บทบาทของผู้นำบุญในการสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ : หน้า 52/132

ไม่ใช่เป็นเพราะฝีมือผมหรอก แต่เป็นเพราะด้วยบุญแห่ ในช่วงของการทำหน้าที่ผู้นำบุญ ผมอยากได้บุญอย่างมาก จึงทำหน้าที่ผู้นำบุญทุกๆ วัน ด้วยความอยากได้บุญมากกว่า นั้น ผมเปิดร้าน ๒๔ ชั่วโมง เพื่อบอกบุญคนทั้งกลางวัน และกลางคืน ในช่วงปีแรกๆ เนื่องจากความสามารถยังไม่เก่ง บอก บุญแรกๆ ได้แค่ 000 องค์ ปีที่ ๒ ได้ ๒๐๐ องค์ น่าเชื่อ แต่พอเข้าปีที่ 4 บอกได้เดือนละ 000 องค์ อย่างไม่ ผมใช้ปากอันเป็นมงคลของผม เชิญชวนเจ้าภาพสร้าง พระธรรมกายประจำตัว บอกบุญคนมาแล้วมากกว่า 8,000 คน ในเวลา ๒ ปีที่ผ่านมา ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เรามีพระอาจารย์ที่ท่านบวชอุทิศ ชีวิต ท่านเมตตาสอนธรรมะ อนุญาตให้เราเปิดศูนย์ปฏิบัติ ธรรมที่บ้าน เราได้อาศัยธรรมะของพระพุทธเจ้าในการเผย แผ่ออกไป คนกรุงเทพฯ ที่จะสละเวลา 9 วัน เพื่อไปวัด พระธรรมกายเป็นเรื่องใหญ่ แต่สำหรับแค่ ๒ ชั่วโมงที่บ้าน เป็นไปได้ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เมื่อหลวงพี่มาเทศน์ที่บ้านคือที่ บ้านผมมีห้องปฏิบัติธรรมอยู่ ๒ แบบ แบบหนึ่งสำหรับผู้ใหญ่ อีกแบบหนึ่งสำหรับเด็ก แล้วมีเด็กอายุ ๔-๑๒ ขวบนี้เองที่ สอนธรรมะเพียงครั้งเดียวใน 0 คาบ (26กอป) ก็สามารถ เข้าถึงธรรมะแล้วพูดให้คุณพ่อคุณแม่ฟัง คุณพ่อคุณแม่เด็ก ย่อมจะเชื่อมากกว่าที่เราพูด หลังจากนั้นก็ชวนเขาให้ไป ปฏิบัติธรรม ๒ วัน หลายท่านได้เข้าถึงธรรมะ เราได้สร้าง ครอบครัวธรรมกายให้เกิดขึ้น และยิ่งกว่านั้นผมเชิญชวน คนอื่นๆ ไปปฏิบัติธรรม ๗ วันในช่วงของการไปปฏิบัติธรรม ๗ วัน จริงๆ แล้ว ไม่ใช่ความสามารถของผมคนเดียว ยังมี ภรรยาของผมคือ คุณหมอนุภัทรา ศึดมโนชญ์ ด้วย ที่ชวน คนและต้องไปปฏิบัติธรรม ๗ วัน เวลาภรรยาผมไปทำหน้าที่ ดูแลผู้ปฏิบัติธรรม ๗ วันแล้ว ทุกครั้งที่กลับมา ผมรู้ว่าภรรยา ผมคิดถึงลูกมาก เรามีลูกเล็กๆ ๒ คน ขวบกว่ากับ ๓ ขวบ แต่ว่าเราเข้าใจว่าเรากำลังทำอะไร ผมจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เพราะจะเห็นภาพของแม่ที่คิดถึงลูกเสมอ ในฐานะที่เราเป็นผู้นำบุญ เมื่อเจ้าภาพเหล่านั้นได้ ปฏิบัติธรรมเข้าถึงธรรมะแล้ว ก็กลับมาเป็นผู้นำบุญอย่าง แท้จริง ไม่มีข้อแม้ ไม่มีข้อสงสัยอีก และที่สำคัญคือเจ้าภาพเหล่านั้นกลับมาเป็นกำลังสำ คัญให้กับพระพุทธศาสนาด้วย