยู่วัด ฉะนั้นน้องเณรก็เช่นกัน เมื่อได้ ทำงานบุญต่าง ๆ ของหมู่คณะ อย่า เกี่ยงงอนหรือเกี่ยงงาน ให้ตั้งใจทำ อย่างเต็มที่ด้วยความเบิกบานบันเทิงบุญ สิ่งเหล่านี้จะเป็นบทฝึกตัวของเรา ซึ่ง เราจะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล เรา จะได้ทั้งบุญและคุณธรรมความรู้ความ สามารถ ยิ่งกว่านั้นงานบุญเหล่านี้ทำ ให้เราหนักแน่นในการสร้างบารมี เป็น ประดุจยิ่งตอกลึกเท่าไร เรายิ่งมั่นคง ในเป้าหมายชีวิตเพียงนั้น พี่เณรและ เพื่อนๆ รู้สึกว่า ที่นี่คือมหาวิทยาลัย แห่งชีวิตที่แท้จริง เพราะมีการฝึกฝน อบรมตนในทุกรูปแบบ ทำให้เราได้ กระจ่างในเรื่องโลกและชีวิต เราเชื่อว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ด้วยบารมีของ พระเดชพระคุณพระสุธรรมยานเถร ท่านเป็นทั้งพ่อ เป็นทั้งครู ผู้คอยอบรม สั่งสอนตอกย้ำให้ลูก ๆ รักธรรมะ รัก การปฏิบัติธรรม รักในวิชชาธรรมกาย รักพระพุทธศาสนา และรักการสร้าง กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๘ ๔๑