ความประทับใจในวันบรรพชา : หน้า 53/108

ทำเหอะ กินได้ทั้งนั้นแหละ ยุ่งจริง ๆ” แต่เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว มันเป็น ความตื้นตันใจอย่างไม่เคยคิดมาก่อน ข้าพเจ้าเกิดความรู้สึกรักท่านมากขึ้น มาอีกเยอะทีเดียว ถึงแม้บางครั้งท่าน จะรู้จี้จุกจิกกับข้าพเจ้ามาก แต่ตอนนี้ ข้าพเจ้าตระหนักดีแล้วว่าท่านทำไปด้วย ความหวังดี ทั้งคุณพ่อก็ดี เมื่ออยู่ห่าง ท่าน ต้องช่วยตัวเองทุกอย่าง ละทิ้ง ความสะดวกสบายทุกอย่าง มันทำให้ ข้าพเจ้าซาบซึ้ง ประทับใจอะไรหลาย ๆ อย่าง และที่สำคัญ ทำให้ข้าพเจ้าได้ คิดว่า ชีวิตของข้าพเจ้าจะหาผู้มีพระคุณ สูงยิ่งเท่ากับคุณพ่อคุณแม่ของข้าพเจ้า แล้วไม่มี วันบรรพชา -พฤษภาคม ๒๕๒๔ ที่จริงแล้ว ข้าพเจ้าเคยบรรพชา เป็นสามเณรมาก่อนแล้วที่วัดทุ่งสมอ จ.กาญจนบุรี ครั้งนั้น ข้าพเจ้าบวชอยู่ ๑๕ วัน ไม่ได้มีการเตรียมตัวเตรียมใจ พร้อมที่จะบวชเหมือนในครั้งนี้ แต่ถึง อย่างไร มันก็เกิดความประทับใจกัน คนละอย่าง ซึ่งข้าพเจ้าจะขอกล่าวถึง ความรู้สึกความประทับใจแต่เฉพาะวัน บรรพชาที่วัดเบญจมบพิตรฯของเหล่า สามเณรธรรมทายาทรุ่น ๑๓ ง คืนวันก่อนบวช ข้าพเจ้ามีความ ตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะได้ซ้อมมาถึง ครั้งแล้ว จึงไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมาก นัก พอถึงเช้าวันบรรพชา ข้าพเจ้าตื่น ก่อนเวลาเคาะระฆัง คือที่ ๒.๔๕ รู้สึก กระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ จัดแจงอาบน้ำ ให้สะอาดหมดจด แล้วก็ทำใจให้ใสนิ่ง ทุกอย่างเป็นไปตามโปรแกรม พอเวียน ใจของข้าพเจ้า รู้สึกพองโต ดวงนิมิตที่นึกได้ ก็ใสสว่าง เลือดในกายฉีดแรง แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง และแล้ว ก็ถึงคิวของข้าพเจ้า ประทักษิณ ๓ รอบแล้วก็เข้าอุโบสถ กราบพระประธาน ก็ถึงช่วงที่ข้าพเจ้า รอคอย ตอนนี้ใจของข้าพเจ้าไม่เป็น สมาธิ รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเมื่อ เดินมายืนอยู่ตรงหน้าคุณพ่อคุณแม่ และญาติพี่น้อง ตอนก้มกราบ ข้าพเจ้า เหลือบมองเห็นหน้าคุณแม่ท่านทำตา แดง ๆ เหมือนจะร้องไห้ ยิ่งทำให้ข้าพเจ้า ปีติตื่นเต้นและประหม่าอย่างมาก คำ กล่าวขอขมาที่คิดว่าท่องมาเป็นอย่างดี กลับกล่าวตะกุกตะกัก มือที่พนมก็ สั่น ข้าพเจ้าหลับตาไม่มองญาติพี่น้อง อีกเลยจนเดินออกจากวิหารคต ต่อมาก็ถึงพิธีกล่าวขอบรรพชา ซึ่งข้าพเจ้าก็กล่าวได้อย่างสบาย ๆ ไม่ ค่อยตื่นเต้นเหมือนเมื่อตอนกล่าวขอ ขมากับคุณพ่อคุณแม่และญาติพี่น้อง จากนั้นพระอุปัชฌาย์ท่านก็คล้องอังสะ ให้แล้วก็มาครองผ้า ซึ่งตอนนี้ข้าพเจ้า * เรียกผ้าที่พระภิกษุสามเณรใช้น้อยเฉวียงบ่าก่อน ห่มจีวร รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อสละ ผ้านุ่งนาแล้วมาห่มจีวร ข้าพเจ้ากล่าว คำขอศีลได้อย่างมั่นใจ จากนั้นมานั่ง รอในวิหารคต ใจของข้าพเจ้ารู้สึกมัน จะฟูคับเต็มอก เมื่อก้าวออกจากประตู พระวิหาร สายตาของสาธุชนรวมทั้ง แฟลตจากกล้องถ่ายรูปกำลังจับจ้อง มายังข้าพเจ้าและเพื่อนสามเณรธรรม ทายาท ข้าพเจ้าพยายามเดินอย่าง สำรวมที่สุด ดูเหมือนกับว่าตอนนี้ ข้าพเจ้ากำลังจะถูกบังคับโดยผ้าเหลือง และสาธุชนที่มีจิตศรัทธาให้ประพฤติ เป็นเยี่ยงอย่างสมณะที่ดี แต่นั่นก็คือ สิ่งที่ข้าพเจ้าภูมิใจที่สุด วันแรกที่ออกบิณฑบาต - พฤษภาคม ๒๕๒๔ เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากบรรพชา แล้ว ก็มีการออกบิณฑบาต ดูเหมือน ว่าจะไม่มีอะไรยุ่งยาก แต่พอเอาเข้า จริง ๆ แล้ว มันวุ่นวายไปหมด ตั้งแต่การ ห่มดอง ซึ่งตอนนุ่มข้าพเจ้าเห็นหลวงพี่ ท่านสอนห่มให้ ดูก็ไม่มีอะไรยาก ต่อพอ มาลองห่มดูกับเพื่อนสามเณร ๒ รูป ช่วยกันห่ม ยังห่มไม่ได้ดี ดูมันพะรุงพะรัง รุ่มร่ามยังไงชอบกล ห่มแล้วก็ห่มอีก มันก็ยังเหมือนเดิม แล้วข้าพเจ้าก็ออก บิณฑบาตด้วยชุดห่มที่ไม่ค่อยกระชับ สวยงามเท่าไหร่ ในใจก็คิดว่าอีกสัก ๒ ๓ วันก็คงจะห่มชำนาญขึ้น ข้าพเจ้า ยอมรับว่าการห่มจีวรของพระภิกษุเป็น ศิลปะที่ประณีตละเอียดอ่อน ผู้ที่จะห่ม ให้ได้สวยงามจะต้องเป็นคนที่มีความ พิถีพิถันและประณีตเป็นพิเศษ ต่อ จากนั้นก็เริ่มเดินออกบิณฑบาตโดย แยกเป็น ๕ สาย ข้าพเจ้าอยู่สาย ๒ kalyanamitra.org