พระธรรมเทศนา ๒ : ความอ่อนน้อมต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 85/99

รวบพระธรรมเทศกา ๒ : พระราชวรรณวิสุทธิ (ไชยบูลย์ ธมฺมโชโย) 85 ได้ทำกรรมหนักเสียแล้ว ที่ล้มแบ่งพระภิษุให้เขา ทุกคน ได้แต่สงสาร แต่ไม่มีใครยอมแบ่งพระภิษุให้ เพราะเสีย ดายบุญที่ตนจะได้รับ บันฑิตผู้นั้นรู้สึกละอายใจมาก ได้กล่าวขอโทษ และแนะนำว่า “สหายเอ๋ย ยังมีพระผู้ทรงพระคุณอัน ยิ่งใหญ่หล่ออยู่อีกรูปหนึ่ง คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้าท่านมีบุญ พระองค์ก็จะรับอาราธนาเป็นแน่” มหาทุกขะจึงมุ่งหน้าไปสู่ประตูพระคันธกูนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรุดเข่าลงร่าไห้ แล้วพูดอ้อนวอนว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในเมืองนี้คนที่จนกว่าข้าพระองค์ ไม่มีอีกแล้ว ขอพระองค์ได้โปรดลงเถอะข้าพระองค์ ด้วยเถิด” ธรรมดาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะทรงอนุ- เคาะหลังยกลำด้วยพระมหากรุณาธิคุณ พระองค์จึงทรง รับอาราธนา แล้วประทานบาตรแก่มหาคะตะ เขารับ บาตรไปด้วยความดีใจ เสมอนึ่งได้มหาสมบัติจักรพรรดิ น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบแก้มทั้งสอง ด้วยความปลาบ ปลื้มใจ แม้พระประชา มหาจำพะจะต่อรองขอซื้อบาตร ด้วยราคาถันแพงลิ่วเพียงไร เขาก็ไม่ออมขาย กลับตอบ ปฏิเสธว่า