วัดคู่บ้านคู่เมือง : หน้า 66/132

วัดคู่บ้านคู่เมือง ไอดิน ถิ่นเมืองกาญจน์ พุทธสถาปัตยกรรมอันวิจิตร วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กน้อยเรียน ชั้นประถมอยู่ที่กาญจนบุรี เวลาต้องโดยสารรถประจำทาง ไปที่ไหนๆ กับยาย ถ้าเมื่อไรรถวิ่งผ่านวัดที่มีพระพุทธรูป ปูนปั้นองค์ใหญ่ ยายต้องบอกให้ผมยกมือไหว้พระทุกครั้ง จำเป็นต้องโหนต่องแต่งอยู่ตรงปากประตูรถ ก็อาศัยก้ม ศีรษะค่านับพระพุทธรูปแทน ผมทำอย่างนี้เป็นประจำ เมื่อรถโดยสารวิ่งผ่านวัดที่ มีอยู่สองข้างทาง จนสังเกตเห็นผลดีจากคนรอบข้างว่า ถ้า ตั้งแต่นั้น ผมเลยเริ่มรู้จักว่าถ้าที่ใดมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ผู้โดยสารในรถคนใดมีพื้นใจดีเขาก็กล้าจะยกมือไหว้พระตามๆ ประดิษฐานไว้ที่นั่นคือ วัด พอผมโตเป็นหนุ่มขึ้นมาสักหน่อย ก็ต้องออกจาก บ้านเกิด มาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ เวลานั่งรถ ประจำทางสายไหนผ่านวัดที่ตั้งอยู่ริมถนน ผมเป็นต้อง ยกมือไหว้ตะไปทุกวัด ถ้าวันไหนรถแน่นไปด้วยผู้โดยสาร ๖๔ | กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓) กันมา ส่วนใครคนไหนไม่เคยสังเกตว่าถนนแถบนั้นมีวัดตั้งอยู่ เขาก็จะเริ่มสังเกตและเริ่มย้อนกลับมาทบทวนความเป็น พุทธศาสนิกชนของตัวเอง ความประพฤติข้อนี้เอง ได้กลายมาเป็นความ ภาคภูมิใจเล็กน้อยๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าได้ทำประโยชน์ลงไป