การฟังธรรมและการทำบุญ : หน้า 28/108

สิ่งทั้งปวงที่เขาต้องการ เขานุ่งผ้าใหม่ เตรียมจะบริโภคยาคู นายเคราแตงไ ยอดกัลยาณ ลง สมาบัติ ข ณะเดียวกันนั่นเอง พระ สารีบุตรเถระออกจาก พิจารณาว่าควรจะไปโปรด ใคร ได้เห็นนายเคราแดงนั้นแล้วทราบ ด้วยญาณว่า เมื่อท่านไปโปรดเขา เขา จักถวายอาหารแก่ท่าน และจักได้ สมบัติใหญ่เพราะบุญนั้น นายเคราแดงพอเห็นพระเถระก็ พระ มีจิตเลื่อมใส คิดว่า “เราได้ฆ่าคนเป็น อันมากมาเป็นเวลานานถึง ๕๕ ปี บัดนี้ไทยธรรมของเราก็มีแล้ว เถระก็มายืนอยู่เฉพาะหน้า เราควรทำ บุญในวันนี้” ดังนี้แล้ว ลงไปนิมนต์ พระเถระให้ขึ้นเรือน แล้วถวายยา ลงในบาตรของพระเถระ ราดเนยใส ใหม่ลงไปแล้ว ได้ยืนพัดพระเถระอยู่ ขณะดูพระเถระฉันอยู่นั้น ความอยาก บริโภคยาคมีประมาณยิ่งได้เกิดขึ้นแต่ เขา เพราะไม่ได้บริโภคอาหารเช่นนี้ มาเป็นเวลานาน พระเถระรู้วาระจิต ของขา จึงขอให้เขาไปบริโภคยาค ของเขาเสีย ให้คนอื่นพัดท่านแทน แต่ พระสารีบุตรบอกให้ไปพัดให้นาย เคราแดง นายเคราแดงบริโภคจนอิ่มเต็มที่ แล้วมานั่งพัดพระเถระอีก ท่านพระ สารีบุตรฉันเสร็จแล้ว ทำอนุโมทนา แต่ใจของนายเคราแดงฟุ้งซ่าน ไม่อาจ ส่งกระแสจิตไปตามธรรมเทศนาได้ พระเถระสังเกตเห็นจึงถาม, เขาตอบว่า “ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าได้ทำกรรม หยาบช้ามาเป็นเวลานาน ข้าพเจ้า ฆ่าคนมาเป็นจำนวนมาก เมื่อระลึก ถึงกรรมนั้นของตนแล้วก็ไม่สามารถ เราได้ฆ่าคน เป็นอันมากมาเป็นเวลา นานถึง ๕๕ ปี บัดนี้ไทยธรรมของเรา ก็มีแล้ว พระเถระก็มา ยืนอยู่เฉพาะหน้า เราควรทำบุญในวันนี้ ส่งพระแสจิตไปตามธรรมเทศนาของ ท่านได้” พระเถระคิดว่าจักเบี่ยงอารมณ์ เพื่อให้เขามีใจปลอดโปร่งฟังธรรม แล้วจักได้ผลมาก จึงถามว่า “ท่านทําเอง หรือใครให้ทําเล่า?” “พระราชาให้ข้าพเจ้าท่า ท่าน ผู้เจริญ” เขาตอบ “เมื่อเป็นเช่นนี้ อกุศลจักมีแก่ ท่านได้อย่างไร" เมื่อได้ฟังดังนั้น นายเคราแดง เข้าใจว่าบาปไม่มีแก่ตนจึงตั้งใจฟัง ธรรมจนได้บรรลุอนุโลมขันติภายใน โสดาปัตติมรรค เมื่อพระเถระอนุโมทนาเสร็จ เดินกลับ เขาเดินไปส่งพระเถระหน่อย หนึ่งแล้วกลับ ขณะนั้นเองแม่โคนม ตัวหนึ่งขวิดเขาถึงความตาย ไปเกิดใน ภพดุสิต ภิกษุทั้งหลายทราบเรื่องนั้น แล้วสนทนากันในธรรมสภาว่านาย เคราแดงตายแล้วไปเกิดที่ใดหนอ พระ ศาสดาเสด็จมาตรัสบอกว่า ไปเกิดใน ภพดุสิต ภิกษุทูลถามว่าเขาทำกรรม อันหยาบช้ามาเป็นเวลานาน จะไป เกิดในภพดุสิตได้อย่างไร” พระศาสดาตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย! บุรุษนั้นได้ กัลยาณมิตรผู้ยิ่งใหญ่เช่นสารีบุตรแล้ว ได้ฟังธรรมแล้ว ยังอนุโลมญาณให้เกิด ขึ้นแล้ว เมื่อสิ้นชีพจึงไปเกิดในภพ ดุสิต" “ภิกษุทั้งหลาย! แม้เขาเคยฆ่า โจรมามากก็จริง แต่ฟังคำสุภาษิต แล้วได้อนุโลมขันติ ไปสู่เทวโลกแล้ว ย่อมบันเทิงใจ “ข้าแต่พระองค์ บุรุษนั้นทำอกุศล กรรมไว้มาก เพียงแต่ฟังอนุโมทนากถา จะยังคุณวิเศษให้เกิดขึ้นได้อย่างไร?" “ภิกษุทั้งหลาย! เธอทั้งหลาย อย่าถือเอาปริมาณแห่งคำสุภาษิตอัน เราแสดงแล้วว่า น้อยหรือมาก เพราะว่า แม้เพียงค่าเดียว แต่เป็นวาจาอันประกอบ ด้วยประโยชน์ย่อมประเสริฐโดยแท้” พระศาสดาได้ทรงสืบพระธรรม เทศนาต่อไปว่า สหสฺสมปิเจ วาจา อนตฺถปทสญฺญิตา เอก อตฺถปท์ เสยโย ย์ สุตวา อุปสมมติ คำพูดแม้ตั้งพัน แต่ไม่ประกอบ ด้วยประโยชน์ ย่อมสู่ตัวเดียวที่เป็น ประโยชน์ไม่ได้ บานเดียวที่เป็นประโยชน์ ซึ่งฟังแล้วทำให้ใจสงบได้นั้น ประเสริฐ กว่า ๒๖ kalyanamitra.org