การรักษาศีลและอานิสงส์ : หน้า 83/132

ทำได้) มีหิริและโอตตัปปะเป็นปทัฏฐาน (เหตุให้รักษาหรือ หมายความว่า หากต้องการให้ศีลที่เรารักษามี อานิสงส์คือเป็นปัจจุปัฏฐานปรากฏ ต้องรักษาให้สะอาด ศีล ๕ นี้ดูๆ แล้ว หลายๆ คนที่รักษาอยู่เป็นประจำคิดว่ารักษา ได้ง่าย แต่ถ้าจะให้ตอบว่า รักษาบริสุทธิ์ได้ ๑๐๐ % แน่นอน อาจจะมีไม่กี่คนที่รักษาได้ เพราะศีล ๕ นี้เป็นความปกติ ของคนที่เกิดมาบนโลก ตอนเกิดโลกใหม่ๆ เมื่อโลกผ่าน เวลามาถึงขนาดนี้ ความผิดปกติก็ย่อมจะมีขึ้นเพราะการ เปลี่ยนแปลง คนที่สามารถรักษาความปกติของความเป็น คนได้ย่อมจะหาได้ยาก ในยุคปัจจุบัน เพราะโลกได้ผ่านกาล เวลามานานแสนนาน ที่ว่ามีหิริและโอตตัปปะเป็นปทัฏฐานคือ ต้องมีหิริและโอตตัปปะเป็นพื้นฐานจึงจะสามารถตัดสินใจ ลงมือรักษาศีลได้ เพราะละอายต่อคำติเตียนของบัณฑิต และกลัวต่อการจะต้องรับกรรม องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสถึงการให้ ความสำคัญของการรักษาศีลเอาไว้ว่า ผู้จะตามรักษาศีล จงเป็นผู้มีศีลเป็นที่รักด้วยดี มี ความเคารพในกาลทุกเมื่อ ดุจนกต้อยตีวิด รักษาฟองไข่ ดุจจามรีรักษาขนหาง ดุจมารดารักษาบุตรที่รัก มีอยู่) คนเดียว ดุจคนตาเดียว รักษานัยน์ตา (ที่ยังเหลือ) ข้างเดียว จากพุทธพจน์ที่พระองค์ตรัส พระองค์ทรง เปรียบเทียบสภาวะของนกต้อยตีวิดก็ดี ของจามรีก็ดี ของ แม่ก็ดี หรือคนที่ยังมีลูกตาอยู่ข้างเดียวก็ดี หากขาดสิ่งที่ กล่าวมาข้างต้น อย่างเช่นคนตาเดียวที่เมื่อลูกตาที่ยังเหลือ อยู่ข้างเดียวต้องบอดอีกข้าง ชีวิตก็พบเจอแต่ความมืดและ ให้รักษาด้วยความทะนุถนอมฉันใด ให้เรารักษาศีลเสมือน ว่าเราไม่สามารถขาดศีลไปได้เหมือนคนที่ขาดดวงตาอีก ข้างหนึ่งไปอีกไม่ได้ ฉะนั้น ในคัมภีร์วิสุทธิมรรค ท่านโปราณกบัณฑิตได้กล่าว ถึงอานิสงส์ของศีลเอาไว้ว่า เว้นศีลใดเสียแล้ว ที่พึ่งของกุลบุตรในพระศาสนาหา มีไม่ ใครเล่าจะพึงกล่าวกำหนดอานิสงส์ของศีลนั้นได้ น้ำ คือศีลย่อมชำระมลทินอันใดของสัตว์มีชีวิตในโลกนี้ได้ แม่น้ำใหญ่ทั้งหลาย คือ แม่น้ำคงคาก็ดี ยมนาก็ดี สรภู่ก็ดี สรัสวดีก็ดี แม่น้ำอจิรวดีก็ดี มหีก็ดี หาอาจชำระมลทินอัน นั้นได้ไม่ ศีลที่บุคคลรักษาดีแล้ว เป็นอริยศีลนี้ มีความเย็น ยิ่งนัก ย่อมระงับความเร่าร้อนอันใดของสัตว์ทั้งหลายใน โลกนี้ได้ ลมเจือฝนก็ระงับความเร่าร้อนอันนั้นไม่ได้ และ แม้แก่นจันทร์แดง ก็ระงับไม่ได้ สร้อยคอมุกดาก็ไม่ได้ แก้วมณีก็ไม่ได้ รัศมีอ่อนๆ แห่งจันทร์ก็ไม่ได้ กลิ่นที่เสมอด้วยกลิ่นศีล ซึ่งฟังไปได้ทั้งในที่ตามลม และทวนลมเท่าๆ กัน จักมีแต่ที่ไหน สิ่งอื่นที่จะเป็นบันได ขึ้นสู่สวรรค์ หรือจะเป็นประตูในอันที่จะยังสัตว์ให้เข้าสู่ พระนครนิพพานอันเสมอด้วยศีล จักมีแต่ที่ไหน พระราชา ทรงประดับแล้วด้วยมุกดาและมณี ก็ยังงามไม่เหมือน นักพรตผู้ประดับด้วยเครื่องประดับคือศีลแล้วงาม ศีลย่อม กำจัดภัยมีการติเตียนตนเองได้เป็นต้น โดยประการทั้งปวง ศีลย่อมยังชื่อเสียงและความร่าเริงให้เกิดแก่ผู้มีศีลในกาลทุก เมอ และพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังได้ตรัสถึงอานิสงส์ของ การรักษาศีลเอาไว้อย่างน่าพิสูจน์ด้วยการปฏิบัติทีเดียวว่า “ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย อานิสงส์แห่งสีลสมบัติของ ผู้มีศีล ๕ ประการนี้ อานิสงส์ ๕ ประการเป็นไฉน ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย บุคคลในโลกนี้ เป็นผู้มีศีล ถึงพร้อมด้วยศีล ย่อมได้ประสบกองแห่งโภคะใหญ่ มีความ ไม่ประมาทเป็นเหตุ นี้เป็นอานิสงส์ข้อที่ ของผู้มีศีล ๑ แห่งสีลสมบัติ ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย ข้ออื่นยังมีอยู่อีก กิตติศัพท์ อันงามของผู้มีศีลผู้ถึงพร้อมด้วยศีลย่อมฟุ้งไป นี้เป็น อานิสงส์ข้อที่ ๒ แห่งสีลสมบัติของผู้มีศีล ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย ข้ออื่นยังมีอยู่อีก ผู้มีศีลถึง เพียงสวมใส่เกราะคือศีลย่อมสามารถผ่านพ้นภัยนั้นได้ แต่ตรงกันข้ามถึงแม้จะมีการ อารักขาแน่นหนาเพียงใด สวมใส่เกราะแข็งแรงปานใดก็ไม่สามารถต้านทานหรือพ้นภัยไปได้ เพราะไม่มีสิ่งใดสามารถต่อสู้แรงกรรมได้ ยกเว้นคุณงามความดีศีลที่เรารักษา กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓ | ๔๑