การเขียนหนังสือธรรมะ : หน้า 61/132

จากนั้นพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชี โวเมตตาให้เขียนหนังสือธรรมะ ท่านสั่งว่า “ให้เขียน ชนิดแม่ค้าในตลาดอ่านรู้เรื่องนะ” ป้าจึงได้เขียน หนังสือชุด “จากความทรงจำ” ขึ้นมา ความจริงแล้ว เป็นการให้ข้อคิดทางหลักธรรมชนิดอนุปุพพิกถา เรียงลำดับความลุ่มลึกของธรรมะจากง่ายไปยาก โดยไม่พูดเรื่องธรรมะชัดเจน แต่เล่าเป็นเรื่องราว เหตุการณ์ในชีวิตตนเองที่พบมา แล้วแทรกข้อธรรมะ ลงไว้ ใครๆ อ่านแล้วชอบใจกันมาก แม้แต่ เด็กเล็กๆ ที่อ่านหนังสือไม่ออก พอมีคนใหญ่อ่านให้ ฟังก็ชอบ บางรายร้องให้พ่อแม่พาเขามาพบป้าที่วัด เอาทีเดียว และที่ป้าพอใจที่สุด คือ วันหนึ่งไปซื้อ ปลาปล่อยทั้งตลาด ที่ปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เดิน ผ่านร้านขายผักกาดดอง เห็นแม่ค้านั่งอ่านหนังสือที่ ป้าเขียนด้วยตาตนเอง จึงถามเขาว่าอ่านหนังสืออะไร เขาบอกว่า อ่านหนังสือธรรมะ จากความทรงจำ ของป้าถวิล สนุกมาก ทำให้เข้าใจข้อธรรมแจ่มแจ้ง ขึ้นหลายอย่าง ป้าจึงบอกว่า คนเขียนยืนพูดอยู่กับ เขาอยู่นี่ไง แม่ค้าผู้นั้นดีใจ ตื่นเต้น ตื้นตันใจมาก รีบทิ้งร้านไปช่วยป้าซื้อปลาและตามไปปล่อยถึงแม่น้ำ การทราบว่าแม่ค้าอ่านหนังสือที่ป้า เขียนรู้เรื่อง ทำให้ป้าดีใจว่าป้าทำงานสำเร็จตามที่ หลวงพ่อท่านสั่งแล้ว และท่านยังพูดว่า “หลวงพ่อ เขียนได้แต่หนังสือธรรมะแบบวิชาการ คนอ่านแล้วก็ นำไปเก็บใส่ตู้ไว้ ถือเป็นตำราต้องเก็บรักษาให้ดี ส่วน ที่เป็นคำสอนของหลวงพ่อธัมมะ พอพิมพ์ออกมา เป็นหนังสือคนก็ชอบนำาไปเก็บบูชาไว้ที่หิ้งพระเลย ถือเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใคร่นำมาอ่านกัน เห็นมีแต่ หนังสือของป้าหวินที่พากันอ่านไปทั่ว ไม่ว่าลูกเล็ก เด็กแดง” ซึ่งก็คงเป็นเรื่องจริง เพราะพิมพ์ออกมาไม่ พอขาย ต้องพิมพ์เพิ่มอยู่เสมอจนปัจจุบันนี้ ป้าเขียน หนังสือชุดนี้ออกมาได้ เพราะมีคำสั่งของครูบา อาจารย์เป็นแรงบันดาลใจ วารสาร : คุณป้ากับการเขียนบทความธรรมะให้ วารสารกัลยาณมิตร มีความเป็นมาอย่างไร คุณป้าถวิล : แรกทีเดียว ป้าไม่ได้เป็นนักเขียน บทความให้วารสารกัลยาณมิตรหรอกค่ะ แต่ป้าเขียน ลงในจดหมายข่าวของวัด ที่พิมพ์ออกเดือนละครั้ง เหมือนหนังสือพิมพ์ เป็นบทความชื่อว่า “ป้าขอคุย ด้วยคนจ้ะ” เนื้อหาที่ป้านำมาเขียน มักเป็นเรื่องราว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระยะเวลานั้นๆ ไม่ว่าจะเป็น เรื่องทางโลก หรือเรื่องของวัด ป้าก็นำมาเล่าแล้วก็ สอดแทรกคำสอนที่เป็นหลักธรรมต่างๆ เข้าไป แรกๆ ก็เขียนสั้นๆ ตามที่มีเนื้อที่ให้เขียน ตอนหลังป้าก็ทำ เป็นลืมเนื้อที่ เขียนเสียยาวเหยียดทีเดียว บางที บรรณาธิการท่านก็ตัดออก บางทีท่านก็ปล่อยเอาไว้ จนกระทั่งทางวัดเลิกพิมพ์จดหมายข่าวแจก จึงได้ เลิกเขียนกันไป ทีนี้คนเคยอ่านบทความของป้าบางคน คงคิดถึงป้ามั้ง เขาก็เลยเขียนไปขอที่หนังสือวารสารฯ ทางวารสารก็ขอป้าต่อ ตั้งแต่นั้นป้าก็กลายเป็นนัก เขียนประจำตลอดมา วารสาร : คุณป้ามีเคล็ดลับอะไรที่เขียนแล้ว คนที่ ได้อ่านล้วนติดใจพากันติดตามอย่างต่อเนื่อง คุณป้าถวิล : โอ๊ย ไม่มีเคล็ดลับอะไรเลยค่ะ เวลา ป้าเขียนป้าก็ลืมคิดถึงตนเองเสีย ไม่ต้องห่วงว่าจะ ต้องอวดตัวว่ามีภูมิอะไร อยากให้คนอ่านยกย่องอย่างไร ไม่มีอยู่ในใจทั้งสิ้น คิดถึงแต่ประโยชน์ของคนอ่าน อย่างเดียวว่า เขาควรรู้เรื่องอะไรที่เป็นหลักธรรม สอนใจตนเอง แล้วก็เขียนไปตามนั้น กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๔๓ | ๕๙