ความสิ้นไปของปัจจัย : หน้า 19/132

อย่างนี้แหละ จะดูอะไรก็ดูไป เมื่อ ธรรมปรากฏขึ้นแก่พราหมณ์ ดังนี้ ความสงสัยทั้งปวงของพราหมณ์ นั้นก็สิ้นไปหมดไปเพราะได้รู้ความ สิ้นของปัจจัยทั้งหลาย ยโต ขย ปัจจยาน์ อเวที เพราะได้รู้ความสิ้น ไปของปัจจัยทั้งหลาย สว่างขึ้นแล้ว เมื่อเห็นความสิ้นไปของปัจจัยทั้ง หลาย อะไรเล่าเป็น ปัจจัยที่สิ้นไป นะ อะไรเล่าเป็นปัจจัย อ้ายปัจจัยนี่ ก็ยากไม่ใช่น้อยเหมือนกัน ปัจจัยน่ะ คือดังนี้ คำที่เรียกว่าปัจจัยนะ อวิช ชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขาร แนะ ความโง่ความไม่รู้จริงเป็นปัจจัยแล้ว สังขารความปรุงให้ดีให้งามตกแต่ง อยู่ว่าไป ต้องตกแต่งอยู่ว่าไป ปรน เปรออยู่ร่ำไป สังขารนั้นแหละเป็น ปัจจัยให้เกิดวิญญาณ รู้ดีรู้ชั่วอยู่รา ไปวิญญาณเป็นปัจจัยให้เกิดนามรูป นามรูปมีเกิดดับอยู่เป็นธรรมดา นามรูปเป็นปัจจัยให้เกิดสฬายตนะ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ สฬายตนะ เป็นปัจจัยให้เกิดผัสสะ ความกระ ทบทางตา ทางหู จมูก ลิ้น กาย ใจ ผัสสะเมื่อกระทบเข้าแล้ว เป็น ปัจจัยให้เกิดเวทนา ชอบ ไม่ชอบ เป็นปัจจัยให้เกิดชาติ เมื่อชาติมีขึ้น แล้ว ชาตินั้นคืออะไรนะ ชาติ คือ เฉยอยู่ เวทนาปรากฏเป็นปัจจัยให้ กำเนิดนั้นแหละ อัณฑชะ สังเสทชะ เกิดตัณหา ตัณหาปรากฏขึ้นแล้ว อุปปาติกะ ชาตินะคือกำเนิดนั้น เป็นปัจจัยให้เกิดอุปาทาน อุปาทาน ปรากฏขึ้นแล้วเป็นปัจจัยให้เกิดภพ ก่อน ปัจจัยกันเป็นชั้นๆ อย่างนี้ เมื่อมีกามภพ รูปภพ อรูปภพ ก็ แหละ ที่ “เกิด' นั้นเขาเรียก ชาติ ออกจากกำเนิดนั้นแหละ ชาติมีขึ้น แล้วเป็นปัจจัยให้เกิดชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปา ยาส เป็นลำดับไป เป็นทุกข์ นี่เป็น ปัจจัยอย่างนี้ เป็นปัจจัยกันอย่างนี้ รู้จักความสิ้นไปของปัจจัยทั้งหลาย เมื่อสิ้นไปเป็นอย่างไร ความ โง่ไม่มี หายไปหมด ดับไปหมด เมื่อ อวิชชา ความไม่รู้จริงดับ สังขารก็ ดับ สังขารดับ วิญญาณก็ดับ วิญ ญาณดับ นามรูปก็ดับ นามรูปดับ กนยายน ๒๕๔๐ กัลยาณมิตร ๑๗ ...........