การแสวงหาสุขในชั้นต่างๆ : หน้า 16/132

สุขในชั้นเวหัปผลา ไม่เท่าสุขใน ชั้นอสัญญีสัตตา สุขในชั้นอสัญญีสัตตา ไม่เท่า สุขในชั้นอวิหา อตัปปา สุทัสสา สุทัสสี อกนิฏฐา สุขในชั้นอกนิฏฐาไม่เท่าสุขใน ชั้นอากาสานัญจายตนะ สุขในชั้นอากาสานัญจายตนะ ไม่เท่าสุขในชั้นวิญญาณัญจายตนะ สุขในชั้นวิญญาณัญจายตนะ ไม่ เท่าสุขในชั้นอากิญจัญญายตนะ สุขในชั้นอากิญจัญญายตนะ ไม่ จนกระทั่งถึงสุขที่สุด สุขเล็กน้อย ก็สุขมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในสมัยทุกวันนี้ เป็นสุขเล็กน้อย สุขเทวดาก็สุขมากขึ้นไปเป็นชั้นๆ เป็นสุขใหญ่ขึ้นไป เทวดา 5 ชั้นก็สุขขึ้นไปเป็นลำดับ สุขมนุษย์ไม่เท่าสุขในจาตุมหาราช สุขในจาตุมหาราชไม่เท่าสุขในดาวดึงส์ สุขในดาวดึงส์ไม่เท่าสุขในชั้นยามา สุขในชั้นยามาไม่เท่าสุขในชั้นดุสิต สุขในชั้นดุสิตไม่เท่าสุขในชั้นนิมมานรดี สุขในชั้นปรนิมมิตวสวัตตีไม่เท่าสุขในพรหม ปาริสัชชา โรหิตา ปมาณาภา เท่าสุขในชั้นเนวสัญญานาสัญญายตนะ นี่ว่าในภพ ๓ ยังไม่ถึง นิพพาน แต่ว่าสุขเป็น ลำดับไปดังนี้ ผู้แสวงหาสุขเกลียดจากทุกข์ อยากได้สุข ผู้ ที่อยากได้สุขนั้นต้องละสุข พอประมาณเสีย จึงจะพบสุขอัน สมบูรณ์ยิ่งใหญ่ไพศาลเป็นลำดับขึ้นไป ละสุขเป็นประมาณเป็นไฉน มาเกิดเป็นในมนุษยโลก เป็นหญิงก็ดีเป็นชายก็ดี จงแสวงหาเถิด ความสุขอยู่ในทาน การให้ยิ่งใหญ่ไพศาล ความสุขอยู่ในทาน คือ การให้ ดีไม่มีโทษ หรือความสุขอยู่ในศีล รักษากาย วาจา ให้เรียบร้อย สุขในชั้นนิมมานรดีไม่เท่าสุขในชั้นปรนิมมิตวสวัตตี หรือสุขอยู่ในการเจริญภาวนา ให้เป็นเหตุลงไป เป็น สุขในชั้นพรหมปาริสัชชาไม่เท่าสุขในชั้นพรหม - สุขในชั้นพรหมปุโรหิตา ไม่เท่าสุขในชั้นมหาพรหมา สุขในชั้นมหาพรหมา ไม่เท่าสุขในพรหมปริตตาภา สุขในชั้นพรหมปริตตาภา ไม่เท่าสุขในชั้นอัป สุขในชั้นอัปปมาณาภา ไม่เท่าสุขในชั้นอาภัสสรา สุขในชั้นอาภัสสรา ไม่เท่าสุขในชั้นปริตตสุภา สุขในชั้นปริตตสุภา ไม่เท่าสุขในชั้นอัปปมาณสุภา สุขในชั้นอัปปมาณสุภา ไม่เท่าสุขในชั้นสุภกิณหา สุขในชั้นสุภกิณหา ไม่เท่าสุขในชั้นเวหัปผลา ๑๔ | กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓) สุขยิ่งใหญ่ไพศาล ให้อุตส่าห์ให้ทาน สมบัติเงินทองข้าวของที่เป็น วิญญาณกทรัพย์และอวิญญาณกทรัพย์ที่เราหาได้มา เก็บ หอมรอมริบไว้หรือได้มรดกมาก็ดี สิ่งทั้งหลายนั้น เมื่อเรา รักษาอยู่ เมื่อเรายังมีชีวิตเป็นอยู่ ก็เป็นของเราอยู่ แต่พอ แตกกายทำลายขันธ์เท่านั้น สมบัติเหล่านั้นไม่ใช่ของเรา เสียแล้ว กลายเป็นของคนอื่นเสียแล้ว ไม่ใช่ของเราจริงๆ ในมนุษยโลกเราผ่านไปผ่านมาเท่านั้นเอง ไม่ใช่เป็น บ้านเมืองของเรา ไม่เป็นถิ่น ทำเลที่เราอยู่ เป็นทำเลที่ สร้างบารมี มาบำเพ็ญทาน ศีล เนกขัมม์ ปัญญา วิริยะ อธิษฐาน ขันติ สัจจะ เมตตา อุเบกขา เท่านั้น นี่ข้อสำคัญ รู้จักหลักนี้แล้ว ให้ละสุขอันน้อยเสีย สุขอันน้อยนั่นคืออะไร รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ที่