การต่อสู้ในสงคราม : หน้า 103/132

โดย ภิรมย สุขะจินตนากาญจน์ NIS QUANбS SU ท่านแม่ทัพจึงพาโภชาชานียะมาที่พระทวารหลวง แก้เกราะให้หย่อน เพื่อให้สบายตัวขึ้น () โภชาชานียะเอ๋ย เจ้าถูกธนูบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ คงจะออกไปร่วมเป็นร่วมตายกับเรา ไม่ได้อีกแล้ว นครพาราณสีมีม้าศึกมากมาย แต่จะหาเทียบเทียมเจ้าได้นั้น ไม่มีเลย ศึกครั้งสุดท้ายนี้หนักที่สุด การที่ ท่านแม่ทัพจะขี่ม้าตัวอื่นออกรบนั้น ไม่มีทางเอาชนะข้าศึกได้แน่ งานที่เรา ทำมากว่าค่อนแล้ว ก็จะต้องเสียไป ท่านแม่ทัพผู้มีฝีมือเป็นเลิศก็จักพินาศ แม้ พระเจ้าพรหมทัตก็จักไม่พ้นเงื้อมมือศัตรู เรามองไม่เห็นม้าตัวไหนจะสามารถ พอที่จะบุกเข้าตีหักค่ายที่เจ็ดลงได้เลย! เพื่อนเอ๋ย ม้าอื่นที่จักพาท่านบุกเข้าทลายค่ายที่เจ็ด นอกจากเราแล้ว ยังไม่เล็งเห็นเลย เราจะไม่ยอมให้ผลงานที่ทำมาถึงเพียงนี้แล้วต้องเสียไปเปล่า ขึ้นชื่อว่าม้าสินธพอาชาไนย แม้จะถูกธนูบาดเจ็บสาหัสจนต้องนอนตะแคงกับพื้นก็ยังประเสริฐกว่าม้าทั่วไป 00 โถข!ข!มีข:อ!ข!ใจเพขร