การวิ่งและการต่อสู้กับความเหนื่อย : หน้า 107/132

ตัวเองอย่างไร ถ้าบอกว่า หมดความอดทน มันก็จะหมดจริงๆ แต่ถ้าบอกว่า ยังไหวอยู่สู้ต่อได้ มันก็จะเป็นเช่นนั้น เพราะฉะนั้น ในความรู้สึกของลูก ถ้าถามว่าเส้นชัยอยู่ที่ไหน ลูกคงตอบว่าเส้นชัยอยู่ในตัวเรานี่เอง อยู่ที่ใจของเราและ ขึ้นอยู่กับเราเอง - คุณแม่ทราบไหมคะว่า ถ้าเราวิ่งสัก 5 กิโลเมตร ช่วงที่เหนื่อยที่สุด ไม่ใช่กิโลเมตรที่ ๕ - ๖ หรอกค่ะ แต่ เป็นกิโลเมตรที่ ๓ ๔ แล้วถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ จะรู้สึกว่า ไม่ค่อยเหนื่อยแล้ว เราจะวิ่งต่อได้เรื่อยๆ บางคนก็ไม่ยอม ให้ตัวเองผ่านกิโลเมตรที่ ๓ - ๔ แต่ถ้ายอม จะสามารถ ผ่านไปได้ เราต้องเลือกเอาเองนะคะ เพราะเราจะรู้ตัวเราดี ที่สุดว่า อยากให้ตัวเราไปในทิศทางใด วันนี้ลูกเขียนจดหมายถึงคุณแม่แต่เช้า แล้วเมื่อกี้ นี้เอง อยู่ๆ ฝนก็ตก มืดครึ้มจนลูกต้องเดินไปเปิดไฟ พอ เขียนมาถึงตรงนี้ฝนหยุดตกแล้วค่ะ อากาศเย็นดีทีเดียว เวลาที่ลูกมองต้นไม้หลังฝนตกทีไร อดรู้สึกไม่ได้ว่าเหมือน ต้นไม้มีสีเขียวขึ้น แล้วก็ดูสดชื่นขึ้น เหมือนน้ำฝนช่วย ชะล้างความเหี่ยวแห้งบางส่วนของต้นไม้ออกไป อาจเป็น เพียงอุปาทานของลูกก็ได้ค่ะ แต่ลูกรู้สึกเช่นนี้ทุกครั้ง แล้วก็ ชอบมองวิวธรรมชาติพวกนี้ เพราะเมื่อก่อนลูกชอบวาดรูป สีน้ำมาก เวลาวาดลูกชอบวาดพวกต้นไม้ภูเขา ก่อนวาดลูก จะต้องมีภาพในใจก่อน ซึ่งภาพในใจของลูกเกิดจากภาพวิว ทิวทัศน์ที่เห็น คือไม่ใช่ว่าพอจะวาดแล้วมานั่งดูวิวที่แล้ว เค้นมันออกมา ถ้าอย่างนั้นลูกคงไม่อยากวาด ภาพวาดของ ลูกเกิดจากความประทับใจที่ว่า พอมองภาพนี้เราเกิดความ รู้สึกอย่างนี้ เราอยากจะถ่ายทอดออกมา และบวกกับ จินตนาการหรือความคิดฝันในส่วนลึกที่อยู่ในใจ ภาพที่วาด • ภาพ เกิดจากภาพในใจที่สะสมอยู่ประกอบกันขึ้นมา แล้วก็ปนกับใจที่ละเอียดอ่อนขึ้นเวลามองเห็นความงามของ ธรรมชาติ ลูกรู้สึกว่าศิลปะการวาดคล้ายๆ การนั่งสมาธิ อย่างหนึ่งคือ เราทำด้วยความสบาย และไม่หงุดหงิด แล้ว มันจะรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างที่กำลังวาดจนกระทั่งภาพ เสร็จสมบูรณ์ ขณะวาดลูกจะไม่มีความคิดอื่นมารบกวน จะ มีแต่ภาพในใจ ยิ่งภาพในใจชัดเท่าไหร่ จะยิ่งทำให้ราบรื่นขึ้นเท่านั้น เราจะรู้เลยว่า ตรงนี้ต้องวาดภาพนี้ ใช้สีนี้ และไปได้ ต่อเนื่องไม่ต้องเอ๊ะอะอะไรเลยค่ะ แล้วเราจะไม่อยากหยุด พักกลางคันเอง ข้อนี้สำคัญสำหรับลูก ลูกมักกลัวว่าจะมี อะไรมารบกวนระหว่างวาดจนทำให้ต้องพักก่อน เพราะถ้า อารมณ์ไม่ต่อเนื่องหรือถ้ามาต่อแล้วไม่ติดภาพมันจะดูไม่ดี เท่าเดิม แต่ถ้าต้องไปทำอย่างอื่นก่อนจริงๆ ก็ต้องรักษา อารมณ์ที่ได้ไว้ พอกลับมาต่อจะได้ต่อติดค่ะ อีกอย่างหนึ่งคือ เร่งไม่ได้ ต้องให้เวลาแล้วต้องไม่กลัวเสียเวลา เพราะถ้า กลัวก็เท่ากับไปเร่งอยู่ดีแล้วตอนหลังจะพบว่ามันช้ากว่า ตอนทำอย่างสบายๆ เวลาเร่งลูกต้องคิดแล้วว่า ต้องทำ อย่างนั้น ใช้สีอย่างไหนต่อ แต่ถ้าสบายๆ บางทีไม่ต้องคิด ให้เหนื่อยหรือยุ่งยากเหมือนภาพในใจกับมือและสมองมัน ไปด้วยกัน จะวาดแบบลื่นไหลไปเลย และจะมีความสุขดีไม่ ต้องปวดหัวหงุดหงิด ภาพจะออกมาตรงกับใจด้วยค่ะ ส่วนมาก ลูกจะสบายๆ เวลาวาดรูป แต่จะมีบางครั้งเช่นกันที่ หงุดหงิดขึ้นมา ถ้าเป็นอย่างนั้นเมื่อไหร่ลูกจะพยายามชักจูง ใจตัวเอง ปรับอารมณ์ให้เย็นขึ้น แต่ถ้าหมดอารมณ์โดย สิ้นเชิงจริงๆ ก็จะหาอะไรอย่างอื่นทำให้หายหงุดหงิดก่อน เมื่อรู้สึกดีแล้วจึงมาวาดต่อ ลูกชอบวาดรูปนะคะ แต่ถ้า อาจารย์ไม่บอกให้วาดลูกก็คงขี้เกียจวาดเหมือนกันค่ะ ภาพสายฝนที่ตกลงมาให้ความชุ่มชื้นแก่ดินและ ต้นไม้ ทำให้ลูกนึกถึงคำพูดของคน ลูกคิดว่าคำพูดดีๆ ที่ เราได้ยินได้ฟังทำให้รู้สึกชุ่มชื่นใจได้เช่นกัน โดยเฉพาะการ ได้ฟังธรรมะหรือข้อคิดที่ตรงกับใจของเราที่กำลังอยากได้ คำตอบอยู่ ลูกเองต้องการฟังเช่นกัน มีบางครั้งที่ลูกรู้สึก ไม่ค่อยสดชื่นนัก แล้วไม่ได้นึกดูว่ามันเกิดจากอะไร จนกระทั่งลูกได้เจอคนคุ้นเคย เป็นพี่ๆ นี่แหละค่ะ คุยไปได้ สักพักลูกถึงรู้ขึ้นมาว่า ตอนนี้มีอะไรในใจที่เรากำลังอยากได้ คำตอบอยู่เหมือนกันหรือกำลังต้องการรู้ให้แน่ใจ พอเราได้ กัลยามิตร เมษายน ๒๕๕๗ ๑๐๕