การสร้างวัดพระธรรมกาย : หน้า 91/108

“ครั้งแรกที่จะสร้างวัดท่าน (หลวงพ่อ ธัมมชโย) ยังอยู่วัดปากน้ำ สภาพวัดใน ตอนนั้น ยังเป็นแค่ท้องนาอยู่ ในความ เห็นของผมก็คิดว่า โอกาสที่จะเป็นวัด เลือนลางเต็มที่ เพราะการสร้างวัดนั้น จะต้องใช้เงินมหาศาล หลวงพ่อก็ยัง หนุ่ม ท่านเพิ่งบวชใหม่ ๆ อายุประมาณ ๒๖-๒๗ ปี จะเอาบารมีที่ไหนมาสร้าง ผมคอยแต่จะขัดคอท่านเพราะเห็นว่า ท่านตั้งเป้าไว้สูงเกินไป กลัวท่านจะผิด หวัง เพราะทำไม่ได้” คุณเอกภพ ท้าวความถึงสภาพของวัดในยุคแรกเริ่ม ด้วยเหตุที่หลวงพ่อธัมมชโย เป็น กัลยาณมิตรคนแรก คุณเอกภพจึงใช้เวลา ในช่วงว่างแวะเวียนไปเยี่ยมท่านหลาย ครั้ง “ผมยังจำได้ว่า วันหนึ่งผมเดิน ออกมาตรงบริเวณทุ่งนา ซึ่งเป็นบริเวณ หน้าวัดในปัจจุบันพร้อมกับหลวงพ่อท่าน ก็ชี้บอกว่า โบสถ์จะอยู่ตรงนี้นะ ตรงโน้น จะเป็นที่จอดรถ ซึ่งจะมีรถเต็มไปหมด ทั้ง ๒ ข้างทาง ท่านก็บอกต่อไปอีกว่า ถ้าเป็นวันงาน ที่แค่นี้จะไม่พอให้รถจอด หรอก เราก็นึกอยู่ในใจว่า รถอะไร จะมากมายขนาดนั้น ใครเลยจะอยาก ๒ มาวัดที่อยู่ไกลขนาดนี้ แต่ก็รับฟังเฉย ๆ ต่อมา ได้มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่าง รวดเร็ว จนกระทั่งมีการขอเรือขุดมาช่วย ขุดท้องนา จนกลายเป็นคูคลองที่สวยงาม ในปัจจุบัน มีการปลูกต้นยูคาลิปตัส หลายพันต้น ก็รู้สึกทึ่งนะครับ ซึ่งด้วย ความไม่น่าเชื่อ แต่ตอนนั้น ผมก็ยังคิดว่า ฟลุกขึ้นมาหน่อย แต่จะฟลุคตลอดไป ก็คงเป็นไปได้ยาก” “ทุกอย่างผ่านไปเหมือนฝัน เค้า โครงที่หลวงพ่อวางไว้ เริ่มเป็นรูปร่าง ชัดเจนยิ่งขึ้น มีการบอกบุญ ทอดกฐิน ทอดผ้าป่า ตอนนั้น เหตุการณ์ก็พิสูจน์ ตัวเองหมดแล้ว สิ่งที่เคยคิดกันว่า เป็นไป ไม่ได้ ก็มีความเป็นไปได้ทุกอย่าง ตอน หลังท่านบอกอะไร ก็ไม่กล้าคิดว่าเป็นไป ไม่ได้อีก เพราะท่านพูดอะไร ก็เป็นไปได้ ทุกที อาจจะเร็วหรือช้าไปบ้าง แต่ก็เป็น ความจริงทุกที” ในครั้งนั้น ก็มียอดกัลยาณมิตร ของโลกท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้นำบุญคน สำคัญยิ่ง คือ กัลยาณมิตรเพ็ญจันทร์ คณะฤกษ์ ซึ่งก็เป็นเสมือนความบังเอิญ อีกเช่นกัน ที่กัลยาณมิตรท่านนี้ ได้ทำ หน้าที่เป็นผู้ประคับประคองครอบครัว เสตะพันธุ์ ด้วยความวิริยะอย่างแรงกล้า “ครั้งแรกที่ผมเป็นประธานทอด ผ้าป่า เพราะพี่เพ็ญจันทร์มาเชิญ เป็น ด้วยความเกรงใจ” แรก ๆ เราก็รู้สึก รำคาญใจบ้าง แต่หลังจากที่เข้าวัดมาแล้ว เมื่อคิดย้อนหลังกลับไป ก็รู้สึกว่า เรานี้ เป็นหนี้บุญคุณพี่เพ็ญจันทร์อย่างมหาศาล ซึ่งถ้าพี่เพ็ญจันทร์ไม่เป็นคนอดทน