พระราชวานิวาสสุทธิ์: การเข้าถึงพระธรรมกาย : หน้า 25/99

รวมพระธรรมเทคนา 2 : พระราชวานิวาสสุทธิ์ (ไชยบูลย์ ธมฺมโชโย) 25 ปลายยอดหั næ เมื่อ ต้องแสงอาทิตย์ในยามเช้า ก็พลัน เหือดแห้งหายไปอย่างรวดเร็ว ตามธรรมดา สังขารร่างกายของคนเรา เกิดดับ อยู่ตลอดเวลา แต่เนื่องจากมีการสืบต่อกันรวดเร็วมาก เรา จึงไม่ค่อยรู้ถึงการเกิดดับ และมองเห็นผิดว่าเป็นของเที่ยง จริงยังยืน เพราะสันติคือความสงบต่อไม่ขาดสายมาตั้ง รักษารูปลักษณ์เอาไว้ ทำให้เกิดความประมาณกลุ่มหลงใน วัยและชีวิต กว่าจะรู้ว่สังขารได้เสื่อมถอยลงไป ชีวิตก็ อย่างเข้าสู่ซู่ซ่อไร้เรียวแรงแล้ว คงจะหันกลับมาทำความ ดี สร้างบุญบารมีให้เต็มที่ เหมือนเมื่ยงเป็นหนุ่มเป็นสาว อยู่ก็ไม่ได้ เพราะมันสายไปเสียแล้ว การจะเห็นสังขรได้ตามความเป็นจริง ต้องทำใจให้ หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7 นี้แหละ หยุดให้สนิทจน เห็นภายในกายเข้าไปเรื่อยๆ ตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด กาย ทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม จนถึงธรรม เข้าถึง พระธรรมกายได้เมื่อไหร่ อาศัยธรรมลักษณะ ตัธรรมกาย มองเห็นสังขารทั้งปวงว่าเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็น อนัตตา ยังตกอยู่ในภูของไตรลักษณ์ การพิจารณาเห็นความไม่เที่ยง ความเกิดดับของ สังขาร และสิ่งทั้งปวงตามความเป็นจริงนี้ ทำให้เกิดนิพพิษา