การปฏิบัติธรรมและประสบการณ์ทางจิต : หน้า 85/128

โดย : เพียงนิล ศิริเกษม : A 5 O FB มี อ ย จากแม่ถึงลูก จดหมายฉบับที่ ๒ ข้าพเจ้าได้เขียนประสบการณ์การนั่งปฏิบัติธรรม ๓๐ รำลึกย้อนหลังไปในอดีตในปัจจุบัน ต่อจากฉบับที่ ๔ ซึ่งเขียนย้อนไปเมื่ออายุ จนถึง ปี ฉบับนี้ก็จะย้อนกลับไปอีกจนถึงในครรภ์มารดา แต่จะเล่าข้ามไปใน ๑ น ระยะอายุตั้งแต่ ๑๑ เดือน ย้อนลงมาถึง ๑ เดือน ในระยะที่เป็นเด็กทารก ในทาง ปฏิบัติจริง ๆ ไม่ได้ข้ามขั้นตอนในการดู เนื่องจากเป็นการปฏิบัติธรรมที่ต้องใช้ ความละเอียดในการนั่งมากขึ้น และไม่พ้นที่จะต้องให้ใจหยุด นิ่งในกลางมาก ๆ ต้องหยุดในหยุดไปเรื่อย ๆ มิฉะนั้นภาพที่เกิดขึ้นจะไม่ชัด เมื่อไม่ชัดก็จะมีความ ลังเลสงสัย หรือเกิดความคิดตามขึ้นมาในภาพที่เกิดขึ้น แต่เมื่อใจหยุดนิ่งดีแล้ว ภาพที่เห็นจะชัดขึ้น ๆ และเป็นภาพที่เกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นเรื่องราวที่ไม่ติดขัด เหมือน การดูภาพยนตร์ที่ต่อเนื่องไม่มีโฆษณามาคั่นกลางหรือดูกันเป็นตอน ๆ แต่จะต่อ เนื่องเป็นเรื่องราว ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นม้วนเดียวเลย ภาพที่เกิดในกลางจะหลั่งไหล ออกมาเองโดยไม่หยุด เมื่อรักษาความหยุดนิ่งของใจให้ต่อเนื่อง แต่ถ้าใจยังหยุด ไม่สนิทและไม่ต่อเนื่อง ภาพที่เกิดขึ้นก็ย่อมเป็นภาพที่ไม่ชัดเจนและขาดตอน เมื่อ ต้องปรับใจให้นิ่งจน ละเอียดดีแล้วจึงดู ไม่เหมือนเริ่มต้นใหม่ที่ใจหยุดนิ่งที่ละเอียด ภาพในกลางก็จะ เป็นภาพยนตร์ทางใจที่ต่อเนื่องและชัดเจน และก่อให้เกิดความสุขในการรู้เห็นใน กลางพร้อม ๆ กัน ความสุขทางธรรมเป็นความสุขที่ใจไม่ยึดติดอย่างที่บางคนเข้าใจ เพราะสุขทางธรรมเป็นสุขที่เต็มอิ่มในตัว และเป็นอิสระ ไม่มีขอบเขต จึงไม่มีความ ต้องการที่จะแสวงหาต่อไป ผิดกับความสุขทางโลก ที่เป็นความสุขแค่ประเดี๋ยวเดียว สุขไม่ตลอด และเป็นสุขที่จำกัด จึงเกิดความต้องการ (หรือยึดติด) ที่จะแสวงหา ต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อมาเติมความพร่อง หรือเพื่อสนองความต้องการที่ขาด ๆ หาย ๆ ไม่เต็มอิ่มนั้นตลอดเวลา ขาดตอนจะกลับมาดูต่อตอนต่อไปเหมือนภาพยนตร์ไม่ได้ บ ขอบารมีธรรมของพระธรรมกายทุก ๆ พระองค์ในอายตนนิพพาน จงดล บันดาลให้ผู้อ่านทุกท่านมีดวงตาเห็นธรรมเข้าถึงพระธรรมกายได้ง่ายจงทุกท่านเทอญ กราบอนุโมทนาบุญ กัลยาณมิตร ๘๓ เมษายน ๒๕๓๘