การลาออกและอนาคต : หน้า 116/128

ค่ะ นักการแทนงานทางสำนักงาน ใหญ่จะส่งมาให้ประมาณเก้าโมง แจ้ง แค่นี้ก่อนนะคะ อย่าลืมแฟ้มเสนอ ขอเพิ่มเครดิตลูกค้าที่ผู้การขอสัตยา บันจากท่านรองกอจอไว้นะคะ” แล้ว สัญญาณจากเครื่องส่งก็ปิดลง ห่วงลูกน้องที่บาดเจ็บ ห่วง งานที่ต้องอาศัยพนักงานแทนงาน เข้ามาดูแล ห่วงว่าจะมีลูกค้าบาง รายมาพบ เพราะห่วงหลายเรื่อง ทำให้ผมขอตัว ไม่รออยู่ร่วมทาน ข้าวเที่ยงอย่างเคย หลังจากประชุม เสรจ ผมเข้าไปในออฟฟิตก่อนเที่ยง เล็กน้อย ชื่นใจที่พนักงานทุกคนยัง อยู่ทำงานกันครบ พอผมนั่งลงเรียบ ร้อย เสียงโทรศัพท์จากเครื่องติด ต่อภายในก็ดังขึ้น “นัดหัวหน้าทุกส่วนทานข้าว ที่ห้องแอร์ร้านโกนะคะ ดิฉันจะได้ “สิ้นปีนี้ดิฉันจะลาออกค่ะ” “อะไรนะ” ผมคิดว่าฟังผิด เธอประโยคเดิม ผมอึ้งพูดไม่ออกอยู่เป็นนาน เธอก้าวเท้าเดินออกไป รู้ใจว่าผม ก็เป็นความน่ารักอีกอย่างหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “สิ้นปีนี้ดิฉันจะลาออก ดิฉันอยากมีเวลาถ่ายทอดงานที่ตัว เองทำ ให้กับคนมาแทนให้เต็มที่ค่ะ เพื่องานจะได้ไม่ขลุกขลัก” ต่อให้เรียนเป็นสิบปี จะได้ อย่างเธอคงไม่มีอีกแล้ว * เมื่อเธอยื่นใบลาผมใช้เหตุผล มากมายยับยั้งไว้ เธอรับฟังโดยดี แต่ไม่เปลี่ยนใจ “สวรรค์วิมานชั้นไหนที่คุณจะ ไป ช่วยบอกที” ผมประชดถาม เมื่อรู้ว่าเปลี่ยนใจเธอไม่ได้แล้ว “ขอบคุณค่ะ ที่กรุณาถาม เป้าหมายของดิฉันไม่ใช่แค่สวรรค์ ไกลกว่านั้นมากนัก ที่ดิฉันอยากจะ ไปให้ถึง เพื่อที่ว่าดิฉันจะได้ไม่ต้อง กลับมาเกิดอีก” ผมตกตะลึงกับคําพูดที่ได้ยิน “รู้ไหม เวลานี้ล่วงพ้นพุทธ อารมณ์ขุ่นไม่ควรอยู่ให้ขัดเคือง โทรไปจองห้องและสั่งอาหาร เรา ที่เธอมี แต่ทำให้ผมน้อยใจ จะได้ฟังผู้การสรุปเรื่องประชุมวันนี้ “ที่ใหม่เงินเดือนมากกว่าที่ กาลมา ๒,๕๐๐ กว่าปีแล้ว คุณจะ หัวหน้าส่วนงานกลางจะได้เล่าอาการ เท่า” ผมถามลอยๆ เมื่อเธอ เมื่อเธอเอา หาเส้นทางนั้นพบได้อย่างไร” นักการให้ฟังพร้อมกันด้วยค่ะ” งานมาให้เซ็น “หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ค้น รู้จักคิด รู้จักสั่งนายโดยไม่ “ที่ใหม่ไม่ใช่ธุรกิจไม่มีค่าจ้าง ทำให้เสียความรู้สึกว่าถูกสั่ง ก็เป็น พบเส้นทางที่พระพุทธองค์ชี้บอกมา หลายสิบปีแล้วค่ะ ลูกศิษย์ที่รับถ่าย ความน่ารัก “ทำอะไรจึงเรียกว่าไม่ใช่ธุร- ทอดวิชชาจากท่านไว้แล้วถ่ายทอด กิจ” ต่อ ๆ กันมามีมากมาย” “สวัสดีปีใหม่ค่ะผู้การ “สิ่งที่มีคุณค่าเพื่อตัวเองค่ะ” “การใช้ภาษาพูดที่ไม่รู้เรื่อง “คุณไม่ใช่พระ คุณจะเรียน วิชชานี้ได้อย่างไร” ผมทำอวดรู้ เธอกล่าวสวัสดีปีใหม่กับผม จำเป็นมากสำหรับคนที่จำใจอยู่ใช่ “เรียนได้ค่ะ พระพุทธเจ้าไม่ เป็นคนสุดท้ายเช่นเคยเหมือนทุกปี ไหม” เสียงผมห้วนและขุ่น เคยห้าม ผู้การน่าจะลองเรียนดูนะ ก่อนที่จะมีความแตกต่างตามมา เธอมองหน้าผมนิ่งไปชั่วครู่ คะ...” กัลยาณมิตร ๑๑๔ เมษายน ๒๕๓๘