การเป็นธรรมโฆษก : หน้า 67/108

ต้องมนต์ขลังของธรรมโฆษก์เสียแล้ว แต่ทันใดนั้นเอง ข้าพเจ้าก็แทบไม่เชื่อ หูตัวเอง เมื่อ คุณเสาวนีย์ ศิริพงศ์ บุญสิทธิ์ ขึ้นมาประกาศ รับสมัคร เจ้าหน้าที่ธรรมโฆษก์ โดยเล่าอานิสงส์ และขอให้ผู้สนใจยกมือ ในนาทีนั้นเอง ที่ข้าพเจ้ารู้สึกเคารพต่อการตัดสินใจ ที่เด็ดเดี่ยวของตัวเอง ข้าพเจ้าตั้งสัจจะ ในใจทันทีว่า แม้จะมีอุปสรรคอันใดมา ขวางหน้า ข้าพเจ้าจะต้องเป็นผู้ประกาศ ธรรมให้ได้ ข้าพเจ้ายกมือขึ้นอย่าง กล้าหาญ แม้ในรถจะไม่มีใครยกเลย ก็ตาม นอกจากเด็กนักเรียนข้างหน้า ที่เริ่มยกมือเพิ่มขึ้นอีก ๒-๓ คน แล้วข้าพเจ้าก็ได้เป็นธรรมโฆษก นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ข้าพเจ้าเข้าวัด อย่างจริงจังและสม่ำเสมอ ด้วยหน้าที่ แห่งบุญที่ผูกใจข้าพเจ้าให้เปี่ยมไปด้วย ศรัทธาและความปรารถนาดีที่มีต่อ สาธุชนที่มาวัด เหมือนครั้งหนึ่งที่ข้าพ เจ้ามาวัดอย่างเลื่อนลอยและไร้จุดหมาย ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาที่จะเห็นใครทำ ในสิ่งที่ข้าพเจ้าพลาดมาก่อน ยังไม่เคย ลืมชาดกเรื่องแรกในชีวิต เรื่อง “มัฏฐ กุณฑลี” ผู้ที่ได้รับทุกขเวทนา และ พระพุทธเจ้าเสด็จมาโปรด ยังจำได้ว่า ในการซ้อมขาดทครั้งแรก ข้าพเจ้าปีติ จนน้ำตาไหล ก็ใครเล่าจะไม่ปีติ หาก เขาคิดว่า พระองค์ได้มาถอนครแห่ง ทุกขเวทนาที่ปักตรึงมาชั่วชีวิตให้ออกไป จากใจของเขาแล้ว เฉกเช่นเดียวกับ มัฏฐกุณฑลคนนั้น ปณิธานภายในใจที่ว่า เมื่อทำ แล้วต้องทำให้ดีที่สุดและมากที่สุด ทำ ให้ข้าพเจ้าตระหนักถึงการก้าวเข้ามา ในวัดที่หลังผู้อื่น ต้องไม่ประมาท และ รีบเร่งสะสมบุญ เพราะบุญเท่านั้นที่ จะเป็นเหตุแห่งความสำเร็จทั้งหลาย บุญเท่านั้นที่เป็นเกราะป้องกันภยัน อันตรายทั้งหลาย บุญเท่านั้นที่จะเป็น ที่พึ่งของเราทั้งในภพนี้ และภพหน้า บุญจึงเป็นสิ่งที่ทรงคุณค่าสูงสุดของทุก ชีวิต ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจเข้าช่วยคุณ อุทัยแสดงละครธรรมะในงานวันกัลยา ณมิตรทั้ง ๒ ครั้งที่ผ่านมา เราทำงาน ตลอดอาทิตย์ด้วยมือเปล่า ด้วยหัวใจ ของนักสู้ล้วน ๆ นับเป็นอีกก้าวหนึ่ง ของการให้ธรรมเป็นทานโดยที่เราได้ เปลี่ยนสื่อในการให้เป็นรูปแบบของ ประสบการณ์ชีวิตบนเวทีละคร ณ เวทีเล็ก ๆ นี่เอง ยิ่งทำให้เห็น ความสําคัญและอานุภาพแห่งความ เป็นกัลยาณมิตรว่าสำคัญเพียงไรต่อ ชีวิตของทุกคน ทุกคน านต้องการเงิน คนดี หากแต่เขายังขาดแรงบันดาลใจ ยังขาดคนชี้แนะและไม่รู้หนทางที่ถูกต้อง เมื่อไม่รู้หนทางที่ถูกต้อง ก็ขาดจุดหมาย ที่ชัดเจน และในที่สุดก็หลงไปจากทาง แห่งความดี ไม่ใช่ครั้งเดียวที่มีคนเดิน เข้ามาทักข้าพเจ้าในสถานที่ต่าง ๆ พร้อมกับอนุโมทนาในละครที่ข้าพเจ้า แสดง ต้องขอขอบคุณทุกคนที่ช่วยให้ ความหวังที่จะทำความดีของข้าพเจ้า หนักแน่นมั่นคงยิ่งขึ้น กับคุณป้าท่าน หนึ่งไม่เคยพบกันมาก่อน แต่เล่าให้ฟัง ว่า เดี๋ยวนี้สามีท่านอนุญาตให้ท่านไป ทำบุญที่วัดได้ตามใจ และได้เลิกดื่ม เหล้าแล้ว เพราะได้ดูละครธรรมะ ยังมี เด็กนักเรียนที่วิ่งเข้ามายกมือไหว้และ บอกว่า “พี่เป็นกัลยาณมิตรของหนู ตอนนี้หนูเป็นธรรมโฆษกแล้ว” โลกที่สวยงามไม่ใช่เป็นเพียง ความฝันของข้าพเจ้าอีกต่อไป มันเป็น ความจริง และปริศนาแห่งชีวิตได้ถูก เปิดเผยอย่างสิ้นเชิง เมื่อข้าพเจ้าได้มี ยอดมหากัลยาณมิตร คือ หลวงพ่อ ธัมมชโย ผู้ให้ความเมตตาอันสูงสุด และเป็นศูนย์รวมใจของพวกเราทุกคน ได้ปักธงชัยนำทางให้พวกเราก้าวตาม ไม่ลืมน้ำเสียงอันอ่อนโยนที่เปี่ยม ไปด้วย คุณธรรม เมื่อท่านมอบหน้าที่ อันยิ่งใหญ่ให้ข้าพเจ้าและคุณอุทัยร่วม กันทำละคร เพื่อเผยแผ่ธรรมะออกตาม สื่อต่าง ๆ ทั้งทางเวที ทีวี และวิทยุ ท่านเชื่อว่าเราทำได้ อุปสรรคอันใดเล่า หรือจะสามารถมาทำลายความเชื่อมั่น ของเราที่จะทำให้ได้และทำให้สำเร็จใน ครั้งนี้ อุปสรรคทั้งหลายดูเหมือนจะวิ่ง หนีเราไปหมด ไม่กล้าสู้หน้าต่อศรัทธา ของเราที่ได้มอบกายถวายชีวิตนี้เป็น พุทธบูชา บนละครเวทีนั้น ข้าพเจ้าอาจเป็น ใครก็ได้ที่โลดแล่นไปตามบทบาทที่ผู้ กำกับต้องการให้เป็นโดยไม่มีสิทธิ์ที่ จะเปลี่ยนแปลง แต่ในโลกแห่งชีวิตจริง ข้าพเจ้าผู้ซึ่งกำบทบาทชีวิตของตัวเอง ได้เปลี่ยนบทบาทของตัวเองแล้วคือบท บาทใหม่แห่งการเป็น “กัลยาณมิตร" บทบาทแห่งชีวิตที่ข้าพเจ้าภูมิใจและรัก ยิ่งนักด้วยว่าไม่มีใครเลยที่ไม่ต้องการ กัลยาณมิตรเพราะ “กัลยาณมิตรเป็น ทั้งหมดของการครองชีวิตอันประเสริฐ” และกว่าข้าพเจ้าจะได้มาเป็น “กัล- ยาณมิตร” ข้าพเจ้าต้องผ่านบทเรียนอัน ล้ำค่าของชีวิตเพียงไร ข้าพเจ้าก็ยิ่งสำ นึกในคุณค่า และเกียรติแห่งความเป็น “กัลยาณมิตร เพียงนั้นตลอดไป kalyanamitra.org ๖๓