การตัดสินใจของกระบี่ : หน้า 17/124

Alm “ไอ้ลิงระบำ ถึงทำกับกูเกินไปแล้ว จึงจำไว้ พวกมึงกับกูจะได้รู้กัน” แล้วปุโรหิตก็เดินอารมณ์เสียกลับเข้าบ้าน ไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ กระบี่ทั้งหลายได้นำไปแจ้งให้พญากระบี่ทั้งสองทราบ กระบี่ตัวแรกจึงบอกกับบริวาร ทั้งหลายว่า “เราไม่ควรอยู่ในอุทยานแถบนี้ต่อไปอีกแล้ว เพราะจะมีแต่เรื่องเดือดร้อนไม่จบไม่สิ้น ขึ้นชื่อว่าที่พัก ของผู้มีเวร ใคร ๆ ก็ไม่สมควรอยู่ ลิงบริวารทั้งหลาย จึงเตรียมตัวเดินทางเข้าไปในป่าลึก ในขณะนั้น พญากระบี่ตัวหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “โธ่เอ๋ย กะอีแค่ปุโรหิตหัวโล้นมันร้องท้าหน่อยเดียว ก็ท่าใจเสาะจะหนีไปเสียแล้ว ไม่มีน้ำหน้า จะไปสู้ใคร ๆ เขาเสียเลย ขี้ขลาดตาขาว ใจเสาะอย่างนี้ หนีเข้าป่าไปให้ไกล ๆ ก็ดีแล้ว ไอ้พวกขี้ขลาด” แล้วหันมาพูดประกาศกับบริวารกระบี่ว่า “พี่น้องทั้งหลาย ที่นี่เป็นที่ของเรา เป็นถิ่นของเรา เราอยู่มานานแล้ว พ่อแม่ปู่ย่าตายายของเราเกิดที่นี่ ตายที่นี่ เราเองก็เกิดที่นี่ เราไม่ทิ้งที่อยู่ ถ้าใครมารังแกเรา เราจะหนี หรือจะสู้ ใครสิ้นปัญญา ง่อยเปลี้ยเสียขา ขี้ขลาดตาขาวก็จงเข้าป่าไป ใครมีปัญญา มีน้ำใจกล้าหาญ รักที่อยู่ รักดินแดนที่ปู่ย่าตายายของเราเคยอยู่ ก็จงอยู่ที่นี่ หากใครมารุกรานกลั่นแกล้ง เราจะสู้” “ใช่แล้ว เราจะสู้ เราจะสู้ เราจะสู้ ๆ ๆ ๆ" บริวารกระบี่ที่เห็นด้วยร้องรับ ลิงหนึ่งพันตัว ก็แตกแยกออกเป็น ๒ ฝ่าย ฝ่ายหนึ่งหนีไปอยู่ในป่าลึก อีกฝ่ายอยู่ในอุทยานตามเดิม กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ ENTER กัลยาณมิตร ๑๕ Kalyanamitra.org