การสร้างบารมีและการนั่งสมาธิ : หน้า 97/132

จ า ก ด ว ง ใ จ ลูกที่รักแม่มากที่สุดในโan หลวงพ่อ พบวัด ตั้งใจสร้างบุญบารมีติดตัวไปมากๆ ได้ นั่งสมาธิเข้าถึงธรรมะภายใน เพราะนั่นเป็นหน้าที่ที่แท้จริง เรื่องอื่นก็รองลงไป หลวงพ่อเคยพูดว่า คนบนโลกนี้ เขา รู้จักแค่ความปลอดภัยของชีวิตในโลกเท่านั้น แต่ความ ปลอดภัยของชีวิตในวัฏฏสงสารที่ยาวไกลกว่านั้น เขาไม่รู้ จัก นั่นฟังแล้วเข้าใจว่า คนส่วนมากก็เป็นอย่างนั้น มีส่วน น้อยที่ได้มีโอกาสทำบุญ สร้างบารมี นั่นเองก็ดีใจที่ได้มา เป็นนักเรียนอภิญญา นั่นอาจยังทำหน้าที่ได้ไม่ถึงขั้นดี แต่จะทำต่อไปเท่าที่ทำได้ ในความรู้สึกของนั่นเอง การ สร้างบารมีไม่ใช่ของง่ายเหมือนหายใจเข้าปอด แต่ก็เป็น สิ่งที่คนท่า ได้ อย่างน้อยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็เคยทำมา แล้ว นับพระองค์ไม่ล้วน แต่ก็ไม่ง่ายนัก อย่างการนั่งสมาธิ นุ่นรู้สึกว่า เรายังนั่งไม่ค่อยดี พยายามจะไม่คิดอย่างนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายใจแล้วเวลานั่งจะตั้งใจมากไป แต่สิ่งที่ทำ ให้คิดก็มีอยู่มาก แต่ถ้าไม่มีอะไรคอยตอกย้ำเป้าหมายเลย นุ่นก็ลืมตัวเผลอประมาทบ้างค่ะ คงต้องปรับตนเองให้ ฉลาดคิด รับแต่ในสิ่งที่ทำให้ตัวเราดีขึ้น ถ้านั่นฟังแล้วไม่ มีความรู้สึกกังวลไม่สบายใจ แต่ก็ตั้งใจนั่งและตรึกธรรมะ หยุดได้สนิทก็คงจะดีนะคะ ตอนนี้เวลานั่งนุ่นก็วางใจได้สบายขึ้นแล้วค่ะ ต่อ เนื่องขึ้น พอใจนิ่งก็นึกองค์พระ มองผ่านๆ เป็นช่วงๆ ท่า ได้บ่อยขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนกว่าจะทำอารมณ์ได้อย่างนี้ ส่วนมากจะนานๆ ครั้ง แต่ตอนนี้ทำได้มากขึ้น นุ่นสบาย ใจเวลาที่ได้คุยกับคุณแม่ เวลาคุณแม่บอกว่าไม่ต้องซีเรียส สบายๆ ช่วงนั้นนุ่นก็สบายๆ ไม่ซีเรียสดีค่ะ ดูคุณแม่ สบายๆ เลยสบายไปด้วย เห็นหลวงพี่สมรรถท่าน บอกว่า ให้เรานึกองค์พระ น้อมนำไปก่อน นึกให้ขยาย เรื่อยๆ ให้ผุดผ่านไปเรื่อยๆ ดีกว่านั่งวางใจเฉยๆ เดี่ยว จะหลับ แต่นั่นไม่ค่อยถนัด ท่า แล้วรู้สึกเหนื่อยนะคะ ทำอย่างไรดีคะแม่ แนะนำ นุ่นหน่อยสิคะ ไม่ค่อยจะเข้าใจ เลย อ้อ! นั่นมีกลอนมาฝากคุณแม่ นั่นแต่งไปถวายหลวง พ่อแล้วท่านก็แต่งตอบมา นุนแต่งว่า ครั้งยังเล็กเคยเรียนเล่นเปียโน เมื่อดีดโชว์ต้องใจเย็นสบายหนอ หากหงุดหงิดจะดีดได้ไม่คล่องพอ เพลงนั้นก็ชะลอล่มเสียกลางคัน คงคล้ายคล้ายการเรียนท่า ใจหยุด แรกต้องขุดความใจร้อนและหุนหัน แล้วจึงทำ อารมณ์เย็นสบายพลัน ลูกมุ่งมั่นให้หยุดได้ลิกใจเร็ว หลวงพ่อตอบว่า ลูกใจเร็วนั้นดีไม่ปันไร แต่ใจร้อนไม่ไหวนะลูกมุ่น ท่า ใจเย็นไว้ถิดเลิศา คุณ ล้าหันหุนเห็นช้าไม่ทันการ ก็ทํา หยุดนิ่งเฉยไว้ซีจ๊ะ! ไม่นานนะจะชาญเชี่ยวธรรมแตกฉาน สุขหทัยใจชื่นรื่นเบิกบาน หน้าซาบซ่านแดงเรื่อละอองนวล แล้วก็มีโคลงอีกเยอะมากเลยค่ะ ตอนนี้นักเรียนอภิญญา แต่งได้ประมาณ ๒๕๐ กว่า บท เดี๋ยวนี้บางทีนุ่นต้องพก Wo+ธเว๐๐ ไว้ เกือบตลอด เวลา เผื่อว่าจะนึกออกนะค่ะ ส่วนมากแต่งเรื่องธรรมะแล้ว หลวงพ่อท่านก็เมตตาแต่ง ตอบมาให้ ตัวนุ่นยังแต่งได้ ไม่ไพเราะหรอกนะคะ ฉันห ลักษณ์ถูกบ้างผิดบ้าง แต่ก็ ตั้งใจแต่งให้ดีขึ้นค่ะ ส่งไป กัลยาณมิตร กนยายน ๒๕๕๐