การเตรียมตัวก่อนบวช : หน้า 52/108

แล้วก็นั่งสมาธิไปจนถึงเย็นดื่มน้ำปานะ อาบน้ำ ซักเสื้อผ้า พักผ่อนเปลี่ยนอิริยาบถ ไปจนถึง ๑ ทุ่ม ก็เริ่มทำวัตรเย็น นั่ง สมาธิจนถึง ๓ ทุ่ม แล้วก็นอน แสน จะสบาย แต่ทำไมถึงได้มีคนกลับบ้าน ไปตั้งหลายคนก็ไม่รู้ ที่จริงแล้วก็อยาก จะกลับไปเยี่ยมบ้านเหมือนกัน ก็เป็น ธรรมดา จากบ้านมานาน ๆ ก็ต้อง คิดถึงบ้าง แต่กฎที่นี่ห้ามกลับ ยกเว้น มีธุระจำเป็น เลยต้องทำใจ เพราะตั้งใจ ว่าจะบวชให้คุณพ่อคุณแม่ท่านชื่นใจ สักครั้ง ทำให้ท่านผิดหวังเสียใจมาก มาก คราวนี้ถึงอย่างไรเสียก็จะไม่ยอม ให้ท่านต้องผิดหวังอีกเป็นอันขาด ๒๖ เมษายน ๒๕๖๔ ยิ่งใกล้วันบวช ข้าพเจ้ายิ่งคิดถึง บ้าน นั่งไม่เป็นสมาธิ ใจถอยลงมาก รู้สึกเหงามากยิ่งขึ้น แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ พูดคุยกับใคร พอถึงช่วงพัก ข้าพเจ้า มักจะเก็บตัวเงียบอยู่ภายในกลด ตั้งใจ ว่าจะนอน แต่ก็นอนไม่หลับ ใจคิดฟุ้ง ซ่านตลอดเวลา ยิ่งเมื่อตอนกลางวัน กินข้าวกับแกงขี้เหล็กกับปลากระป๋อง ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็คิดว่าคงกินได้ไม่มาก ข้าพเจ้าฝืนกิน ได้ไม่มีค่า ก็หยุด แต่พอนึกถึง เรื่องที่หลวงพ่อท่าน เล่าว่า เคยบิณฑบาต ก็ตักข้าวออกมาเหลือเพียงครึ่ง งจาน แต่คนตักอาหารตักกับข้าวให้เต็มทัพพี แล้วแต่ละอย่างปนกันเละเลย มีขนม กล้วยวางจิ้มลงในแกงอีกชิ้นหนึ่ง กว่า จะได้ทานข้าว หลวงพี่ก็ให้บูชาข้าวพระ ให้สวดเสียนาน ข้าวอืดและปนกัน ข้าพ เจ้าฝืนกินได้ไม่กี่คำก็หยุด แต่พอนึก ถึงเรื่องที่หลวงพ่อท่านเล่าว่า เคย บิณฑบาตฉันปลาร้ากับโอวัลติน และ อด เมษายน สร เมื่อวานนี้เพื่อนกลับบ้านไปคน หนึ่ง ทำให้บรรยากาศเช้าวันนี้รู้สึกหดหู ใจเหมือนกัน ชักคิดถึงบ้านขึ้นมาอย่าง หนัก ยิ่งก่อนนอนเมื่อคืน เข้าไปใน กลด พอจะหลับตานอนก็ให้นึกถึง บ้าน นี่ถ้าเราอยู่ที่บ้าน คงอบอุ่น นุ่ม สบายกว่านี้มากเนอะ...คิดอย่างงั้นแล้ว ก็ให้นึกถึงพระคุณของคุณพ่อคุณแม่ ท่านหามาให้เราทุกอย่าง ไม่ว่าจะ ต้องการอะไร แต่ตัวเราเอง ไม่เคยเลย ที่จะปรนนิบัติเอาใจท่าน บางครั้งยัง หาเรื่องเดือดร้อนมาให้อีก ยิ่งคิด ข้าพ เจ้าก็ยิ่งรักท่านมากขึ้นอย่างจับใจ ตั้งใจ ว่า สึกออกมาจะกลับมาทำตัวเป็นลูก สีของท่าน ให้ท่านได้ชื่นใจ ข้าพเจ้า เข้าใจแล้วว่า ไม่มีไตยในโลกนี้จะมี พระคุณมากลั่นเท่ากับคุณพ่อคุณแม่ งง อง ฉันปลาร้ากับโอวัลติน และอะไรต่อมิอะไร ในบาตรบ่นกันแล้ว ข้าพเจ้าก็แข็งใจกินไปได้ แต่พอ นึกถึงว่ารากหมาแล้วก็ หยุดกึก กินไม่ลง มันดำ ๆ แดง ๆ และ ๆ เหมือนรากหมา อะไรต่อมิอะไรในบาตรบ่นกันแล้ว ข้าพ เจ้าก็แข็งใจกินไปได้ แต่พอนึกถึงว่า พ รากหมาแล้วก็หยุดกึก กินไม่ลง มัน ดำ ๆ แดง ๆ เละ ๆ เหมือนรากหมา โชคดี ที่ยังมีขนมกล้วยยังพอกินได้ อย่าง น้อยเย็นนี้ก็คงไม่หิวทรมานนัก กินเสร็จแล้วน้ำตามันพาลจะไหลออก มาให้ได้ นึกถึงคุณแม่ ถ้าอยู่บ้านท่าน จะทำอาหารให้ข้าพเจ้าทานทุกวัน ดูแล เอาใจใส่ อะไรที่ข้าพเจ้าชอบ ท่าน จะรู้ใจไปหมดทุกอย่าง ท่านมักจะ ถามอยู่เสมอว่า วันนี้ลูกจะกินอะไร แม่จะทำให้ เมื่อก่อนข้าพเจ้าไม่เคย คิดถึงความหวังดีของท่านเลย ข้าพเจ้า มักจะตอบท่านไปว่า “จะทำอะไรก็ ๔๘ kalyanamitra.org