ความรู้สึกในครรภ์และการเกิด : หน้า 88/128

ขึ้นเป็นภาพที่มีชีวิตจิตใจ เพราะเรา เดียวกับกายแม่ ในอายุ ๙ เดือนนั้น ต้องสวมเข้าไปเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน รู้สึกตัวว่าของออยู่ในเนื้อที่ที่จำกัดคับ กับตัวเราในขณะนั้นด้วย มีความรู้สึก นึกคิดอยู่ในวัยนั้นเลย ระหว่าง ๑๑ เดือนถึง ๑ เดือน ซึ่งยัง เป็นเด็กทารกอยู่ แต่ในทางปฏิบัติจริงๆ ข้ามไม่ได้นะจ๊ะ เพื่อฝึกความละเอียด ในการดู เราจึงข้ามตอนไม่ได้ ต้อง เป็นไปตามลำาดับ แต่ที่แม่ข้ามไป เพราะเดี๋ยวกลัวลูกจะเบื่อ เพราะหน้า แคบ แม่พยายามขยับกายแต่เนื้อที่ จำกัด ทำให้แม่ค่อนข้างอึดอัด รู้สึก แม่จะขอข้ามไปตอนช่วงอายุ ตัวว่าใหญ่เต็มเนื้อที่ทำให้ตัวเองต้องขด งออยู่ในท่าที่แสนจะทรมาน จะเหยียด แขนขา ก็ได้แค่กระตุกออกไปได้นิด หน่อยแค่นั้น คือเหยียดไม่ได้เต็มที่ แถมกล้ามเนื้อรอบ ๆ ก็บีบรัดตัวแม่ให้ ทุกข์ทรมานเพิ่มขึ้นมาอีก ตัวแม่ปวด ร้าวนะจ๊ะ ความรู้สึกที่สวมเข้าไปยังรู้ กระดาษจดหมายจะต้องเพิ่มยาวขึ้นอีก ถึงความเจ็บปวด น้ำที่เคยหล่อเลี้ยง ๒ เท่า เอาไว้แม่จะเล่าให้ฟังทีหลัง อยู่รอบๆ กายแม่ก็ค่อยๆ เหือดหายไป หรือไม่ลูกก็รอไปดูด้วยตัวของลูกเอง ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเรื่องราวของตัวเองจะสนุกดีกว่านี้ ความรู้สึกต่างๆ ค่อยๆ ดับหายไป อีก เหมือนเวลาเราเป็นลมหน้ามืดนั่นแหละ เห็น จำ คิด รู้ ดับหมดตอนใกล้เกิดนี้ เดือน แม่ก็สวมเข้าไปเป็นอันหนึ่งอัน เอง แม่ว่าเราถึงรำลึกถึงความหลังของ เมื่อหยุดไปในกลางที่อายุ ส เราก่อนมาเกิดไม่ได้เลย เมื่อคลอดออก มาแล้ว ความจำในวัยเด็กทารกจะหาย ไปหมด ลูกอาจจะคิดว่าในช่วงทารก นั้น สมองและประสาทที่เกี่ยวโยงกัน กับความจำยังไม่เจริญเต็มที่ พูดง่ายๆ ยังจำไม่ได้ แต่ความจริงเรามีดวงเห็น จำ คิด รู้ ติดอยู่ใกล้กับกายละเอียด ซ้อนกันอยู่ ในขณะเป็นเด็กทารกใน ครรภ์ เราจึงใช้ความจำหรือความรู้สึก นึกคิดของกายละเอียด ที่กายหยาบ ซึ่งเป็นทารกซ้อนสวมอยู่ แต่เมื่อถูกบีบ รัดให้คลอดออกมาในขณะนั้น ความ รู้สึกของเราที่มีอยู่ จึงถูกบีบคั้นให้ดับ ตามไปด้วย ทำให้นึกย้อนกลับไปใน อดีตก่อนคลอดออกมาหรือก่อนเกิดนั่น แหละ ทำให้นึกไม่ได้ เอาไว้ลูกไปดูไป เห็นเองนะจ๊ะ แม่สรุปจากความเห็น จริงที่ได้ปฏิบัติมาจ้ะ อย่าเพิ่งซีเรียส กัลยาณมิตร ๘๖ เมษายน ๒๕๓๘