การลิขิตชีวิตของตนเอง : หน้า 49/108

ท่านที่รัก ท่านเชื่อหรือไม่ว่า มนุษย์เราเป็นผู้ลิขิตชีวิตของเราเอง ทุกชีวิตมีผังชีวิต มีลีลาเป็นของตนเอง มีตนเป็นผู้นำ เป็นผู้ตาม เป็นผู้กระทำ เป็นผู้ถูกกระทำ เป็นผู้รับผล และเป็น ผู้เดียวที่จะเลือกตัดสินชะตาของตนเอง สำหรับผู้ที่มุ่งทางสว่าง หนทาง ที่เหมาะสมกับเราก็คือ หนทางที่เรา เดินแล้วทำให้จิตใจใสสะอาด เป็น ปกติสุขได้ ไม่เหนื่อยหน่ายต่อภารกิจ ที่จำเป็นต้องกระทำอยู่เสมอ ทั้งในด้าน การสร้างสมบุญและเพื่อการดำรงชีวิต ความเบื่อหน่ายเป็นหนอนกร่อนกิน ชีวิตของคนเรา ดังเช่นพยัคฆ์ใหญ่เมื่อ ได้อย่างถูกต้อง มิใช่เป็นเพียงการรักษา สุขภาพจิตที่ดีที่สุดเท่านั้น แต่ยังเป็น การพัฒนาชีวิตที่สมบูรณ์ที่สุดอีกด้วย จงดูอย่างนกยูงบนยอดยางใน ป่าใหญ่ ท่านคิดหรือว่า มันจะสุขกว่า นกกระจอกที่โลดเต้นอยู่บนสายไฟ ผู้ ที่ไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ ย่อมจะ อิจฉาในความสุขความสำเร็จของผู้อื่น อยู่ร่ำไป แท้ที่จริงแล้ว เราทุกคนต่างก็ มีเพชรเม็ดงามล้ำค่าอยู่ในตัวเราทุกคน จงใช้เวลาที่เสียไปกับความเบื่อหน่าย ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความผิดหวัง มา มุ่งแสวงหาเพชรในตัวเราแทนจะดีกว่า นี่แหละคือหน้าที่ของเราที่เกิดมา มนุษย์ เรานั้นหากได้สมบัติภายในคือคุณธรรม ถูกขังอยู่ในกรง และหวนคิดถึงป่าดง อันกว้างใหญ่สุขสบาย ความเบื่อหน่าย ย่อมย่ำยีจิตใจของมันฉันใด คนเราก็ ปัญญา ฉันนั้น มนุษย์ต่างกับสัตว์ตรงที่มีสติ พอจะหาทางเอาตัวรอดได้ ด้วยวิธีต่าง ๆ เมื่อเกิดความเบื่อหน่าย เพราะสิ่งแวดล้อมไม่ดี หากหลีกหนี ได้ก็ต้องหาทางหนีไป แต่ถ้าไม่อาจ หลีกหนี ก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะจมอยู่กับ ความเบื่อหน่าย จึงทำชีวิตของเราเอง ให้มีคุณค่า มองหาความสว่าง ความรัก ความอ่อนโยน การให้อภัย อันเป็นสิ่ง ที่หาพบได้ในตัวเราทุกคน เมื่อเจ็บช้ำใจ อย่าเก็บกดความน้อยใจ ผิดหวัง ไว้ ด้วยการสร้างปมเด่นหรือปมด้อยหลอก ตัวเอง เพราะยิ่งเก็บกดมันจะยิ่งทวี พิษสงมากขึ้นทุกวัน ชีวิตคนเราเมื่อเกิดมาย่อมต้องการ หรือ ความสดชื่น เบิกบาน และความสำเร็จ เราจึงต้องคิดทำอะไรสักอย่าง หลาย ๆ อย่าง เพื่อเพิ่มคุณค่าให้แก่ ตนเอง การทำงานสักอย่างหนึ่งให้ เกิดผลด้วยความตั้งใจเต็มที่ หรือด้วย ศรัทธาสูงสุด เพื่อสิ่งที่เราเคารพบูชา หรือเพื่อมวลมนุษย์ ย่อมทำให้เราเกิด ความภูมิใจ สามารถขจัดความเบื่อ หน่ายในชีวิตได้ ความรู้จักสันโดษพอใจ ในสิ่งที่เราเป็นอยู่ การรู้จักประมาณตน และสามารถประเมินคุณค่าของตนเอง ความดีเสียแล้ว ก็จะไร้ซึ่งความสุข ทั้งผอง เพราะความโลภและไม่รู้จักพอ เปรียบเสมือนคุกในดวงใจของคน ทรัพย์สมบัติภายนอก และเกียรติยศ นั้นหาก็ยากและเก็บรักษายิ่งยาก ยิ่ง แสวงหาก็ยิ่งต้องทุกข์ทรมาน ดังนั้น จงพอใจเถิด ที่ได้มีโอกาส เกิดมาเป็นมนุษย์ที่รู้จักคุณธรรมความดี และรู้จักคุณค่าของการได้เกิดมาเป็น คน จงพยายามบำเพ็ญคุณความดีให้ เต็มที่ถึงที่สุด อย่างสุดหัวใจ พระนิพพาน มิได้อยู่ไกลสุดเอื้อม สำหรับผู้ที่มุ่งสร้าง คุณค่าชีวิตของตนให้เพิ่มทวีขึ้นทุกลม หายใจ kalyanamitra.org ๔๕