ชีวิตประจำวันและความสุข : หน้า 117/132

หวั่นหวาดกลัวเพราะไม่เคยทำร้ายให้ - อ.เอก...เอ๊ก....เลี้ยงไก่บ้าน หนังสือกันทุกคน อยู่กันไปประสาจน ขันเจื้อยแจ้วจันทร์สาดแสงรำไร เช้าๆ แต่ทุกคนไม่เคยบ่นถึงความทุกข์ให้ ใครเจ็บว่า มีการมีงานให้ทำ ตกค่ำก็ อย่างนี้อากาศแจ่มใส ผู้คนตื่นขึ้นมา เตรียมข้าวตั้งไฟด้วยความเติมจิตเติมใจ ศรัทธาเปี่ยมในพระพุทธศาสนาก่อน พระมาบิณฑบาต..... คือความเป็น ธรรมชาติของคนที่นี่ บ้านโน้น บ้านนี้ บ้านนั้น เหมือนๆ กันทุกบ้านไป ลำเภายิ้มหน้าบานแจ่มใสท่า ไป ยิ้มไป มีเสียงจักจั่นเรไรเป็นเพื่อน ความสุขเป็นแขกมาเยี่ยมเยือนถึงเรือน แค่เช้า เรื่องเศร้าเหงาเห็นจะไม่ได้กล้ำ กราย เพราะหัวใจมีแค่บุญมีความอบ อุนที่หมุนวนอยู่รายรอบตัวอย่างนี้ แล้ว จะให้กริ่งกลัวอะไร สิ่งนั้นมันอยู่ไกล ไปสำหรับความรู้สึกนึกคิด “เภาเอ๊ย.....เสร็จรึยังลูก เดี๋ยวไป ปลุกพ่อเขาด้วยนะ จะได้มาใส่บาตร พร้อมๆ กัน” ได้ยิน แค่นี้ก็เหมือนสวรรค์บนดิน ไม่ ต้องทะเลาะกันเป็นอาจิณ เศรษฐกิจ รัดตัวไม่ให้ดิ้น ทำมาหากินหนี้สินล้น พ้นตัวเหมือนครอบครัวบ้านข้างใน... บ้านใหญ่โคแต่งตัวกันโก้ๆ บ้างชอบ เข้านอน อยู่กับครอบครัวไม่ต้องพเนจร ระเหเร่ร่อนที่ซุกหัวนอนข้างทาง นี่คือ ความสงบความสุขสำราญ ชีวิตยืน ยาวนานกับการอยู่อย่างสันโดษประสา เรา ความสุขเป็นแขกมาเยี่ยมเยือนถึงเรือนแต่เช้า เรื่องเศร้าเหงาเห็นจะไม่ได้กล้ำกราย เพราะหัวใจมีแต่บุญมีความอบอุ่นยี่หนานอยู่รายรอบตัวอย่างนี้แล้ว จะให้วิ่งกลัวอะไร ขับรถ เดินโชว์ มีเรื่องให้โมโหกันทุก “พ่อกลับมาแล้วคงเหน็ดเหนื่อย วันไป เสียงทะเลาะเบาะแว้งได้ยินจน ใช่ไหม เดี๋ยวลูกทาน้ำมาให้ น้ำฝน “จะแม่.....เหลือแค่รอแกงลุกเดี่ยว เจนใจ ไม่รู้จะถกเถียงกันทำไม ต่าง จะไปปลุกพ่อด้วย แม่ช่วยดูพระให้ฉัน คนต่างไม่ยอมใคร ไม่มีใครยอมรับผิด ที เมื่อวานนี้เกือบไม่ทัน พระท่านแค่ สักที รอกัน ถ้านิมนต์ไม่ทันท่านก็เดินไปเลย” “นั่นนะหรือการอยู่กันอย่างคนนั่งมี สำเภาทิ้งเอาหม้อแกงปล่อยให้ เราดูเอาซี อย่างนี้จะหาความสุขได้ แม่นั่งรอ เธอไปปลุกพ่อและน้องขึ้นมา อย่างไร” แม่เก็บเหตุการณ์ใกล้ๆ มา เตรียมรอใส่บาตรกันเป็นกิจวัตรของ เจียระไนสอนลูกๆ ได้ ทั้งที่ไม่เคยได้ ทุกวัน ครอบครัวได้ใส่บาตรพร้อม หน้ากันก่อนแยกย้าย ทั้งวันทำงาน อาบเหงื่อต่างน้ำ มีแค่ความสุขความ เข้าใจกันและกันฉันครอบครัวที่ดี สำเภาลูกคนหัวปี ยังมีน้องอีก หลายคน ตั้งแต่เด็กเล็กวัยซนเรียน เล่าเรียนกับใคร แต่ค่าสอนของแม่แน่กว่าใคร แม่ สอนให้ลูกหาความสุขได้ อยู่อย่างสงบ ไม่เบียดเบียนใคร ไม่จําเป็นต้องทะ เยอทะยานไกล อยู่ตามประสาเราไป ใช้จ่ายพอสมฐานะสมตัว ไม่ต้อง กันยายน ๒๕๕๐ กัลยาณมิตร เย็นๆ จะได้ชื่นใจ....งานการที่นาเป็น ยังไง ใกล้ลงกล้าได้แล้วใช่ไหม พวก เราจะได้ไปช่วยพ่อพร้อมกัน “ขอบใจสำเภาลูกฉัน พ่อหาย เหนื่อยพลันน้ำฝนเจ้าชื่นใจดี รอให้ถึง วันพรุ่งนี้พ่อจะดูอีกที คุยกันอยู่วันวาน นี้ ใช้วิธีลงแขกคงจะดี ผลัดกันนาคน โน้น นาคนนี้ ช่วยกันท่าเสร็จเร็ว เป็น ความมีน้ำใจของพวกเรา” “ดีจังเลยพ่อ สำเภายังติดใจ ลง แขกปลูกข้าวเมื่อปีกลาย ปีนี้ได้ท่าใหม่ คงสนุกสนานเหมือนเดิม งานก็ได้ ท่า ก็เพลิน...”