ความสำคัญของธรรม : หน้า 26/132

แต่ไหนแต่ไรมา ท่านจัดลำดับความสำคัญของ สิ่งที่มีค่าในโลกไว้ดังนี้ คือ ธรรม อยู่ในอันดับสูงสุด รองลงมาคือ ชีวิต อวัยวะ และทรัพย์ ตามลำดับ ธรรม ในที่นี้คือ ความซื่อสัตย์ ความ สุจริต ความดีงาม ความถูก ต้องคลองธรรม รวมถึงกฎ ทมาย กติกาต่างๆ ของสังคม คือเห็นว่าทรัพย์สำคัญกว่า ทุกๆ อย่างแม้กระทั่งธรรม ยุคสมัยนั้น ผู้คนก็จะพากัน ทอดทิ้งธรรม ไม่สนใจใยดี ความถูกต้องความดีงามใน สังคม หรือมองข้ามกฎหมาย และระเบียบวินัยต่างๆ ใน สังคมไป แต่จะพากันยกย่อง ทรัพย์ว่าเป็นตัวกำหนดสังคม เป็นสิ่งบันดาลความสำเร็จ kwa ทุกอย่างให้ได้ เมื่อเห็นดังนี้ จึงพากันแสวงหาทรัพย์กัน อย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าาทุก อย่างเพื่อให้ได้ทรัพย์มา แม้ จะต้องทำลายโลก ทำลาย สิ่งแวดล้อม หรือแม้จะต้อง ที่ท่านยกย่องธรรมว่าเป็นสิ่ง สําคัญอันดับหนึ่งนั้นก็เพราะ ว่าธรรมเป็นสิ่งธำรงรักษาสิ่ง ต่างๆ โลกนี้ไว้ ทำให้โลกมี ความสงบร่มเย็น น่าอยู่อาศัย ทําให้ผู้คนมีความเข้าใจกัน และเห็นอกเห็นใจกัน หาก ธรรมเป็นสิ่งธารงรักษาสิ่งต่างๆ โลกนี้ไว้ ทำให้โลกมีความสงบร่มเย็น น่าอยู่อาศัย ทําให้ผู้คนมีความเข้าใจกันและเห็นอกเห็นใจ ทำลายญาติพี่น้อง เบียดเบียน โลกขาดธรรมเสียแล้ว สิ่งที่ กัน หากโลกขาดธรรมเสียแล้ว สิ่งที่จะเกิดขึ้น จะเกิดขึ้นในโลกก็คือความ เบียดเบียนล้างผลาญกัน ความเอารัดเอาเปรียบกัน และความทะเลาะเบาะแว้ง ความวิวาทบาดหมางกัน เป็น- ต้น เมื่อถึงระดับนี้ ชีวิตก็ดี ในโลกก็คือความเบียดเบียนล้างผลาญกัน ความเอารัดเอาเปรียบกัน และความทะเลาะ เบาะแว้ง ความวิวาทบาดหมางกัน เอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ ด้วยกันก็ยอมทำ โลกจึงร้อน ระอุตรงนั้นตรงนี้ เพราะในที่ นั้นมีคนขาดธรรมอยู่นั่นเอง คนเราจะเห็นว่าธรรม สำคัญที่สุดก็ต่อเมื่อตนได้รับ ความอยุติธรรม ถูกข่มเหง อวัยวะก็ดี ทรัพย์สมบัติก็ดี ก็จะไม่มีอะไรรักษาคุ้มครองได้ รังแก ถูกเบียดเบียน หรือได้รับทุกข์อย่างใดอย่างหนึ่ง และจะถูกล้างผลาญให้หมดไปทุกๆ อย่าง เมื่อถึงคราวจะต้องเสียสิ่งมีค่าเหล่านี้ไปเพื่อแลกกับ อีกสิ่งหนึ่ง ท่านว่า ถ้าจะรักษาอวัยวะ ก็ต้องยอมเลียทรัพย์ ไป ถ้าจะรักษาชีวิตไว้ ก็ต้องยอมเสียอวัยวะบางส่วนไป แต่ถ้าหากจะต้องรักษาธรรมแล้ว จะต้องยอมเสียให้หมด ทุกอย่างเพื่อไม่ให้เสียธรรมไป ท่านถือคติกันอย่างนี้แต่เดิม มา โลกจึงยังคงเป็นโลกอยู่ได้ ความสงบสุข ความร่มเย็น จึงยังพอหาได้ในโลก แต่ยุคใดสมัยใด คนเห็นวิปริตผิดแปลกไปจากนี้ เหมือนคนทั่วไปจะเห็นความสำคัญของยาและหมอก็ต่อ เมื่อเกิดเจ็บป่วยขึ้น ที่โลกเรายังสงบร่มเย็นอยู่ได้ทุกวันนี้ก็ เพราะได้อาศัยคนที่เห็นธรรมเป็นสิ่งสำคัญ และพากัน ธำรงรักษาธรรมไว้ โดยยอมเสียสละทุกอย่างแม้แต่ชีวิต เพื่อไม่ให้ธรรมเสียไป เมื่อธรรมยังอยู่ โลกก็ยังอยู่อย่าง สงบสุขได้ โลกกับธรรมต้องอยู่คู่กันไปอย่างนี้ โบ๋ำ กัลยาณมิตร ๒๙ กันยายน ๒๕๔๐