การทำงานเป็นทีม : หน้า 40/128

การทำงานร่วมกันเป็นทีม ทำให้พี่เณรได้รู้จักตัว เองและรู้จักผู้อื่นได้ดียิ่งขึ้น เพราะงานที่ต้องใช้ เวลา ใช้ความอดทนและความเสียสละทั้งแรงกาย แรงใจ จะทำให้เราได้รู้อัธยาศัยของกันและกัน พร่ำสอน เพราะเรายังเป็นผู้ใหม่ใน พระธรรมวินัย หากมีรูปใดรูปหนึ่งใน หมู่ของเราทำเรื่องผิดพลาด พระพี่เลี้ยง ท่านก็จะตักเตือนทั้งหมด เพื่อป้องกัน ไม่ให้เรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นอีก เมื่อเราย้ายขึ้นไปพักบนกุฏิได้ ไม่นาน ก็มีงานบุญต้องสร้างกุฏิเพิ่ม ใหม่เนื่องจากที่พักไม่พอ ทั้งที่ทุกรูป ไม่เคยทำงานก่อสร้างกันมาก่อนเลย แม้ แต่หลวงพี่ชินกิโล ซึ่งเป็นพระพี่เลี้ยงก็ ไม่เคยทำงานนี้มาก่อน แต่ด้วยดวงใจ ของนักสร้างบารมี คำว่า “ไม่ได้ ไม่มี ไม่เป็น” ไม่มีอยู่ในใจของเรา ไม่ใช่เรา จะทำไม่ได้ เพียงแต่เรายังไม่ได้ทำต่าง หาก สามเณรทุกรูปเขื่อมั่นในพระพี่ เลี้ยง เราว่าไงว่าตามกัน ไม่ท้อแท้และ ท้อถอย เริ่มแรกของการก่อสร้าง เรา เชิญช่างไม้มา ๒ คน มาให้คำแนะนำ เมื่อเริ่มหลังแรก การทำงานค่อนข้าง จะเชื่องช้า เพราะพวกเรายังใหม่อยู่ - ตีผังยังไม่เป็น หาหลุมขุดหลุมเพื่อฝัง ติกปูเอาไว้ กางกลดนอนในกุฏิ เวลา แต่พี่เณรกลับเห็นว่ามันเป็นรสชาดอย่าง เสาก็ไม่เป็น สกัดไม้เพื่อบากเสาก็ไม่ เป็น แม้แต่ตอกตะปูบางรูปก็ยังไม่เป็น นอนก็รู้สึกเย็นๆ ต้องปูเสื่อรองอีกที หนึ่งของชีวิตที่สนุกสนานมากกว่า พี่ เลย ตอนนั้นมีความติดขัดหลายๆ อย่าง ตอนนั้นกุฏิหลังหนึ่งอยู่ประมาณ ๒๐ รูป เณรอยากให้น้องเณรมาทันช่วงนั้นจัง แต่พอช่างแนะนำหรือทำให้ดูเพียงครั้ง รวมพระพี่เลี้ยงอีกหนึ่งรูป กุฏิยังไม่ เลย จะได้สนุกด้วยกัน ค่อยเสร็จดี ทางเข้ากุฏิต้องทำเอง เอา ดินมาถมเป็นถนน เวลาฝนตกจะเป็น โคลนเฉอะแฉะ ต้องถอดรองเท้าเดิน การมารวมกัน คือการเริ่มต้น การเข้ากันได้คือความสำเร็จ การทำ งานเป็นทีมคือหัวใจของการสร้างบารมี ถ้าใส่รองเท้าแล้วจะจมโคลน เดินต่อ การมาอยู่รวมกันมากๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ไปไม่ได้ บางรูปก็มีเทคนิคพิเศษ คือ เนื่องจากคนเรามีทัศนคติและอัธยาศัย เอาเท้าสวมถุงพลาสติกแล้วก็ถือรองเท้า ที่แตกต่างกัน สิ่งหนึ่งที่เราหลีกเลี่ยง ไว้ พอเดินถึงกุฏิก็ถอดถุงพลาสติกออก ไม่ได้คือ “การกระทบกระทั่งกัน” ต้อง สบายมาก เห็นไหมง่ายนิดเดียว เท้าก็ มีอย่างแน่นอน จากตัวเราบ้าง จาก ไม่เปื้อน แถมยังประหยัดน้ำล้างอีก เพื่อนๆ รอบข้างบ้าง ทั้งยังต้องอดทน ด้วย แม้ช่วงนั้นจะลำบากสักหน่อย ต่อคำสั่งสอนของพระอาจารย์ที่คอย เดียวเท่านั้น พวกเราสามเณรก็ช่วยกัน จำ ช่วยกันทำ และก็ทำได้สำเร็จอย่าง ไม่น่าเชื่อ แต่เป็นเพียงแค่ทำได้เท่านั้น นะ ยังไม่ชำนาญ ทำให้นึกถึงคำสอน ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวที่ ว่า “เพียงได้ดูก็เป็นครูได้” พอกุฏิหลัง แรกเป็นรูปเป็นร่างได้สำเร็จ ทั้งพระ พี่เลี้ยงและสามเณร ต่างปลื้มใจในผล งาน เราเริ่มเข้าใจในงานก่อสร้างกุฏิ เริ่มมองงานได้ตลอดสาย ต่อมาเราก็ กัลยาณมิตร ๓๘ เมษายน ๒๕๓๘