การปกครองตัวเอง : หน้า 24/132

ดวงสมาธิ ดวงปัญญา ดวงวิมุตติ ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ ๒๐ วา เท่ากันหมด ปรากฏเห็น กายพระ อรหัตละเอียด ใสหนักขึ้นไป ตำราวัดปากน้ำเขาสอนกัน ได้อย่างนี้ แต่ว่าที่จะเป็นพระโสดา พระสกทาคา พระอนาคา อรหัตนั้น ไม่ดีด ไม่หลุดซะ แต่ว่าท่าได้ตลอด เลยไปจากนี้อีก ทำไปมากกว่านี้ ถึง กายพระอรหัต พระอรหัตละเอียด ๆๆ ต่อๆ ไป นับอสงไชยก็ไม่ถ้วน สู่เทศน์นี้สอน เป็นคนสอนเอง ๒๓ ปี ๕ เดือนนี้ ได้ท่านไปอย่างนี้แหละ ไม่ถอยพลังเลย ยังไม่ชุดกายของ ความเจ็บ เขาก็ส่งความเจ็บ มาให้ ความตายล่ะ เราไม่ปรารถนา เลย เขา ก็ส่งความตายมาให้ เพราะเหตุไร เพราะเหตุว่าตัวเองไม่เป็นใหญ่ด้วย ตัวของตัวเอง คนอื่นเขามาปกครอง สู่อื่นเขาปกครองเสีย เขาให้เขาส่ง มาให้ ความแก่ ความเจ็บ ความตาย ตัวมีความรู้ไม่พอก็ต้องรบเหมือน ดังนี้ เราอยู่ในปกครอง ประเทศไทย แล้วก็ เล่นหม้อข้าวหม้อแกง เล่น ศูนเล่นทรายอยู่ละก็ชีวิตจะไม่พอใช้ เพราะเขาเล่นละครกันเป็นบ้านๆ โรงๆ กัน ในโลกนี้เขาเรียกว่าละคร โรงใหญ่ เล่นสน เล่นทราย เล่น แปลกๆไปตามหน้าที่เอาจริงๆ แท้ๆ ไม่ได้สักคนหนึ่งขึ้นไป แล้วก็ตาย กันหมด เอาจริงเอาแห้เหลือสักคน หนึ่งก็ไม่มี เพราะเหตุอะไรเล่า เลินเล่อเผลอตัวไป มนุษย์โลกนี้ ประเทศไทยเขาร้อง การอย่างไร สู่ เพราะเหตุว่าเลินเล่อเผลอตัวไป ปกครองเขาต้องการอย่างไร เราก็ ต้องไปตามเขา ไม่ตาม เขาไม่ได้ ต้องอยู่ในบังคับบัญชาเขา ถ้าจะอยู่นอกปกครองเขา ตัวเอง เมื่อยังไม่สุดกายของตัวเอง ต้องไปให้ถึงที่ชุดสายธาตุสายธรรม แล้ว ตัวเองก็ปกครองตัวเองยังไม่ ชองตัวไปถึงที่สุดสายธาตุสายธรรม ไส้ ยังมีคนอื่นเป็นผู้ปกครองลับๆ เพราะไม่ไป ถ้าไปถึงที่สุดแค่ไหน เขา ก็ปกครองได้แค่นั้น นี่สู่เทศน์ยัง แนะ น่าสั่งสอนให้ไปถึงที่ชุดสาย ธาตุสาย ธรรมของตัวเอง เมื่อถึง ที่สุดสายธาตุ สายธรรมของตัวเอง ละก็ เป็นกายๆ ไปดังนี้ ตัวเองก็จะ ปกครองตัวเองได้ ไม่มีใครปกครอง ต่อไป ตัวเองก็เป็นใหญ่ในตัวเอง ตัวเองก็จะบันดาลความสุขให้ตัวเอง ได้ กำจัดความ ทุกข์ได้ ไม่ให้เข้ายุ่ง ได้ นี่คนอื่นเขายังบันดาลอยู่ คน อื่นเขายังให้อยู่ เหมือนความแก่ดังนี้ เราไม่ปรารถนาเลย เขาก็ส่งความ แก่มาให้ เราก็ต้องรบอ้ายความ แก่นแ แหละ ความเจ็บล่ะ เราไม่ปรารถนา ของตัวสะก็ ในที่ชุดนั้นไม่มีใครปก ครองเลย เราปกครองของเราเอง เราก็ไม่ต้องรับความแก่ ความเจ็บ ความตายก็ได้ เพราะเรามีอำนาจ พอแล้ว เราไม่อยู่ในปกครอง ก็ได้ ตามความปรารถนา แต่ว่าต้องไป ให้สุดสายธาตุสายธรรมของตัว ถ้า ให้สุดสายธาตุสายธรรมของตัวไม่ ได้ละก็ เลี้ยงเอาตัวรอดไม่ได้ บัดนี้เราเป็นภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกาในพระพุทธศาสนา เมื่อมาฟังอุทานคาถา รู้ว่าธรรมของ พระศาสดาตึกซึ้งอย่างนี้ ขนาดนี้ ละก็อุตส่าห์ อย่าประมาท อย่า เลินเล่อ อย่าเผลอตัว อย่างคนมี ปัญญา อย่างคนรู้ดี รู้ชั่ว อย่าเล่น เอาอย่างเด็ก ถ้าเมื่อเล่นอย่างเด็ก เราผ่านไปผ่านมา เข้าใจว่าเป็นบ้าน ของเราเมืองของเราเสียใหญ่โต มโหฬารทีเดียว เข้าใจเสียอย่างนั้น ก็เข้าใจผิดไป นี่แหละละคร กายเรา นี่นะโตกว่าบ้านเมืองเหล่านี้มากนัก ให้ไปชมดูเถิด แต่ว่าต้องไปให้ถึง ที่สุดนี้ให้ได้นะไปที่สุดของกายเหล่า นี้ได้ก็จะเอาตัวรอดไส้เป็นแท้ เหตุ นี้แหละ ที่ใต้ชี้แจงแสดงมาในอุทาน- คาถา ตามวาระพระบาตีคลี่ความ เป็นสยามภาษาในมดยาธิบายพอ สมควรแก่เวลา เอเดน สจฺจว เชน ด้วยอำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรม ปฏิบัติมาตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ สทา ใสตถี ภวนฺตุ เด ขอความสุขสวัสดี จงบังเกิดมีแก่ท่านทั้งหลาย บรรดา มาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอสมควร แก่เวลา สมมติยุติธรรมีกถาโดย อรรถนิยมความเพียงเท่านี้ เอว” ก็มี ด้วยประการฉะนี้ กัลยาณมิตร ๒๒ กันยายน ๒๕๔๐