การพัฒนาบุคลิกภาพ : หน้า 73/132

เปลี่ยนแปลงในบุคลิกภาพของคุณได้ คุณจะค้นพบว่า คุณเป็นคนใหม่ ที่ความไม่มั่นใจ ความวิตกกังวล ฯลฯ ไม่สามารถมาบดบัง ความรู้ ความสามารถในตัวคุณได้ อีกต่อไป การนำบุญ เปรียบเสมือนการเจียระไนอัญมณี ในตัวคุณ ให้ส่องประกายเจิดจรัสท่าให้ทางแห่งความ สำเร็จในชีวิตสว่างไสว เพราะเป็นโอกาสที่คุณจะได้ พัฒนาตัวเองและสร้างมิตรใหม่อีกมากมาย อีกทั้งเป็น ช่วงเวลาที่คุณจะได้เรียนรู้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่ต้อง กังวลเรื่องผลการสอบ ขอเพียงแต่คุณกล้าเริ่มต้นตั้งแต่ วินาทีนี้ก็แล้วกัน อันที่จริงการเริ่มต้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่าข้อที่เรามักจะมองข้ามก็คือ เรามักคิดกันว่า วิธีหลีกเลี่ยงความล้มเหลวในการเรียนรู้ของเราก็คือ นำบุญไปให้เพื่อนใกล้ชิด หรือคนมีเงินมากๆ ก่อน แต่ เลือก ว่าการคิดดังกล่าวย่อมที่จะต้องเจอกับความผิดหวังใน บางรายแน่นอน เพราะเราก็มักจะคิดอีกเช่นกันว่า ผลจะ ออกมาว่า สำเร็จ ๑๐๐70 นั่นเอง เพราะว่าคนมีเงินไม่มากนักอาจเป็นเจ้าของบุญ และคนที่เราใกล้ชิดอาจจะไม่เข้าใจเรื่องบุญในเวลานี้ ดังนั้น เราจึงต้องนำบุญให้กับทุกๆ คนที่เราเจอและรู้จัก ไม่ว่า จะสนิทมากหรือสนิทน้อยก็ตาม เพราะว่ายิ่งเรามีโอกาส พบปะกับคนต่างวัย หลากอาชีพมากเพียงใด เราก็มี โอกาสพัฒนาบุคคลิกภาพในทุกๆ ด้านมากเท่านั้น เมื่อมีโอกาสเริ่มพูดแล้ว ขอให้พูดอย่างมั่นใจ จง ลืมเราคนเดิม ที่อาจจะมีความไม่มั่นใจ ความวิตกกังวล ฯลฯ นั่นเลีย ที่สำคัญคืออย่ากังวลถึงผลว่าหากเขาไม่ทำบุญ นั่นคือความล้มเหลวของเรา เพราะความจริงหาเป็นเช่น นั้นไม่ ถ้าคิดได้ดังกล่าว เราจะมีบุคลิกภาพที่มั่นใจกว่า เดิมขึ้นมาทันที เวลาพูดก็จะฉะฉาน ท่าทางการนั่งดูสง่า ผ่าเผย ผู้ฟังเราจะสัมผัสได้ถึงความหวังดีที่เรานำบุญมาให้ ไม่ใช่การเรี่ยไร เช่นคนอื่นๆ ทำกัน เลิกเกรงใจที่จะนำบุญไปให้คนอื่นเสียที เพราะ ที่จริงแล้ว คนที่ต้องเกรงใจคือเขา เนื่องจากว่าเราสละ เวลาอันมีค่า มาอธิบายและเป็นธุระพาไปวัดหรือไปท่า บุญให้ถึงที่ อีกทั้งเขายังเกรงใจที่ตัวเขาซึ่งมีเวลาในการ ปฏิบัติศาสนกิจน้อยกว่าเรา แล้วเขายังไม่สามารถปลีก กันยายน ๒๕๔๐ \ ตัวเองให้มีเวลามากขึ้นในขณะนี้ได้ ที่สำคัญ ใครๆ เขาก็ อยากทำบุญกันอยู่แล้ว ละความคึดที่กลัวคนอื่นเขาจะโกรธ เมื่อเรานำ บุญไปให้เสีย อย่างที่ได้กล่าวมาข้างต้นแล้วว่า แม้วันนี้ เราและเขาจะมีความเข้าใจต่างกัน แต่ยังคงมีวันพรุ่งนี้ และวันต่อๆ ไป ที่เขาจะมีโอกาสเข้าใจมากขึ้น หากไม่มี วันนี้ วันที่เราจุดประกายขึ้นในใจของเขา แล้ววันพรุ่งนี้ วันที่แสงแห่งธรรมเริ่มขับไล่ความมืดมิดในใจเขา จะมีขึ้น ได้อย่างไรกัน หากสังเกตพินิจให้ดี ปฏิกิริยาภายในใจที่ปรากฏ ให้เราเห็นนั้น มักเกิดจากการดิ้นรนของใจ ที่อยากจะ ทำความดี แต่ติดขัดตรงที่ไม่คุ้นกับความเคยชินที่มีมา ตังนั้นจึงออกมาในลักษณะคล้ายโกรธตัวเอง และพวกคน รอบข้างทั่วไปด้วย เพียงแค่ใจเราหยุด นิ่ง เฉย ความ สงบความเย็นเท่านั้น จะช่วยให้เขาได้ผ่อนคลายสบายใจ และพร้อมที่น้อมนำใจ ให้เราเข้าไปสู่สภาวะแห่งความสุข ที่แท้จริง ชีวิตเราใช่ว่าจะแตกต่างกับเขามากมายนัก แท้จริงอาจคือเพชรเม็ดแกร่งดุจเดียวกัน โชคดีที่เราเจอ บุคคลที่ช่างบรรจงเจียระไน ทำให้อัญมณีมีโอกาสฉายแวว ชีวิตของผู้น่าบุญ และเจ้าของบุญ จึงต่างเป้นชีวิตที่อยู่ใน ความคุ้มครองของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงมีพระมหากรุณา อันสุดประมาณ เพียงแค่ผู้นำบุญและเจ้าของบุญได้พบ ประสานกัน รังสีแห่งธรรมนำความสุขจึงเริ่มก่อประกาย ขึ้นมา ก็ก็,ก็''. กัลยาณมิตร