ข้อความต้นฉบับในหน้า
รวมพระธรรมเทคนิค 2 : พระราชวาณวิสุทธิ (ไชยบูลย์ ธมฺมโช)
56
ท่านสะอาดบริสุทธิ์มาก พอมีถึงก็เกิดความปีติ ปราโมทย์ใจ ความปีติได้อิ่มอาบ ซึมซาบ แผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง จนสามารถมิทุกขเวทนาที่เกิดขึ้นในขณะนั้นได้ เมื่อกายสงบ ท่านจึงทำใจให้เป็นสมาธิ ดำเนินจิตหยุดนิ่งเข้าสู่ใน มีใจรวมเป็นหนึ่ง จนกระทั่งเข้าสึงดวงธรรม แล้วเห็นดวงจิต ที่ชัดใส สว่าง อยู่ในกลางตัว
ท่านบังเกิดความปีติเป็นอย่างมาก จึงได้ตั้งจิตอธิษฐานว่า
"ด้วยอานุภาพแห่งศิลาที่ข้ามเจ้าตั้งใจรักขามา อย่างบริสุทธิ์บริบูรณ์ ไม่มีด่างพร้อย ด้วยสิ่งจะวาจานี้ ขอให้พิษร้ายลำกลายหายสูญไปด้วยเถิด"
พอสิ้นคำอธิษฐานของท่าน ความมหัศจรรย์ก็ บังเกิดขึ้น พิษร้ายได้ไล่ออกจากร่างกายท่าน ชำแรกลงสู่แผ่นดินทันที ทำให้ท่านหายจากความทุกข์ทรมาน รอดพ้นจากเงื้อมมือของพญามัจจุราชมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยอำนาจแห่งศิลั้นเอง
เมื่อท่านเห็นอานุภาพแห่งศิลเช่นนั้น จึงเกิดความปีติ จิตเป็นเอกกัณฑ์มโน มีอารมณ์เดียว ไมวอกแวกเลย ใกล้ยังหยุดนิ่ง แล่นเข้าไปสู่ภายใน เห็นดวงสมาธิ ดวงปัญญา ดวงมุตติ ดวงวิตติญาณทัสสนะ และเข้าสึงกายในภายใน