ผม ก็คงไม่ได้บวช ปาล์ม (คุณศศินันท์) ก็คงไม่ได้เข้าวัด เปิ้ลก็คงไม่ได้ธรรมกาย เพราะบุญประธานผ้าป่านี้เอง ได้มีส่วน ทำให้ผมเข้าวัดมากขึ้น ทำให้ผมได้ใกล้ ชิดกับหลวงพ่อ ใกล้ชิดกับวัดมากขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็คงไปวัดปีละไม่กี่ครั้ง ยิ่งได้เห็นความมีระเบียบวินัย ของวัด ผมก็รู้สึกประทับใจ รู้สึกว่า วัดนี้ ดี เวลาไปทำบุญก็เกิดความปีติ ได้เรียนรู้ ธรรมะ แล้วเรายิ่งไปวัดบ่อยขึ้น จิตใจ ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงดีขึ้น เห็นประโยชน์ ของการเข้าวัด รู้เลยว่า วัดเป็นเรื่องสำคัญ ที่เราจะขาดไม่ได้ ควรจะไปบ่อย ๆ และในปี พ.ศ. ๒๕๒๓ จัดเป็นปี สำคัญที่สุด สำหรับครอบครัวกัลยาณมิตร ครอบครัวนี้ สาเหตุมีอยู่ว่า หัวหน้า ครอบครัวคือ คุณเอกภพ ได้พามารดา ไปกราบหลวงพ่อในวันหนึ่ง ซึ่งเป็นเวลา เดียวกับที่มีผู้อื่นไปกราบท่าน เพื่อขอ อนุญาตบวชเป็นธรรมทายาท หลวงพ่อ ธัมมชโยจึงได้หันมาซักถามคุณเอกภพ ว่า “เอกภพ ไม่บวชกับเขาบ้าง หรือ “ตอนแรก ผมก็ไม่คิดว่าจะบวช เพราะคิดว่า ไม่มีเวลาและมีครอบครัว แล้ว แต่พอท่านถาม ผมก็คิดขึ้นมา เรา ก็น่าจะบวชนะ หลวงพ่อท่านเอ่ยปาก เป็นบุญของเราแล้ว เหมือนบุญหล่นทับ เพราะท่านไม่ชวนใครบวชง่าย ๆ มีแต่ คนมาขอท่านบวช ก็ตอบท่านไปว่า จะ ลองไปลางานดูก่อน ถ้าลาได้ก็จะบวช ผมก็ไปบวชเป็นธรรมทายาทรุ่นที่ 6” นับตั้งแต่วันที่คุณเอกภาพ ไปเป็น พระธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกาย วิถี ชีวิตของสมาชิกในครอบครัว ก็เริ่มเปลี่ยน แปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ได้รู้จักธรรมะ ของพระพุทธศาสนามากขึ้น และนำ ธรรมะมาใช้ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเอง ครอบครัว การงานและทุกสิ่งทุกอย่าง เริ่มตั้งแต่คุณแม่ของคุณเอกภพเอง คุณศศินันท์ และน้องเปิ้ล (ด.ช. ศิโรตม์ เสตะพันธุ์) ต่างลุกขึ้นแต่เข้า เพื่อตระเตรียมอาหารไปใส่บาตรพระ ธรรมทายาท goo กว่ารูปทุกวันถึงที่วัด “ตอนนั้นรู้สึกปลื้มใจนะคะ คือ ไม่เคยนึกว่า เราจะมีความอุตสาหะ ตื่น ขึ้นมาตั้งแต่ตีสี่แล้วไปตักบาตรทุกวัน ตอนเด็ก ๆ เห็นคุณแม่ใส่บาตรหน้าบ้าน ทุกวันก็จริง แต่ก็แค่หนึ่งหรือสององค์ นี่พระตั้งหนึ่งร้อยกว่าองค์ เข้าแถวเป็น ระเบียบ รู้สึกประทับใจมาก” “พอไป บ่อย ๆ เข้า ก็รู้ว่า วัดมีอะไรดี ๆ มากเลย การไปวัดเป็นเรื่องที่ดี หลังจากคุณ เอกภพล็ก เราก็เลยไปวัดสม่ำเสมอเกือบ ทุกวันอาทิตย์ ถ้าไม่มีติดธุระอะไรจริง ๆ” kalyanamitra.org F