การสอนธรรม : หน้า 112/128

จึงเจ้าบัณฑิต เจ้าร่าพึ่งคิด ใครรู้สำคัญ คิดในวิญญา ได้ลูกพลับมา ม้วนด้วยทันใด ให้เอาถาดมา มิช้าด้วยพลัน เอาด้ายม้วนทับ ลูกพลับอยู่ใน เอาต้ายเครื่องนั้น ชุบเช่น่าลง เป็นกลุ่มเดิมใหญ่ ด้ายนั้นมากมี ไม่ช้าไม่นาน ครั้นเพลาบ่าย น้ำนั้นหอมหวาน กลิ่นดอกประยงค์ มือถือกลุ่มด้าย กลับบ้านด้วยดี ให้คนคนดู รู้โดยจำนง เดินมาพอถึง ลุยังสระศรี ฝ่ายพระโฉมยง จึงตรัสภิปราย โบกขรณี แห่งพระกุมาร ดูราสาวน้อย หญิงนั้นอ่อนใจ หน้าตาแช่มช้อย ควรทําไม่อาย ผลัดผ้ากองไว้ กับด้ายมินาน ประพฤติความชั่ว ไม่กลัวอบาย อาบนํ้าลูบหน้า ม้วยมอดวอดวาย จะตกอเวจี หญิงหนึ่งใจพาล ค่อยมาสําราญ มาถึงสระศรี แต่นี้อย่าท่า แลเห็นกลุ่มด้าย จงเร่งเกรงย่า บาปกรรมมากมี วางเหนือกองทราย มีใจยินดี ดีทําใส่ตัว ความชั่วหลีกหนี ชมเล่นเห็นงาม ถามไปทันที ทรงธรรม์พันปี สั่งสอนทุกอัน กลุ่มด้วยกลุ่มนี้ ซึ่งได้เท่าไร หญิงทั้งสองรา ชมแล้วโดยหมาย รับใส่เกศา อ้าลาทรงธรรม์ ไม่มีความอาย ฉวยได้หนีไป ต่างคนต่างไป มิได้ผูกพัน เจ้าของขึ้นมา ผลัดผ้าทันใด ปราศจากเวรกรรม ตาม กุมาร วิ่งตามติดไป แถมใกล้ศาลา ฝ่ายพระมโหสถ จึงร้องด่าไป ลือชาปรากฏ ไปทุกสถาน คนถ่อยจังไร ฉวยด้ายมา ปัญญาประเสริฐ ล้ำเลิศใครปาน ชาติชั่วฉิบหาย ไม่อายเลยนา เสียงสาธุการ สรรเสริญมากมาย ลักของกูมา ยิ่งไม่เกรงกลัว ครั้งหนึ่งยังมี หญิงโจรร้องค่า เอกานารี หญิงหนึ่งเปลี่ยวกาย รวมเจรจา กูน่าใคร่หัว กินข้าวเช้าแล้ว คลาดแคล้วเปลี่ยวกาย มาทําแสนงอน ไปเฝ้าไร่ฝ้าย พิทักษ์รักษา มิใช่ของตัว ยอกย้อนไม่กลัว มากไป " ไม่นั่งเปล่าดาย หญิงทั้งสองรา อุตส่าห์ปั่นฝ้าย ทุกวันอัตรา วิวาทวาทา ต่ากันวุ่นวาย วันหนึ่งเล่าไซร้ มิได้นิ่งช้า มาถึงศาลา มิช้าโดยหมาย ไปแสวงหา ลูกพลับทันใด ฝ่ายพระโฉมฉาย มโหสถจอมธรรม กัลยาณมิตร คล เมษายน ๒๕๓๘