เราได้ขยายศูนย์ปฏิบัติธรรม ของเราออกไปจาก เฮ เป็น ๒ ศูนย์ และยิ่งกว่านั้น ธรรมะ เป็นสิ่งสำคัญสำหรับทุกครอบครัว ไม่ว่าจะเป็น การทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา เราจึงตั้งใจจะนำธรรมะของพระ พุทธเจ้า เข้าทุกโรงเรียน เข้าทุกชุมชน เข้าไปที่ตลาด เพื่อ ให้ทุกคนได้มีโอกาสประพฤติปฏิบัติธรรม โดยเริ่มต้นที่ตลาด กิโลเมตร ๘ และโรงเรียนปราโมทย์ เรามีความตั้งใจจะทำถนนสายแห่งบุญ จากหลักสี่ ถึงมีนบุรี โดยจะให้มีจุดปฏิบัติธรรมใกล้บ้านทุก 0 กิโลเมตร พวกเราตั้งใจเป็นกองทัพธรรมออกไปเชิญชวนคนทุกบ้านให้ มาปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ หลังจากนั้นเราจะพาไปวัด เมื่อเขามี ความรู้ความเข้าใจในบุญก็กลับมาเป็นเจ้าภาพ แล้วก็จะมา เป็นผู้นำบุญอย่างเรา สิ่งที่หมู่คณะของเราอธิษฐานจิตไว้ก็ คือเราจะน่าชาวกรุงเทพมหานคร 9 แสนคนไปร่วมพิธี ใน วันมาฆบูชา พ.ศ.๒๕๔๗ ผมเชื่อว่าในหัวใจของผู้นำบุญทุกท่าน สามารถทำ ในสิ่งที่ท่านทำได้ เพราะความหวังของสันติสุขในโลกอยู่ใน มือของท่าน เพียงแค่พวกเราลงมือท่าา อย่าว่าแต่พระบน โดม อย่าว่าแต่ธรรมกายเจดีย์ สันติภาพของโลกทั้งหมดนี้ อยู่ที่พวกเราในวันนี้" คุณหมออนุวัฒน์ จบคำพูดประโยคนี้ลงด้วยเสียงปรบ มือที่ดังกึกก้อง ทั้งทีมงานผู้ผู้ ผู้สร้าง และผู้นำบุญทุกคนใน สถานที่แห่งนี้ ต่างรู้สึกได้ดีถึงความจริงใจที่ถ่ายทอดผ่าน น้าเสียงแห่งความมุ่งมั่นของคุณหมอผู้มีปณิธานอันสูงส่ง หลายคนฟังด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาแห่งความปีติเอ่อล้นออก มาด้วยความสะเทือนใจ ด้วยคลื่นพลังแห่งความดีที่ส่งกระ แสออกมา กระตุ้นเตือนให้จิตใจสำนึกของทุกคนเร่งเร็วที่ จะกระทำความดีตามแบบอย่างที่ได้ทำต่อๆ กันมา แม้แต่ทีมงานผู้สร้างเองก็รับรู้ถึงกระแสแห่งความดี เช่นนี้ และให้สัญญากับทุกๆ คนว่าเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแห่ง การก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ลงในระยะเวลาอันสั้นแล้ว พวกเขาทั้งหมดจะรวมพลังผนึกแน่นเป็นทีมเดียวกันคือ ทีม ผู้รู้ ซึ่งยังคงทำหน้าที่ผู้นำบุญกระจายสันติสุขต่อๆ กันไป จนกว่าภารกิจของส่วนรวมจะเสร็จสิ้นลง นั่นหมายถึงการ ก้าวตามต่อๆ กันไป จนถึงที่สุดแห่งธรรมตามมโนปณิธาน ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อนั่นเอง กัลยาณมิตร ๕๐ กันยายน ๒๕๔๐