การกลับไปยังพระอาราม : หน้า 115/132

บอกแก่พระมหากัสสปะว่า “กัสสปะ เราไม่อาจท่า พระ อารามให้ว่างเปล่าได้ เพราะความ ต้องการที่จะต้องมีพระภิกษุอยู่ กระทำการในงานมงคลและอวมงคล ทั้งหลายของฆราวาลยังมีอยู่ จึงขอ ให้เธอและบริษัทของเธอจงกลับไป ที่พระอารามเถิด” “พระพุทธเจ้าข้า ข้าพระพุทธ เจ้า และบริษัทจะกลับไปดูแลที่ เจ้าข้า” พระอารามตามพุทธประสงค์พระ บัสสปะนั้นไม่มีความข้องในตระกูลหรือในปัจจัยทั้งหลาย ตถาคต เมื่อกล่าวข้อปฏิบัติบันเรียยดายพระจันทร์ และข้อปฏิบัติแห่งวงศ์ของพระอริยะ ก็กล่าวบ้างถึงบัสสปะให้ปีแ สรีอย่างแสกษุทั้งหลาย เมื่อพระมหากัสสปะและบริษัท และในปัจจัยทั้งหลาย แตความ ของท่านกลับไปยังพระอารามแล้ว จริงกัสสปะ กลับไปพระอาราม รมนุดิ เต ห์สาว ปลุลล์ หิตวา โอกโมก ขหนฺติ เต. “ท่านผู้มีสติย่อมออก ท่านย่อม ไม่ยินดีในที่อยู่ ท่านละความห่วงใยเสีย เหมือน พระภิกษุพวกที่เคยกล่าวเชิงดูหมิ่น เพราะคิดว่า จะทำตามค่า ของเรา พระมหากัสสปะไว้ ต่างก็พูดแก่กันว่า ก็กัสสปะนั้นแม้ในกาลก่อนได้ตั้ง “ว่าแล้วไหมล่ะ ท่านเห็นไหม ความปรารถนาว่าเราพึงเป็นผู้ไม่ต้อง เราเพิ่งพูดกันเองมิใช่หรือว่า พระ ในปัจจัย ธ: มี อุปมาดังพระจันทร์ มหากัสสปะองค์นี้ไม่มีทางตามเสด็จ สามารถเข้าไปสู่ตระกูลทั้งหลายได้ ฝูงหงส์ละเปือกตมไปฉะนั้น จาริกไปกับพระผู้มีพระภาคได้หรอก กัสสปะนั้นไม่มีความข้องในตระกูล เพราะลาภปัจจัย ธ. ในเมืองนี้มาก หรือในปัจจัยทั้งหลาย ตถาคต มายสำหรับท่าน แล้วท่านจะละไป เมื่อกล่าวข้อปฏิบัติอันเปรียบด้วย ได้หรือ” พระจันทร์และข้อปฏิบัติแห่งวงศ์ของ “ใช่ เป็นจริงอย่างที่พูดไว้เผง พระอริยะ ก็กล่าวอ้างถึงกัสสปะให้ เลย” พระภิกษุอีกรูปหนึ่งสนับสนุน เป็นตัวอย่างแก่ภิกษุทั้งหลาย ชื่อว่า พระผู้มีพระภาคทรงได้ยินถ้อยค่า ความข้องในปัจจัยก็ดี ตระกูลก็ดี ที่พระภิกษุเหล่านั้นสนทนากัน จึง วิหารก็ดี บริเวณก็ดี ย่อมไม่มีแก่ ตรัสถามถึงเรื่องราว ซึ่งพระภิกษุ เหล่านั้นต่างก็เล่าให้ฟังตามความคิด เห็นของพวกตนเกี่ยวกับพระมหาฯ กัสสปะตั้งแต่ต้น “ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอกล่าว หาว่า กัสสปะของแล้วในตระกูล กัสสปะบุตรของเรา บุตรของเราไม่ ข้องในอะไรๆ เลย เหมือนพญาหงส์ ร่อนลงในเชือกตม เที่ยวไปในเชือก ผมนั้นแล้วก็บินไปฉะนั้น” แล้วจึง ตรัสพระคาถาสรุปความว่า อุยยุณชนติ สมนฺโต นินเกเต กันยายน ๒๕๔๐ (C) กัลยาณมิตร (อ่านต่อฉบับหน้า)