การพัฒนาตนเองและการให้คำแนะนำ : หน้า 108/132

คำแนะนำหรือมีคนช่วยคิดหรือหาคำตอบให้ เราก็โล่งใจ โดยไม่รู้ตัว ทำให้ลูกนึกถึงว่า วันนี้ ตอนนี้ เราเป็นฝ่ายได้ รับการช่วยเหลือ แต่ในวันข้างหน้า ลูกอาจจะโตพอที่จะ เป็นฝ่ายให้คำแนะนำบ้าง คงต้องพัฒนาตัวเองไปด้วยนะคะ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีอะไรไปแนะนำคนอื่นได้ เวลาที่เราพูด เรื่องธรรมะใจสบายขึ้นเลยนะคะ ลูกคิดว่าดีกว่าพูดเรื่องอื่น หลายๆเรื่อง คือบางเรื่องมันสนุก เพลินดีก็จริง แต่พอเลิก พูดมันก็เท่าเดิม เราไม่ได้อะไรเท่าไหร่ แต่ถ้าพูดเรื่องธรรมะ ลูกรู้สึกว่าลูกได้ แล้วข้อความที่พูดก็น่าทบทวนและจดจำ ด้วยค่ะ การที่เราได้พูดข้อความที่เป็นกุศล ลูกว่านอกจาก ทำให้ใจเราอยู่ในบุญแล้ว ยังทำให้ใจคนที่เราพูดด้วยอยู่ใน บุญด้วย เวลาที่เราได้เป็นฝ่ายให้ เราก็เป็นฝ่ายได้รับไปใน ตัวด้วยนะคะ เมื่อคืนวานนี้ ลูกฝันไม่ค่อยดีจนตกใจตื่นขึ้นมา คิดว่าเป็นเพราะไม่ค่อยสบายจึงทำให้ฝัน ตอนตื่นยังตกใจ กลัวไม่หายจึงรีบนึกถึงองค์พระเลยค่ะ ทำสมาธิอยู่นาน ทีเดียวกว่าจะหลับอีกครั้ง ตอนนั้นใจลูกนึกแต่องค์พระ เพราะรู้สึกว่าถ้านึกถึงสิ่งอื่นคงไม่หายกลัว ไม่อบอุ่นใจ สวัสดีจ้ะ ลูกรักของแม่ ใกล้เดือนเมษา อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว แต่ก็มีฝนตก เป็นบางวัน ทำให้อากาศเย็นจนลืมไปว่าจะใกล้ SUMMER แล้ว อากาศเปลี่ยนแปลงเร็วมากในช่วงนี้ เลยทำให้แม่เป็น หวัด(อีกแล้ว) เขาว่าไวรัสเชื้อหวัดตัวใหม่นี้มีความทรหด อดทนกว่าตัวเดิม ทำให้ภูมิความต้านทานในร่างกายเรา ต่อสู้ด้วยความยากลำบากกว่าจะเอาชนะไวรัสตัวใหม่นี้ได้ เพราะฉะนั้นคนที่เป็นหวัดในระยะหลังนี้จะหายช้ากว่าปรกติ แม่สังเกตว่าดินฟ้าอากาศช่วงนี้ไม่เป็นไปตามฤดูกาล เชื้อโรคต่างๆ ก็แข็งแรงขึ้น ก็เพราะบรรยากาศที่มนุษย์ ช่วยกันสร้างนั้นทำให้เกิดภาวะเหล่านี้ขึ้นเอง ถ้าเราช่วยกัน สร้างคุณธรรมความดีให้มากขึ้นกว่านี้ ก็จะช่วยเสริมสร้าง บรรยากาศแวดล้อมให้ดีขึ้นได้ ที่ลูกพูดถึงเรื่องเส้นชัยกับการวิ่ง แม่เลยนึกถึงว่า ช่วงที่แม่กำลังฮิตออกกำลังกายด้วยการวิ่งบนลู่วิ่งด้วยการ ตั้งเวลาไว้ ๔๐ นาทีเท่านั้น (พอสมควรกับวัยแม่) ช่วงที่วิ่ง ได้แรกอย่างมีเรี่ยวแรงคือ ๕ นาทีแรก พอนาทีที่ ๑๐ ขา จะเริ่มหนืด ๑๕ นาที ก็เริ่มหอบ ตอนนี้ใจก็จะเริ่มคิดว่า พอแล้วดีกว่า กด STOP เลย เพราะดูเหมือนหัวใจจะหลุด ออกมาให้ได้ ทีนี้ใจอีกด้านหนึ่งก็เตือนว่า ถ้าเราวิ่งไม่ถึง ๓๐ นาที พลังงานที่สะสมในร่างกายเราจะยังไม่สลายตัวออกมา ลูกคิดว่า เวลาที่คนรู้สึกกลัวหรือมีความทุกข์ขึ้นมาคงต้อง รีบหาที่พึ่งเพื่อให้ความรู้สึกเหล่านั้นคลายลง ลูกโชคดีที่ได้ มาเจอที่พึ่งที่แท้จริง คือ พระรัตนตรัย ไม่เช่นนั้นอาจจะไป ยึดถือสิ่งไร้สาระด้วยความไม่รู้แทนแล้วก็สับสนอยู่อย่างนั้น (ไขมันยังไม่ถูกดึงมาใช้) เลยต้องไม่มองดูหน้าปัดเวลา ไม่ดู ต่อไป วันนี้คงเขียนเพลินมาก พึ่งจะรู้ว่าใกล้หมดหน้า กระดาษแล้ว ลูกขอจบจดหมายฉบับนี้แต่เพียงเท่านี้นะคะ แล้วจะเขียนมาอีกค่ะ ด้วยความเคารพรัก จากลูก เวลา ไม่ดูระยะทางที่วิ่งได้ หลับตาวิ่งต่อโดยเอาใจไว้ที่ ศูนย์กลางกาย ดูองค์พระท่านวิ่งแทนเรา(ในกลาง) คือมอง องค์พระท่านผุดผ่านขึ้นมาแทน จนลืมเวลาลืมความเมื่อย ความเหนื่อย พอลืมตาดูเวลาเกิน ๔๐ นาทีแล้ว แม่ สามารถวิ่งต่อได้อีกเป็น ๖๐ นาที ซึ่งตอนนั้นขาหายหนืดแล้ว มีแรงมากขึ้น แล้ววันต่อ ๆ มาก็สามารถวิ่งได้โดยไม่เหนื่อย เหมือนวันแรกๆ ก็คงเหมือนที่ลูกพูดว่า เมื่อเรายังไม่เห็น เส้นชัยเราก็คิดว่าไปไม่ถึง ขึ้นอยู่กับตัวเราเองว่าจะบอกตัว เองอย่างไร ถ้าบอกว่าหมดความอดทน มันก็จะหมดจริงๆ แต่ถ้าบอกว่าไหวอยู่สู้ต่อได้ก็จะชนะอย่างงดงาม จริงๆ เส้นชัยอยู่ที่ตัวของเราเอง เราจะประเมิน กำลังของเราไว้แค่ไหนอย่างไรก็อยู่ที่ใจเราเอง ถ้าว่าได้ก็คือ ถึงเส้นชัยแน่นอน แต่ถ้าหยุดไว้ก่อนก็คือเราจะถึงเส้นชัยช้าลง เวลานั้นก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกของเรา กำลังของเราจะ ๑๐๖ | กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๕๓