การทำบุญและความรับผิดชอบ : หน้า 81/124

มาทำบุญ ทิ้งลูกให้นอนตาย เรื่องอย่างนี้ ต้องว่ากันเป็นราย ๆ ถาม มีกัลยาณมิตรอุบาสิกาทิ้งลูกป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อไปร่วมทำบุญ กลับมา ลูกตาย และสามีจัดการศพเรียบร้อยแล้ว ถามว่า กัลยาณมิตรท่านนี้ บาปหรือไม่? เพราะ เหตุใด? หากเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับหลวงพ่อ หลวงพ่อจะทำอย่างไร? ตอบ เราเคยได้เรียนกันมาว่า คนดีที่โลกต้องการ ในแง่ของความประพฤติ มี ความประพฤติที่แสดงออกสู่สายตาโลกอยู่หมวดหนึ่งที่เราเรียกกันว่า สัปปุริสธรรม นั้น เป็นแง่ของการแสดงออกตั้งแต่ รู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน รู้จักบุคคล สำหรับกัลยาณมิตรท่านนี้ ถ้าเป็นเรื่องราวจริงอย่างที่ว่านี้ ก็บอกว่า เออ...มันขึ้นอยู่ กับกรณีเหมือนกัน กรณีถ้าเป็นลูกที่ประเภทป่วยเรื้อรัง โรคอัมพาต ปัญญาอ่อน ร่อแร่ ไปไม่รอด ก็รอวันตายเป็นปี ๆ ถึงจะรักษาจะเลี้ยงดูจะประคับประคองอย่างไร ก็เพียงแค่ รอวันตาย เพราะฉะนั้น ถ้าเขาจะไปร่วมทำบุญที่ไหน กลับมาลูกตายแล้ว สามีจัดการศพ เรียบร้อยแล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ว่า ถ้าลูกก็ปกติดี อยู่ในภาวะที่กำลังจะต้องเลี้ยงดู เช่น แกยังเป็นเด็กเล็กอยู่ ก็เป็นเรื่องที่ทั้ง ๒ คนสามีภรรยาจะต้องเลี้ยงดู แล้วตัวเองทิ้งไปไม่ดูแลให้ดี ถ้าอย่างงั้นแล้ว ไม่ถูกต้อง ใครเป็นอย่างนี้ก็ต้องแก้ไขกันไป จะถือเป็นการขาดความรับผิดชอบไหม? ก็เป็นกรณี พิจารณาเป็นกรณีไป หลายคนคิดว่า อุบาสิกาท่านนึงมงายและขาดสติ ท่านคิดว่าเป็น อย่างไร? ก็อย่างที่บอกมา ก็เอาอย่างนี้ มีเรื่องเกิดขึ้นที่วัดพระธรรมกาย มีข้อเตือนใจดี มีอุบาสิกาท่านหนึ่งช่วย ทำงานอยู่ในครัว ถึงเวลาก็ไปฝึกสมาธิที่ยอดดอยสุเทพ ตามหมู่คณะไป เพราะว่าบรรยากาศดี พอวันที่ ๓ ของการฝึก นิมิตเริ่มชัดเจน แต่ว่าอยู่บ้างไม่อยู่บ้าง เดี๋ยวเห็นเดี๋ยวหาย ฝึกมาเป็น สิบปีแล้วเพิ่งเห็นนิมิตครั้งนี้เอง หมู่คณะจะอยู่กัน ๗ วัน นี่เป็นวันที่ ๓ นิมิตเริ่มชัด แหม...ดีใจ ความเพียรเราทุ่มเทมาเป็นสิบปี เพิ่งจะมาออกผลในวันนี้เอง แต่ว่าประมาณ ๕ ทุ่ม โทรเลข จากบ้านที่กรุงเทพฯบอกว่า คุณพ่อป่วยหนัก ให้รีบกลับ จะทำอย่างไร? ความเพียรทุ่มมาสิบปี สิบกว่าปีเพิ่งจะเริ่มเห็นผล แกก็นั่งคิดตัดสินใจ พ่ออายุ ๘๐ ปี เป็นโรคอัมพาต แล้วก็ความดัน ด้วย แกนั่งอึ้ง จะทำอย่างไร? พ่ออายุ ๒๐ ปี เป็นโรคอัมพาต แล้วก็ความดันด้วย แกได้ประคับประคอง ดูแล พยาบาลมาตลอดเวลา ไม่เคยขาดตกบกพร่องต่อหน้าที่ แกก็มาคิด ตลอดเวลามานี้ ทำตัวเป็น ลูกที่ดีไหม....เป็น กตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่ไหม...เป็น มีพร้อมเลยคุณธรรมนี้ นี่ถ้าป่วยหนัก อย่างนี้ เรากลับไปคืนนี้ถามว่าจะไปช่วยอะไรพ่อได้บ้าง แกถามตัวเองแล้วแกก็ตอบเอง คงช่วย อะไรไม่ได้ เรากลับไปอย่างมากก็ไปดูพ่อพะงาบ ๆ ตายต่อหน้า แล้วตัวของเราเอง ขณะนี้ ก็ยังช่วยอะไรตัวเองไม่ได้ เพราะนิมิตก็เพิ่งจะเห็น ๆ หาย ๆ แต่ว่าทุ่มมาสิบ ๆ ปีเข้าไปแล้ว ถ้าเรากลับไปวันนี้ พรุ่งนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีโอกาสขึ้นมาปฏิบัติธรรมอีก อย่าอย่างงั้นเลย แกฉีกโทรเลขทิ้งแล้วไม่บอกใครเลย นั่งสมาธิต่อจนครบกำหนด คิดว่า เออ ถ้าตายก็ตายเถอะ กลับไปเราก็ช่วยไม่ได้ แต่ว่า ถ้าเราเข้าถึงธรรมกาย ถึงธรรมะ แล้ว พ่อตายไปถึงไหนนี่เราไปเยี่ยมได้ เราจะเข้าธรรมกายไปเยี่ยม แล้วแกก็อยู่ปฏิบัติธรรมต่อ ปรากฏว่าครบกำหนดกลับมาถึง พ่อไม่ตาย อาการดีขึ้น เพราะตลอดเวลาที่นั่งสมาธิก็ตั้งใจ อธิษฐานให้บุญที่เข้าถึงธรรมอันนี้ไปช่วยพ่อทีเถอะ แต่อย่างไรก็ตาม กลับมาแล้ว พี่ ๆ น้อง ๆ กัลยาณมิตร ๗๙ Kalyanamitra.org