การรักกับการทำลาย : หน้า 104/132

แต่ฝ่ายนายพลซือหม่าเนื้อฝานยังนอนอยู่บนเตียง ด้วยฤทธิ์ของสุราทำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น เขาจึงให้ ทหารที่มาตามกลับไปกราบทูลว่า เขามีอาการเจ็บที่หัวใจ ไม่สามารถออกรบได้ในตอนนี้ เมื่อกษัตริย์กงหวางได้ฟังเช่นนั้น ทรงรู้สึกห่วงใย ในนายพลซือหม่าเนื้อฝานยิ่งนัก จึงเสด็จมาดูอาการของ เขาด้วยพระองค์เอง แต่เมื่อพระองค์เสด็จมาถึงก็ทรงได้ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แล้วทรงเห็นนายพล ซือหม่าเนื้อผ่านนอนเมาแอ๋อยู่บนเตียง กษัตริย์กงหวางทรงกริ้วอย่างมากที่นายพลซื้อ- หม่าผู้เป็นที่ไว้เนื้อเชื่อใจกับเห็นแก่การดื่มสุราสำคัญกว่า ชะตาของชาติบ้านเมือง และยังเท็จทูลพระองค์เพื่อปกปิด อาญาของตัวเอง ซึ่งเป็น เสมือนการหักหลังต่อความ จริงใจของพระองค์ แต่นั่น ก็ยังไม่สำคัญไปกว่า สถานการณ์รบของกอง ทัพครั้งนี้ ตกเป็นรอง กองทัพรัฐจิ้นตั้งแต่ยัง ไม่ทันออกรบ พระองค์จึง ตรัสว่า “ท่านนายพลซือหม่า การรบในวันนี้ ตัวข้าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ดวงตา การ บัญชาทหารทั้งกองทัพขณะนี้ จึงต้องอาศัยเจ้า ใครจะคิด บ้างว่าเจ้ากลับมาทิ้งกองทัพ เพราะเห็นแก่เหล้าเช่นนี้ เจ้า ต้องการให้รัฐของเราพินาศด้วยมือของกองทัพรัฐขึ้นเช่น นั้นหรือ เจ้าจะยังนำทัพออกรบได้อยู่หรือ การศึกครั้งนี้ ย่อมดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว ทำไมเจ้าทำลายบ้านเมืองของ ตัวเองอย่างนี้" ในที่สุดกษัตริย์กงหวางก็มีรับสั่งให้นำตัวนายพล ซือหม่าเนื้อผ่านไปประหารชีวิตตามอาญาศึก แม่ทัพ แทนที่จะต้องมาตายในสนามรบอย่างสมเกียรติภูมิของ ทหารหาญ แต่กลับต้องมาถึงกาลอวสานเพราะสุรา เรื่อง “การรักกับการทำลาย” นี้ เป็นตัวอย่างที่เห็น ได้ชัดว่า การกระทำไปด้วยความรักที่ไม่คำนึงถึงผลดีและ ๑๐๒ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๕๓ ผลเสียที่จะเกิดขึ้นตามมานั้น มีผลลัพธ์เท่ากับการทำลาย บุคคลผู้เป็นที่รักของตัวเองอย่างเลือดเย็น เพราะเป็นการ ฆ่าบุคคลที่เรารักให้ตายไปอย่างไม่รู้ตัวเลย เรื่องทำนองนี้ มีให้เห็นในสังคมอยู่บ่อยๆ เช่น พ่อ แม่รักลูกมาก รู้เห็นอะไรในโลกมาเยอะ จึงมีความกลัวว่า ลูกจะไปเผชิญกับสิ่งที่ไม่ดีเข้า ทำให้เป็นห่วงเป็นใยในลูกไป ทุกเรื่อง จึงพยายามคิดแทนลูกทุกเรื่อง และเข้าไปขีดเส้น ชีวิตให้ลูกเดินไปตามการลิขิตของพ่อแม่ด้วยความรัก โดย พ่อแม่เอง ก็ลืมไปว่า เรื่องต่างๆ ที่พ่อแม่ระมัดระวัง นักหนาในวันนี้ วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น เขาก็จะต้องรับรู้ เหมือนอย่างกับที่พ่อแม่เข้าใจ เพราะฉะนั้น การกีดกันสิ่ง ไม่ดีต่างๆ ไม่ให้ลูกรับรู้ โดยไม่อธิบาย ด้วยความรัก เพื่อให้ลูกเข้าใจและรู้จัก ระวังป้องกันด้วยตัวเองอย่างเป็นเหตุ เป็นผลว่าทำไมสิ่งที่พ่อแม่รู้ว่าไม่ดีนั้น มันไม่ดีเพราะอะไร และสิ่งที่พ่อ แม่รู้ว่าดีนั้น มันดีเพราะอะไร จึงเท่ากับเป็นความรักแบบ ทำลายชีวิตลูก อย่าง เลือดเย็นของพ่อแม่โดยไม่รู้ตัว เพราะฉะนั้น ความรักที่พ่อแม่มี ต่อลูกจะเกิดผลดีขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อพ่อแม่สามารถ สอนให้ลูกรู้จักวินิจฉัยเรื่องต่างๆ ที่เขาเข้าไปเกี่ยวข้องใน ชีวิตได้ด้วยตัวเองว่า อะไรคือถูก-ผิด ดี-ชั่ว บุญ-บาป ควร ไม่ควรทำ ด้วยตัวเองได้ นั้นต่างหากคือความรักที่แท้จริงที่ พ่อแม่ควรให้แก่ลูก เพราะความรักของพ่อแม่ที่สอนให้ลูกมี ปัญญานั้น ย่อมไม่ทำลายชีวิตของลูกให้ล้มเหลวลงไปแม้แต่ น้อยเลย