การแยกแยะดีชั่วและการเลือกคิด : หน้า 18/132

แยกแยะว่าอะไรดี-ชั่ว อะไรบุญ บาป อะไรควรทำไม่ควรทำ มันจะเพิ่มพูนขึ้นมามากเท่านั้น และเป็นการเพิ่มพูนแบบไม่ ธรรมดานะ เพราะมันเพิ่มพูน แบบทับทวีและอยู่กับเรา เหมือนเงาติดตามตัว พร้อมจะ เอามาใช้งานได้ทุกเมื่อ ไม่ว่า สถานการณ์จะคับขันแค่ไหน เป็นต้องงัดเอาปัญญาออกมาใช้ แก้ไขได้ทันเวลา เรียกว่า มี ไหวพริบปฏิภาณดี เพราะมี ต้นทุนเก่าอยู่เยอะและเลือกคิด เป็นอยู่ก่อนแล้ว แต่ก็มีเหมือนกันที่ บางทีรู้ว่าเรื่องบางเรื่องมันเป็น โทษ นอกจากไม่อยากจะเข้าไป ข้องแวะกับมันแล้วยังพยายามหนีให้พ้นด้วย ขุดเอาบรรพบุรุษโคตรเหง้า ศักราชของเรามาด่าเสียเละเทะ ถ้าจับแง่คิดไม่เป็นว่าควรจะ ดำเนินการไปตามกฎหมาย บ้านเมือง แล้ววิ่งออกไปเตะ ปากมันสักพลั่ก วิ่งออกไปช่วย ย้ายปากของมันไปไว้ข้างหลัง เพื่อให้มันหยุดด่า จะได้สมแค้น ที่มันกล้ามาเหยียบจมูกเสือถึง ในถ้ำ เราเองนั่นแหละจะซวย ต้องไปติดคุกหัวโต โทษฐาน ทำร้ายร่างกายและพยายามฆ่า มัน ทั้งๆ ที่ต้นเหตุคือมันมายืน ด่าเรา ที่หน้าบ้านแท้ ๆ เพราะฉะนั้น การเลือกคิดและ จับแง่คิดให้เป็นจะช่วยเราได้ ขณะเดียวกัน ถ้าใครคิด คิดผิดหรือคิดไม่เป็นต้องพลาดไปก่อกรรม เป็น คิดได้กว้าง คิดได้ไกล คิดได้ลึกเท่าไร แต่มันดันวิ่งเข้ามาหาเรา บางทีมาล่อหูล่อตา ล่อจมูก ล่อปาก ล่อกาย ล่อใจ ถ้าจับแง่ ปัญญาของเขาจะเพิ่มพูนมากขึ้นเท่านั้น ถ้าอะไรก็ตามไม่ว่าจะ กำลังใจก็จะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น แล้วบุญใน เป็นความชั่วหรือข้อ ตัวมันก็จะเพิ่มขึ้นตามปัญญา ยกตัวอย่าง เมื่อตอนสมัยที่มาสร้างวัดใหม่ๆ หลวงพ่อ ผิดพลาดของตนเอง บวชได้สักพรรษา ๕ พรรษา 5 เห็นจะได้ และผู้อื่น เมื่อจำไป รับหน้าที่ดูแลคนงานปลูกต้นไม้ คุณยาย อาจารย์ของพวกเรา (คุณยายอาจารย์ อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ให้กำเนิดวัด ทำเวร ทำบาปทำชั่ว เพราะมันมาล่อตาล่อหู ล่อจมูก ล่อปาก ล่อกาย ล่อใจ ให้เราทั้ง อดทั้งห้ามใจไม่ไหวต้องกระโดดเข้าไปกิน เหยื่อล่อของมัน เลยเสียท่า ชาตินี้เลยหมด ไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องโดยไม่รู้ตัว แต่การ เลือกคิดให้เป็นจะช่วยได้ เพราะเราจะมีสติ อยู่มากพอที่จะหยุดคิดพิจารณาคุณและ แล้วทำให้ไม่เกิดปัญญา ทำให้ลุ่มหลงหรือโง่ มากขึ้น แล้วยัง อย่าไปจำมันเอาไว้ โทษของสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาได้ เพื่อ บั่นทอนกำลังใจในการ ตัดสินใจว่าดีหรือไม่ดีจะได้ไม่ไปทำมันเข้า ทำความดีอีกด้วย ไม่อย่างนั้นความเดือดร้อนมาเยือนแล้ว จะเอาตัวไม่รอดแน่ๆ ยกตัวอย่าง ร้อยวัน พันปีไม่เคยไปมีเรื่องมีราวกับใคร ไม่เคย ตั้งใจจะไปก่อเวรกับใคร ตั้งหน้าตั้งตา ทำความดีของเราไปเรื่อยๆ แต่วันดีคืนดี เขามายืนด่าแบบสาดเสียเทเสียที่หน้าบ้าน ๑๖ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๔๓ ให้ลืมไป ทิ้งไปเสีย ให้หมด พระธรรมกาย) ไปเห็นเข้า ท่านถามเด็ก คนงานว่า “เออ ไอ้หนู เราคิดยังไง เวลา ปลูกต้นไม้น่ะ?” เขาก็ตอบดี “ต้นไม้อย่า ตายเลย เดี๋ยวหลวงพ่อทัตตะดุเอา” แล้วคุณยายก็ไปถามอีกคน “คิด ยังไง เวลาปลูกต้นไม้?” “คิดว่าอย่าตายเลย แล้วขอให้มันโตเร็วๆ เถอะ อย่าต้องย้อน มาปลูกใหม่กันอีกเลย” “แล้วคิดยังไง?” “คิดว่าอย่าตาย เลยให้โตเร็วๆ แล้วถ้าใครผ่านมาให้ได้พัก