ความสำคัญของการทำบุญ : หน้า 76/132

ป้าคิดอย่างนี้ ไม่ใช่เพราะอยากอวดชื่อที่จารึก แต่คิดถึงว่า ต่อไปภาย ภาคหน้า เมื่อเจดีย์สร้างเสร็จแล้ว มีผู้คนมาเยี่ยมชมสักการะ ใครจะอาจจะมี ลูกหลานหรือคนที่มีนามสกุลเดียวกับเรา มากราบไหว้บูชาพระมหาเจดีย์ พบชื่อ ที่จารึกไว้ พวกเขาย่อมมีปีติใจว่าบรรพบุรุษของเขาก็เป็นคนหนึ่งที่ร่วมสร้าง เมื่อ เขาอนุโมทนาก็ต้องได้บุญเพิ่มกว่าผู้คนที่ตระกูลของตนไม่ได้ร่วมสร้าง ในขณะที่คุณอ่านบทความที่ป่าเขียนอยู่นี้ คงจะมีคนสร้างเสา เจดีย์หมด ไปแล้ว เพราะมีแค่ ๕๕ต้นเท่านั้น แต่พระธรรมกายประจำตัวองค์ละ ๒ หมื่น บาท ประดิษฐานอยู่บนโดมส่วนยอดของพระมหาเจดีย์คงยังไม่หมด มีอยู่จำนวน ๒ หมื่นกว่าองค์ เรื่องพระบนโดมนี้ อาจารย์รัตติยา ดีรอด โรงเรียนบูรณวิทย์ ใกล้สี่แยก สะพานกรุงธนฯ เล่าว่า ท่านมีศรัทธามาก ต้องการสร้างอุทิศให้คุณแม่ของท่านที่ ตายไปแล้ว พอมีหนทางได้เงินมาก้อนหนึ่ง รีบขอใบรายการจากวัดไป ยังไม่ทัน กรอกรายละเอียดอะไร น่าไปวางไว้บนโต๊ะในบ้านตอนเย็นด้วยความชื่นอกชื่นใจ ตั้งใจว่าวันอาทิตย์ที่จะถึง เมื่อไปวัดจะนำเงินไปท่าบุญทันที รุ่งเช้าพี่สาวชื่อคุณสาลี่ อยู่คนละบ้านกันเล่าให้อาจารย์รัตติยาฟังว่า เมื่อ คืนที่ผ่านมาคุณสาลี่ฝันว่า ได้เห็นอาจารย์รัตติยาจูงคุณแม่ที่ตายแล้ว แต่งกาย เรียบร้อย พาไปไว้บนบ้านที่สวยงามมาก บ้านนั้นอยู่บนยอดเสาอะไรไม่รู้ สวย เหลือเกิน อาจารย์รัตติยาแปลกใจอย่างยิ่ง เพราะไม่เคยเล่าเรื่องท่าบุญให้แม่เรื่องนี้ ให้พี่สาวทราบ เกรงถูกดึงให้ใจเสียเพราะพี่สาวไม่ใช่คนสนใจการท่าบุญ เมื่อ ทราบความฝันของพี่สาว ท่าให้อาจารย์รัตติยาดีใจปลาบปลื้มมาก เชื่อมั่นว่าการ สร้างองค์พระบนยอดโดมนี้มีผลบุญมากมาย เพียงตั้งใจมั่นเท่านั้น อานิสงส์เกิด แก่ผู้รับแล้ว เวลาเล่าให้ฟัง ท่านก็ยังแสดงอาการดีใจไม่หาย 66 ที่อยู่อาศัยในภพใหม่ ข้างหน้านั้น แน่งให้นอยู่ ไม่ได้ของใครของมันจริงๆ เรามีตึกหลังใหญ่โตอยู่ เห็นคนคุ้นเคยกันสมัยมี ขาตในเมืองมนุษย์ไม่มีที่อยู่ ยืนตากนั้นตากแตต เข็ญให้ขาเข้ามาอยู่บ้านเรา เขายังเข้าไม่ได้ ค่าตอบของยืที่หูตว่า “เข้าไม่ได้ ไม่มีสิทที่” นั้น สะเทือนจิตใจป๋าอย่าง ใหญ่หลาง กัลยาณมิตร กั) กันยายน ๒๕๔๐ 99